Nazomeren

  • 12-13-14 oktober 2018: Ankeren en zeilen!
  • Wind Z3-4
  • Weer: zonnig en warm, 24 graden

Vanaf september zijn de waterplanten, die alle leuke ankerplekken in het zuidelijke Markermeer verstikken, op hun retour en kunnen we elk mooi weekend weer genieten van de rust en de wijdsheid op het water. En niet te vergeten de grote groepen watervogels die zich lijken klaar te maken voor de trek naar warmere streken.

Hoewel ze deze winter net zo goed in Nederland kunnen blijven want het blijft maar warm! We maken ons op voor het warmste oktoberweekend ooit met temperaturen boven de 25 graden. Vrijdagmiddag, toen het werk gedaan was, trokken we naar de boot. Uurtje varen in lichte wind en ankeren bij Muiden. Vandaag relaxt zeilen en vannacht een plekje vinden, morgen weer terug. Hoe goed kun je het hebben?

Het is vroeg donker, dat wel!

Kaart van de zeilvakantie

Voor de liefhebbers nog een kaartje van onze zeiltocht:
Je vraagt je misschien af of we op de oversteek van IJmuiden naar Lowestoft zo slecht gestuurd hebben dat die lijn niet recht is. Maar dat komt omdat de tocht van ca 20 uur over 3 tijen en nog een beetje gaat. Eerst 6 uur het zuid gaande tij, dan vervolgens 6 uur noord gaand, weer 6 uur zuid gaand en tenslotte nog enkele uren weer noord gaand, zodat we precies met stroom mee Lowestoft aanliepen.

Je houdt de hele tocht kompaskoers 270 graden aan en wordt dus door het tij heen en weer “geslingerd”. Als je compenseert voor het tij vaar je voortdurend iets tegen de stroom in en duurt de tocht langer.

Zomer 2018 dag 19/20

Om 0115 in de Nieuwe Meer sluis.

Zondag 19 en maandag 20 augustus 2018:

  • Gouda – Marina Amsterdam 29 mijl
  • Marina Amsterdam  – Naarden 13 mijl, 923 mijl totaal.
  • Wind: Zondag ZW 5, Maandag NW2-3
  • Weer: Bewolkt, af en toe een spatje, af en toe een zonnetje.

Zondag vertrokken we om 1000 uur om op tijd door de spoorbruggen van Gouda te gaan. Die gaan maar enkele malen per dag.  Vervolgens door de Gouwe, een tamelijke rechte bak met water, die hoog boven de naastgelegen polders uit toornt.  Met de befaamde hefbruggen, die het niet doen als het te heet is. Gelukkig was de temperatuur heel redelijk.

In konvooi ging het door de vele bruggen van Alphen aan den Rijn richting ringvaart van de Haarlemmermeer.  Bulderend kwamen er elke minuut opstijgende vliegtuigen over. Je zal er wonen!

Voor de Schiphol brug over de A9 moesten we wachten tot 1830, dus dat was pauze en eten koken, terwijl er steeds meer jachten bij kwamen aan de krappe wachtsteiger. Vlak voor zo’n brugopening wordt iedereen dan zenuwachtig en moeten de boten los, waarna men tamelijk stuurloos ronddrijft in de stevige wind en vooral bezig is aanvaringen te voorkomen. Wij maakten pas op het moment van de opening los en voeren zonder problemen door het gekrioel.

De Nieuwe Meer is veranderd in een soort drijvende disco. Sloepen met overmaatse boxen en joelende mensen schallen eentonige dreunmuziek over het water, begeleid door getatoeëerde  hunks hangend over waterscooters, die vooral bezig zijn zo hard mogelijk zoveel mogelijk golven en decibellen te produceren. Dat, terwijl de mensen op de wachtende boten juist willen slapen: De Schinkelbruggen (Spoor, Metro en A10) naar de route door Amsterdam openen pas rond 0100 ’s nachts. Dan is er weinig wegverkeer en varen alle boten in konvooi dwars door Amsterdam, terwijl alle bruggen voor je open staan. Dan wil je dus tevoren even wat slaap pakken, maar dat was ons niet gegund.

