Dag 89: Ardglass 47 M
Vrijdag 27 juni 2008
Vandaag geen foto’s (deze twee zijn nog van gisteren). Of het zicht was minder dan een mijl, of het regende of er kwam zeewater over. Meestal alledrie tegelijk. Het fototoestel bleef dus binnen.
Vandaag hebben we de tocht gemaakt die ik gisteren beschreef: lang en wind pal tegen. Het voldeed geheel aan onze verwachtingen: het was behoorlijk afzien. Een duidelijk geval van warmtefront passage: aaneengesloten bewolking wordt dikker, zicht vermindert en er gaat zachtjes regen (drizzle) uit vallen, die lang duurt. De wind was ZO 4, exact tegen onze richting in. Kruisen dus met de motor een beetje bij om de steile wind tegen stroom golven te compenseren. Wel veel buiswater over dus, ondanks de niet heel sterke wind.
Bij de drukke vissershaven Portavogie was het uitkijken geblazen met alle vissersschepen die van een nacht vissen terugkeerden. Zeker met dat slechte zicht en die drizzle en het telkens veranderen van koers door het kruisen. Van de kust hebben we alleen een grijze vage streep gezien...
South rock is een uitsteeksel in zee met een hoop rotsige eilandjes er omheen, sommige min of meer onder water. De gevaren worden afgedekt door het enig overgebleven lichtschip van Ierland met de toepasselijke naam: South Rock! Met goed zicht kun je binnendoor de rotsen varen, maar dat hadden we niet, dus keurig het lichtschip gerond 2 mijl uit de kust dat ondertussen een klagerige misthoorn liet loeien. De kust maakt daar een flinke hoek, en de stroom moet daaromheen buigen. Dat staat garant voor hoge zeegang en puntige golven. Voordeel zou zijn dat we vanaf dat moment een ZW koers moesten gaan varen, die dus bezeilbaar zou zijn...
Niet dus! Exact op dat moment was het warmtefront gepasseerd en klaarde de lucht en het zicht aanmerkelijk op. De oplettende lezers van dit weblog weten echt dat na zo’n frontpassage de wind ruimt en toeneemt. Met het ronden van het lichtschip draaide de wind naar ZW en nam toe tot 5 Bft. Weer pal tegen dus en precies in dat gebied met die rommelige hoge golfslag die door de windschifting nog chaotischer werd. Er kwam ook nog een lange hoge deining uit het zuiden doorheen lopen. Al met al stond de zeegang in geen enkele verhouding met de wind, die op zich geen probleem was. De naam “rollercoaster” voor de overbekende kermisattractie is ongetwijfeld op zo’n stuk zee bedacht. Alleen komen er op de kermis geen bakken water over en is het na drie minuten weer over...
Op dat moment moesten we hemelsbreed nog 12 mijl en dacht ik: dit is precies de tocht die ik vanochtend NIET wilde maken. Ook Gonnie was weinig spraakzaam, de lunch aten we beiden maar half op..... Lekker hoor, brood met een glas melk dat in no time volgespat met zeewater zit.
Wat we ons afvroegen: stel we hebben een moderne 33 voeter, zouden we dit anders ervaren? Je zit wat hoger op het water, dus de golven lijken wellicht minder spectaculair, maar we vermoeden dat het schip minstens zo heftig beweegt. De North Beach beweegt zich relatief rustig door dit geklots, zeker voor een klein schip. We voelen ons dan ook geen moment onveilig. Dat we heel dicht bij het water zitten versterkt de zeilbeleving, zullen we maar zeggen!
Dapper verder gekruist dus, langs de ingang van Strangeford Lough, een enorme binnenzee met een smalle ingang waar 7,5 knopen stroom staat en je dus vandaan moet blijven tenzij je er naar binnen wilt. Gaandeweg werd de zeegang weer normaal (maar nog steeds hoog voor 4-5 Bft). En kwam Ardglass in zicht, een heel leuk natuurlijk haventje (met drie zeehonden in de haven!). Na 8,5 uur zeilen maakten we om 1930 vast aan de ponton. Afgelegde weg via de waypoints 35 mijl, maar door het kruisen ruim 47 daadwerkelijk gevaren. Al met al best snel gedaan dus.
We waren wel redelijk uitgeteld, dus hebben wat snel klaar eten gemaakt en even lekker het zout van het lijf gedoucht. Nu nog een borrel en dan slapen! Morgen hoeven we pas om 1300 weg in verband met het tij.
