Dag 1: de overgang
Maandag 31 maart 2008
Vanochtend stonden we in de regen de zeilen aan te slaan. Loodgrijze, lage wolken met buiige regen schoven langs. Verse etenswaren stouwen, de laatste kaarten aan boord, de laptop, het fototoestel, de tassen met kleding. Slecht en onrustig geslapen met voortdurend nog schoolzaken aan m’n hoofd. Heb ik alles wel geregeld, zijn de losse eindjes wel allemaal op te lossen door m’n noest doorwerkende collega’s en natuurlijk de hele tijd de liedjes van de musical van afgelopen week in m’n hoofd rondtollend. En al die aardige reacties van die fantastische leerlingen bij mijn afscheid.....Er komt geen eind aan.
Afscheid van Gonnie, dat is niet makkelijk. Bij het hijsen van de kluiver blijft de val haken achter het stoomlicht halverwege de mast. Pats, lamphuis dondert naar beneden. Ik haal water, de regen valt met bakken uit de lucht. Niet echt dat je zegt ja, ik kom echt in vakantiestemming......
Gelukkig is Willem van de haven zo vriendelijk om zich door mij met een bootsmanstoel in de mast te laten hijsen om het licht te repareren. Dat is in 2 minuten gebeurd. Ik neem hartelijk afscheid, want we zullen niet meer terugkeren in de Eemhof. Bij terugkomst gaan we naar Naarden, dichterbij het IJsselmeer. Maar dat is nog onvoorstelbaar ver weg...
Rond 13.45 eindelijk vertrokken. Het is compleet windstil en nog nevelig. Motor aan dus. En stuurautomaat erop. Even een uitleg voor de landrotten. Ik kreeg de afgelopen tijd vaak de vraag of het niet zwaar was, de hele dag in je eentje sturen. Dat is het om twee redenen niet. Ten eerste is onze North Beach erg koersvast. Dat komt omdat het een langkieler is: de kiel is ondiep en loopt vanaf de mastvoet naar achteren waar het roer zit. Langkielers blijven goed op koers. Als je de zeilen goed trimt (=afstelt) blijft de boot gewoon zijn koers vervolgen en kun je rustig even naar binnen om een boterham te pakken, theewater op te zetten of wat dan ook. Wil je gedurende lange tijd niet aan het roer zitten, dan is daar de stuurautomaat (zie foto). In feite is het een “elektrische arm” met een ingebouwd kompas, die de helmstok zodanig bedient dat de boot een vaste kompaskoers blijft volgen. Uiteraard moet je wel de zeilen goed trimmen, anders krijgt ‘ie het moeilijk.
Zo'n ding is voor de solozeiler onmisbaar. Als je de landvasten en stootwillen moet opruimen of juist klaarleggen, als je de zeilen hijst, als je moet plassen of gewoon als je even moe bent. Het werkt prima, behalve bij hoge golfslag van achteren, want dan moet hij erg hard werken. Hij heeft twee nadelen: hij gebruikt behoorlijk wat stroom, vooral bij ruig weer, en hij gaat vroeg of laat door het zoute water stuk. Tot dat moment is het ideaal hulpmiddel voor de solozeiler.
In de loop van de middag breekt de zon door. Ik vaar niet verder dan Muiderzand want ik wil bij Kniest nog recente kaarten en een almanak kopen. En ik ben gewoon erg moe. In het zonnetje met een biertje in de kuip en Bach op de ipod is het leven ineens erg aangenaam. School en musical zijn mijlenver weg. Er daalt een grote rust over me neer. De vermoeidheid krijgt ineens van een gestressed een meer loom karakter. Ik maak kip met rijst klaar en maak een korte avondwandeling. Onvoorstelbaar hoe het leven op de Noorderzon elke keer opnieuw de hectiek van het onderwijs als sneeuw voor de zon doet verdwijnen. Nog vijf maanden te gaan!
