Dag 16: op zee!
Dinsdag 15 april 2008
In tegenstelling tot wat veel (zeil)vrienden, collega’s en familieleden denken, zijn wij absoluut geen helden die de gevaren van de zee stoutmoedig trotseren. Vandaag ging het dan gebeuren: van IJmuiden over zee naar Scheveningen. Ruim 25 mijl, koers 200, wind NW 3-4, wat wil je nog meer. Eitje!
Toch slaap ik er slecht van. Ik moet om 6 uur op om om 7 uur te vertrekken (vanwege het tij: ik wil graag zoveel mogelijk de stroom mee hebben), maar ben om 4 uur al klaarwakker. Toch weer de eerste keer van het seizoen, en ook nog solo. Het is 6 graden, regenachtig, nog bijna donker om 6 uur. Ik was me in het teiltje, de douche is me te ver weg op dit vroege uur. Snel eten en brood klaar maken alsmede de vaste thermoskan hete thee.
Boot zeilklaar maken, donkere luchten pakken zich samen. Ik vaar de marina uit en bedenk dan pas dat ik m’n reddingvest nog niet om heb. Foei! gauw gepakt, samen met de life line. De eerste druppels van de bui vallen. Ik heb de navigatieverlichting aan, zo donker is het nog.
Ik weet dat het tussen de pieren een gekkenhuis van hoge golven is, zeker op dit moment, nu de ebstroom op z’n hevigst is. Ik hijs de zeilen dus al in de buitenhaven. En dan gebeurt er plotseling er veel tegelijk: er komt een groot (echt groot!) zeeschip de sluis uit me achterop. Er vaart een bevoorradingsschip uit. Er komen drie viskotters mijn kant uit. Er komen twee loodsboten met hoge boeggolven van zee. Een derde komt me achterop. De bui breekt los, in no time is het zicht minder dan 100 meter. Ik kom op datzelfde moment in het gebied met de hoogste en steilste golven. De wind valt weg dus de zeilen klapperen door de golven alle kanten op. Ik moet naar de overkant van de vaargeul, maar daar varen al die boten en het zeeschip komt heel snel dichterbij. Ik blijf aan stuurboordskant. Met één hand stuur ik (bijna vol gas, want de golven stoppen de boot sterk af), met de andere hand hou ik de grootschoot in bedwang. Een loodsboot vaart recht op me af. Het zeeschip gaat direct buiten de pieren stuurboord uit, recht mijn kant op. Tegelijk geeft het een dot gas en vermeerdert vaart... Ik ga overstag en vaar terug naar de pieren tot ik achter het zeeschip langs kan. Een gijp en ik kan de vaargeul oversteken. Alle andere schepen zijn al stukken verderop.
Tien minuten later bevind ik me in diep en rustiger water. Mijn petje is nat van het zweet. Ik leg de boot op de juiste koers en zet een bulletalie. Een bulletalie? Dat is een lijn die helemaal buiten alle stagen en schoten om van achter naar voor loopt. Bij het voorstag zit een katrol waardoor hij loopt en dan langs de andere kant weer naar achteren. Bij ruime winden en zeegang bevestig je één kant van de talie aan het uiteinde van de giek, je viert de schoot en zet vervolgens schoot en bulletalie strak. De giek is aldus gefixeerd en kan niet door een onverwachte golf een klapgijp maken. Dat zeilt een stuk rustiger.
IJmuiden is geen haven om voor het eerst zee te kiezen. Zelf met een NW4 en flinke stroom staat er voor de pieren een gemene zee waar je flink van schrikt als je het niet verwacht. Sowieso staat er nog een flinke deining van harde winden elders op de Noordzee. Er zitten golven van ruim 1,5 meter tussen. De zee is knobbelig, ondanks dat wind en stroom dezelfde kant op staan.
En zo komen alle bekende badplaatsen langs: Zandvoort, Noordwijk, Katwijk en tenslotte Scheveningen. Het klaart steeds meer op en door het zonnetje wordt het toch nog aangenaam bij 7 graden luchttemperatuur. Op de volgende foto van de pier is de knobbelige zee goed te zien. De haven is dan al in zicht. Ik vraag toestemming aan de verkeerscentrale en zeil naar binnen. In de eerste binnenhaven strijk ik de zeilen en ik vaar rond 1300 uur naar de 2e binnenhaven waar de jachtclub ligt. Eerst lunchen, dan boodschappen doen in de Jumbo, en dan lekker anderhalf uur bijslapen! Morgen namelijk wederom vroeg op!