Ook hier is men zenuwachtig, want de timing komt nauw: de bruggen zijn maar 5 minuten open en in die tijd moeten 24 jachten erdoorheen en een plek vinden in de direct daarachter gelegen sluis. Dat gaat maar net: het laatste jacht is er koud doorheen of de brug gaat dicht en een minuut late razen de treinen er al weer over. Heel strak getimed allemaal!

De tocht door Amsterdam was verder probleemloos. Om ca 0300 uur meerden we af in de marina aan het IJ. Een borrel en naar bed.

De volgende morgen vertrokken we om 1200 uur onder een omineuze lucht, waar gelukkig slecht een paar spatjes uit vielen. Later kwam het zonnetje ook af en toe tevoorschijn, zodat de tocht naar de thuishaven aangenaam verliep. Durgerdam lag er mooi bij:

We kijken terug op een mooie en zeer afwisselende zeilvakantie van 20 dagen, waarin we 479 mijl aflegden. Soms ruig, soms bladstil, maar in het algemeen prima weer. En wat leuk om die Engelse oostkust weer met eigen boot te bevaren!

Zomer 2018 dag 18

Zaterdag 18 augustus 2018:

  • Willemstad – Gouda, 32 mijl, 881 mijl totaal
  • Vertrek 0800, aankomst 1640 uur.
  • Wind: ZW 3-4
  • Weer: aanvankelijk zonnig, later bewolkt, 20 graden

De staande mastroute is altijd intensief varen vanwege de vele beroepsvaart op de route. Het ging over het Hollands diep, de Dortse Kil, de Oude Maas bij Dordrecht, de Noord, de Nieuwe Maas en de Hollandse IJssel. Op de Dortse Kil had we flink stroom tegen. We waren desondanks goed op tijd voor de spoorbrug van 1112 uur. Vroeger, met de North Beach, konden we onder de brug bij Albasserdam door, nu moeten we een half uur wachten naast vervallen industrie.

Bij Kinderdijk gingen we bakboord uit richting Rotterdam, waarvan de van Brienenoordbrug al van verre zichtbaar is. De zonnige hemel was toen al lang dichtgetrokken met bewolking, zodat Rotterdam bijna een zwart-wit foto werd:

Stuurboord uit de getijdenrivier de Hollandse IJssel op en weer wachten, nu voor de Algerabrug. De polders aan weerszijden van de IJssel zijn de diepste van Nederland. Bij de brug heeft men daarom een gigantische stormvloedkering gebouwd met twee grote schuiven, die neergelaten kunnen worden in geval van nood.

De Hollands IJssel is behoorlijk volgebouwd met woningen. Her en der zie je nog de verlopen industrie van weleer en soms zelf een stukje natuur met droogvallende oevers en vele vogels. Bijna alle huizen aan de rivier hebben een takelinstallatie, waarmee de bewoners speedbootjes in het water kunnen laten zakken. Ze beschouwen de rivier als een soort privé snelweg, waar ze naar hartelust kunnen scheuren. Niet alleen is dat tamelijk irritant voor de andere watergebruikers, ze nemen daarbij ook onverantwoorde risico’s. Maar goed, we zijn heel en wel bij Gouda aangekomen. Morgen door Amsterdam!

Zomer 2018 dag 17

Vrijdag 17 augustus 2018:

  • Oude Tonge – Willemstad, 12 mijl, 849 mijl totaal
  • Vertrek: 1145, aankomst 1550 uur
  • Wind: WNW 3
  • Weer: zonnig, 21 graden

Aangezien we vandaag maar een kort tochtje voor de boeg hadden, deden we het rustig aan vanochtend. Nadat we de plaatselijke AH geplunderd hadden, zeilden we rustig de Krammer en het Volkerak af.

Willemstad is een leuk historisch plaatsje. Helaas wordt de oude haven ingenomen door superjachten. Maar ja, in de andere havens is er voor zulke grote joekels gaan plek. Je ligt er wel te kijk, met de kont naar de wal.

