Dag 2: frontpassage
Dinsdag 1 april 2008
Vandaag maakte ik een klassiek stukje meteorologie mee: ik werd rond 8 uur wakker, het was koud buiten maar de zon straalde aan een strakblauwe lucht, de wind was zuidelijk rond kracht 3. Toen ik terugkwam van de douche kwam er vanuit het zuidwesten hoge sluierbewolking aanzetten. Na het ontbijt en bezoek aan de watersportwinkel om een nieuwe kaart van de Noordzeekust en een almanak te kopen was de bewolking al wat dikker, de zon scheen er wat melkachtig en wind was al wat sterker, rond kracht 4. Ik besloot een rif in het zeil te zetten want de verwachting was Z-ZW 5-6 met windstoten tot 40 knopen (= kortstondig windkracht 8).
Toen ik rond 10 uur vertrok uit Muiderzand kwam de zo al niet meer door de hoge bewolking heen. In de verte dreef wat lagere en dikkere bewolking naderbij. De wind inmiddels een dikke 4. Bij het Paard van Marken was het een goede 5 en was ik blij met het rif. Ik voer pal voor de wind en alleen op het grootzeil. De golfslag viel nog erg mee. De lagere bewolking bedekte inmiddels de gehele hemel. Ik vroeg me af of ik naar Volendam zou varen, nog een goed half uur, om het zodoende droog te houden. Want dat het zou gaan regenen stond wel vast. In de verte kwamen zwarte en nog lagere wolken aan drijven. Ik nam voorzorgen en zette alvast de deurtjes in de kajuitingang, zodat het met de achterlijke wind niet zou gaan inregenen. Ik had natuurlijk al het zeilpak, zwemvest en lifeline aan.
Even later begon het wat te spetteren, de wind nam nog wat toe, nu in vlagen kracht 6. Ik zag nog zwartere wolken aankomen, voorbode van buiige regen. De was nu voortdurend 5-6 en de golven bouwden zich aardig op. De stuurautomaat kreeg het er moeilijk mee, dus ik ging op de hand sturen. We voeren nu voortdurende boven de rompsnelheid (=6,1 knopen; daar kom ik voor de landrotten nog op terug), dus dat was zwaar sturen voor de wind met deze zeegang. Toen bedacht ik dat voor zo’n bui uit altijd stevige windvlagen zitten. ik liet het roer los, de boot ging vanzelf halve wind liggen en ik vierde de schoot. Hoewel de boot enorm gaat rollen in zo’n situatie kon ik toch makkelijk een tweede riff zetten. Alleen op grootzeil met 2 riffen voeren we zo’n 5 knopen, nog heel mooi.
Even dacht ik dat het 2e riff overdreven was, maar even later was ik er heel blij mee, want inderdaad kwamen voor de buien de voorspelde zware windstoten.... 8 knopen max. bootsnelheid! Dankzij het weinige zeil toch prima bestuurbaar. Helaas begon het toen serieus te regenen en dat bleef het doen tot aan Enkhuizen. Tegelijkertijd draaide de wind langzaam van zuid naar zuidwest.
Bij Enkhuizen ligt een aquaduct met sluis erboven. Een naviduct noemen ze dat. Mijn spellingschecker kent het niet.... Daar zag ik tegenop. Met windkracht 6 recht van achteren in je eentje zo’n sluis in varen..... hmmmmm. Ik legde aan beide zijden 3 stootwillen uit en legde alle lijnen klaar zonder kinken of knopen. Gelukkig was ik de enige (wie gaat er nu varen met zulk hondenweer?) en bleken hier opnieuw de goede vaareigenschappen van ons schip: precies bij de bolder kwam het tot stilstand zodat ik de achterlandvast eromheen kon slaan en vast maken. De wind hield het schip op z’n plek, zodat ik het voorlandvast niet eens meer vastgemaakt heb.
Inmiddels was het opgehouden met regenen en kwam in de verte lichtere lucht aanzetten. Toen ik afmeerde in de Compagnieshaven kwamen de eerste blauwe stukjes tussen de wolken tevoorschijn. In de loop van de middag en het begin van de avond klaarde het verder op, afgewisseld met enkele lichte buien. De wind nam ‘s avonds af en draaide verder westwaarts.
Een klassieke frontpassage, behorend bij een depressie op weg van Ierland naar Polen. Dat betekent morgen kouder weer met stevige NW wind en buien. Ik denk dat het Stavoren wordt en dat ik even lekker ga relaxen op de Friese meren! Tijd voor een borrel.