De oude molen , die overdag nog draaide, werd ’s avonds ook ingenomen, maar dan door een zwerm spreeuwen, die keurig verdeeld op de wieken zaten.

Het is een lekkere avond, met de wind, die is gaan liggen en de zon die ondergaat boven het Hollands Diep, met de dag en nacht doorgaande binnenvaart en een enkel jachtje, nog op zoek naar een ligplaats voor de nacht.

Zomer 2018 dag 16

In de kleine havenkom van Oude Tonge.

Donderdag 16 augustus 2018

  • Wolphaartsdijk – Oude Tonge 22 mijl, 837 mijl totaal
  • Vertrek: 1015, aankomst 1600 uur
  • Wind: ZZW 4, afnemend 2 later
  • Weer: wolkenvelden en zon, 22 graden

Vanochtend scheen de zon uitbundig, maar dat was van korte duur. De voorspelde wolkenvelden dienden zich spoedig aan. We gingen vlot door de Zandkreeksluis  en op de Oosterschelde en de Keeten was het heerlijk zeilen. Op de Oosterschelde hadden we nog flinke ebstroom mee, op de Keeten afnemende stroom tegen.

Bij Bruinisse nam de wind af tot kracht twee, dus het laatste stukje naar de Krammersluizen ging op de motor. De sluizen vielen mee dit keer. We konden vlot invaren en er was een andere sluiswachter die iets minder hard schreeuwde :-). Wel gaf de boot achter ons vlak voor de sluis nog even vol gas om toch net voor ons in te varen. Tja… uiteindelijk lagen we naast elkaar in de sluis dus jammer van de diesel. De schipper deed alsof we lucht waren. Zou hij zich toch een beetje ongemakkelijk voelen?

We voeren door het smalle toevoerkanaal naar Oude Tonge, waar we in de kleine havenkom terecht kwamen. Klein dorp, grote AH en fijne haven altijd. Vannacht komt een koufront met regen over, morgen is het weer mooi weer. Kan het zout van de boot spoelen!

Zomer 2018 dag 15

Woensdag 15 augustus 2018:

  • Breskens – Wolphaartsdijk, 19 mijl, 815 mijl totaal
  • Vertrek: 1115 (HW Vlissingen-0’45), aankomst 1645 uur
  • Wind: ZW 4
  • Weer: Bewolkt, droog, 20 graden. ’s avonds enkele opklaringen

Een grijze dag. Na wat boodschappen vertrokken we een klein uur voor LW Vlissingen. Er stond nog een beste tegenstroom met ca. 1 meter hoge wind tegen stroom golven. We moesten denken aan onze eerste zeilvakantie met eigen boot, een Dompkruiser 740, toen we met windkracht 5 tegen de eb wilden oversteken van Vlissingen naar Breskens. We schrokken ons helemaal rot. 1,5 meter hoge puntige golven, de buitenboordmotor, die bij elke golf lucht hapte hetgeen de boot compleet onbestuurbaar maakte en de veer Breskens-Vlissingen die kwam aanstuiven. We durven nauwelijks rechtsomkeert te maken, bang dat als we dwars lagen, er een golf de lage kuip in zou spoelen. Wind tegen stroom? Nooit van gehoord. Getijtabel raadplegen? Welnee! Afijn, we zijn destijds in 1995 weer heelhuids de sluis in gekomen. Het was een wijze les!

Vandaag konden we nog mooi mee met de blauwe golf in het kanaal van Walcheren. Dat betekent dat je in konvooi door de vele bruggen vaart, die dan ook prompt open gaan. Op het Veerse meer konden we heerlijk rustig zeilen. We gaan dus een paar dagen binnendoor Zeeland. Morgen de beruchte Krammersluizen…. Brrrrrr. Zie onze eerdere ervaringen in 2014. Afijn, we houden goede moed 🙂

Zomer 2018 dag 14

Dinsdag 14 augustus 2018:

  • Oostende – Breskens, 29 mijl, 796 mijl totaal
  • Vertrek: 1305 (HW Dover-2, aankomst 1800 (HW Vlissingen +1)
  • Wind: WZW 5
  • Weer: zonnig, enkele wolkenvelden, 20 graden.

Vanochtend was het bewolkt. Ik had niet zo best geslapen vanwege de deining die bij de jachtclub in Oostende binnenloopt. De landvasten kraakten bij elke slinger. Ik had de schokbrekers ertussen moeten bevestigen, maar ja, niet aan gedacht. Bovendien komen er hier midden in de nacht boten aan of vertrekken ze, en ja, je wordt toch wakker van die reuring.

Gisteren kwam er een gigantisch vaartuig aan (zie boven) dat windmolens op zee plaatst. Het hele gevaarte hijst zichzelf op vier poten uit het water (zoals een boorplatform) om stabiel te staan en hijst dan met een gigantische kraan (zeker 100 meter hoog) de palen en wieken van de windturbines aan boord om die vervolgens op zee te plaatsen.

Hoe dan ook, we deden boodschappen in de goed gesorteerde (maar dure) Delhaize supermarkt en lunchten met de laatste plakjes gebakken Britse bacon met ei. Inmiddels brak de zon goed door. Het vertrek was ook wat: de buurman (waar we aan vastlagen) had zo zijn eigen opvatting van “helpen”. In zijn opvatting betekende dat ongevraagd alle landvasten losgooien voordat we klaar waren (de motor stond nog niet aan, zwemvesten nog niet aan enzovoort) en zoek het maar uit… Gonnie had al haar overredingskracht nodig om hem alsnog even een lijntje aan te laten pakken. Tja…

De North Beach Poinciana van Erik op volle zee.

We vertrokken eigenlijk te vroeg: het duurde tot aan Zeebrugge voor de stroom goed ging mee staan, maar dat deed hij dan ook met verve: met 8,5-9 knopen vaart schoten we de havenpieren voorbij. Door die sterke stroom was de zee buitengewoon knobbelig.  De wind was sterker dan voorspeld (windkracht 5) en niet WNW maar WZW, waardoor we hem pal achter hadden. Hadden we het geweten dan hadden we het grootzeil niet gehesen en alleen op de kluiver gevaren. Pas na Zeebrugge werd de zee een beetje kalmer en streken we het zeil. Dat voer gelijk een stuk relaxter, alleen op de grote kluiver.

Er kwamen wat wolkenvelden over, maar regen zat er niet in. Precies op de kentering van de stroom in de Westerschelde (=HW Vlissingen +1) voeren we de haven van Breskens in. We zijn weer in Nederland (soort van…)

Zomer 2018 dag 13

Maandag 13 augustus 2018:

  • Duinkerken – Oostende, 26 mijl, 767 mijl totaal
  • Vertrek 1240, aankomst 1700 uur
  • Wind: W5
  • Weer: op zee zonnig, 20 graden, landinwaarts zware buien met onweer.

Vannacht hadden we op passage van een frontje wat regen en vanochtend viel er ook nog wat. De barometer steeg alweer en de wind was geruimd. De lucht was nog wel onstabiel, dus er vormden zich buienwolken, die landinwaarts tot ontlading kwamen. Op zee was het heerlijk zonnig.

Toen we onze neus buiten de havenpieren staken stond er windkracht 4-5, later toenemend 5. De stroom stond nog een beetje tegen maar binnen het kwartier ging hij meelopen en vlakten de golven af. We hadden windkracht 4 schijnbare wind schuin van achter en met stroom mee was het heerlijk zeilen op alleen de kluiver. We maakten zo’n 6,5 knopen over de grond, prima!

De buien schoven aan stuurboord over het land voorbij met inktzwarte luchten, terwijl wij de zonnebrand nog maar eens pakten. We zagen de eindeloze rijen flatgebouwen, waar de hele Belgische kust mee is volgebouwd, gestadig voorbij schuiven.

Gedonder in de verte, zonneschijn op zee.

Na 4,5 uur varen kwamen we in Oostende aan. We liggen in de haven van de jachtclub, waar de steigers vernieuwd zijn en de oude bazige en bulderende havenmeester vervangen is door een stel enthousiaste jongelui. Een hele verbetering! Vlakbij ons ligt de Poinciana, een North Beach 24 (zo een als wij hiervoor ook hadden), met aan boord Erik, die wij 10 jaar geleden in Lowestoft ontmoetten. Nog steeds maakt hij in z’n eentje lange tochten waarbij hij alle tijd heeft. Hij kwam koffie drinken aan boord, leuk hem weer te spreken.

We zijn in Belgie, kunnen Nederlands spreken, van Belgische chocolade en bier genieten! Morgen weer in Nederland!

Zomer 2018 dag 12

In de verte Cap Gris Nez, tussen de veerboten in ligt Calais. Het front voor vannacht is al in aantocht.

Zondag 12 augustus 2018:

  • Ramsgate – Duinkerken, 42 mijl, 741 mijl totaal.
  • Vertrek: 1000 (HW Dover – 2:30), aankomst 1730 BST (HW Dover + 5) = 1830 uur EST
  • Wind: ZZW 5, afnemend ZW 2-3, op het laatst W3-4.
  • Weer: bewolkt, af en toe bleek zonnetje, 20 graden, aan de Franse kust 24 graden.

We zijn weer op het vaste land! Het begin was heftig! De wind ZZW 5 maakte de tocht goed bezeilbaar, maar hij stond tegen de vloedstroom in. Die vloedstroom, die bij North Foreland het hoekje van de Thames om komt, botst even na Ramsgate tegen de beruchte Goodwin Sands aan. Deze gevaarlijke ondiepte is niet voor niets berucht. Zelfs bij windkracht vijf staan er golven van 2 meter. Het eerste stuk voeren we pal oost en dus hadden we de wind iets ruimer dan dwars. We moesten afsturen om niet op de banken gezet te worden. Na de boei “Goodwin Knoll” loefden we op richting South Falls. Het was 60 graden aan de wind en de schijnbare wind nam toe tot 20-24 knopen. We voeren met een rif en alleen de stagfok. Man wat ging dat te keer langs die Goodwin! Ook verderop, midden op zee, waar het 50 meter diep was, stonden nog die rotgolven. Punten van 2 meter…bij 16 knopen ware wind.

Bij het VTS  (verkeersscheidingsstelsel) rond de Sandettié bank was het goed opletten geblazen met al die zeeschepen. Een supertanker -waarvan we dachten dat we makkelijk voorlangs gingen- draaide wat bij en met nog twee mijl afstand kwamen we recht voor z’n boeg. Dan heb je nog krap 10 minuten om je uit de voeten te maken. Dat was schrikken, want die dingen zijn zo breed, daar vaar je niet even aan voorbij. Gelukkig kon ik op de AIS de naam van het schip zien, dus riep ik hem op via de marifoon. En zowaar: een paar miljoen liter ruwe olie week een paar graden uit zodat het gevaar geweken was. Super alert moet je zijn in die shipping lanes!

Het was zondag, dus heel Engeland ging het water op, maar blijkbaar hadden die Britten ook niet gerekend op die “steep chop”. Via Dover coastguard radio konden we volgen dat de ene na de andere zeilboot door de lifeboats van Dover en Ramsgate naar binnen gesleept werd. De “pan pan’s” volgden elkaar snel op.

Nadat we de Sandettié bank waren overgestoken (10 meter diep, dus ook knobbelzee), begon de ebstroom serieus met de wind mee te lopen. De wind ruimde naar ZW en nam steeds verder af, zodat de zee gaandeweg ook steeds rustiger werd. Op de foto voor de Franse kust (zie boven) was het vrijwel blak. Met nog goed stroom mee voeren we langs de foeilelijke industrie bij Duinkerken en na 7,5 uur varen liepen we de haven van Duinkerken binnen terwijl de stroom precies kenterde.

Een depressie bij Ierland levert ons vannacht en morgenochtend een front met regen op, maar morgenmiddag zeilen we met goede wind en hopelijk weer droog weer naar Oostende.