Dag 59/60: rustdagen in Bowling basin
Woensdag 28 / donderdag 29 mei 2008
We hadden 2 rustdagen in Bowling Basin ingepland: eentje voor de klussen en eentje om leuke dingen te doen. Gisteren heeft het de hele dag geregend. “Welkom in Schotland”, zei de sluiswachter van Carron Sealock al! Als het niet regende had je “drizzle”: een tussenvorm van regen en mist waar alles en iedereen kletsnat van wordt. Maar goed, eerst moest de boot ontdaan worden van modder, zand, beestjes en algen van onze kanaaltocht. Dus niet zeuren, zeilpakken aan en boenen. Vervolgens moest de mast omhoog, ook weer een klus van vier uur. En tenslotte moest er een hoop gewassen worden, waaronder de slaapzakken (waarvan je er maar 1 tegelijk kunt wassen/drogen). ‘s Middags met de bus naar een naargeestige buitenwijk van Dumbarton om bij de lokale Coöp de broodnodige boodschappen te doen. En dat tijdens alle stadia van drizzle tot plensbui. We hebben onszelf maar eens getrakteerd op een literfles Famous Grouse.
De wasdroger droogde niet echt. De zeilpakken werden doornat. En al dat vocht neem je mee naar binnen. Hadden we maar een aparte natte cel waar je die natte kleding in kwijt kon! Van de weeromstuit gingen we fantaseren over wat we nog meer in een nieuwe grotere boot zouden willen. Hmmm.... onzin, deze bevalt prima, maar bij regen is hij wel klein. Gelukkig stookt het kacheltje het vocht er redelijk uit. Maar omdat het de hele nacht drizzelde werden we toch wakker in een boot die van buiten (regen) en van binnen (condens) zeiknat was. Kachel aan, luik open. Gelukkig kwam er vanuit het zuiden lichtere lucht opzetten...
Naar het station. Dat is niet ver weg. Op deze foto vanaf het station genomen zie je de haven met het sea lock. Mooi plekje! Het kleine mastje derde van rechts met de twee voorzeilen is de Noorderzon. Links op de foto de kraan waarmee de masten van grotere boten gestreken / rechtop gezet worden. Wij kunnen het zelf met onze maststrijk installatie, maar de meeste boten hebben die kraan hard nodig. Met de trein naar Dumbarton, dat een aardig historisch centrum zou hebben en een kasteel op een rots. Nou, dat laatste klopte, hoewel, je ziet de muur , maar waar is dat kasteel nou?
In de rivier is ook een Marina, hoewel de overvolle pontoon met locals die naam nauwelijks verdient. Verder is het een lelijk en niet interessant plaatsje waar het verval vanaf straalt: veel dichtgetimmerde winkels, braakliggende stukken, kortom: koffie drinken, nog even boodschappen doen en verder. Waarschijnlijk wonen mensen hier alleen omdat ze in Glasgow werken.
We pakken de Western Highland line, die ons via een schitterend traject hoog boven de lochs naar Tarbert aan Loch Lomond brengt. Dat is één van de lochs die niet in verbinding met zee staat. Tarbert ligt op een laag zadel van slechts 2 kilometer breedte tussen Loch Long en loch Lomond. De plaatsnaam Tarbet komt van het Keltisch tairn beart dat boot overdragen betekent, zeg maar ons Nederlandse overtoom. In de 13e eeuw liet een Vikingkoning 60 boten op deze plaats overdragen/trekken (de boten rolden over boomstammen) om vervolgens de hele omgeving te plunderen..... Op het schiereiland Kintyre is een geologisch vergelijkbare lage plek waar ook een dorpje Tarbert is. Waarschijnlijk komen we daar nog met de boot.
Het uitzicht op het meer en de omringende hoge bergen is fantastisch! Het weer is ook steeds meer opgeklaard en het is zelfs warm! Een statig “Agatha Christie” hotel op de oever met majestueus uitzicht doet ons mijmeren over hotelvakanties in Schotland.
De spoorlijn dwars door de Westelijke Schotse hooglanden is een 19e eeuws hoogstandje. Als je de moderne borden wegdenkt, waan je je ook nog in die tijd op dit afgelegen stationnetje midden in de natuur. Bedenk dat er in die tijd nauwelijks wegen en helemaal geen auto’s waren en je kunt je voorstellen hoe geïsoleerd deze plaatsen geweest moeten zijn en wat een revolutie het spoor teweeg bracht.
Vanuit de trein op de terugweg heb ik enkele foto’s van de highlands en de lochs gemaakt. Morgen zeilen we er zelf! We zijn gaan eten in de Railway Pub (de „steak” smaakt als schoenzool…) en konden voor de eerste keer ‘s avonds na het eten buiten zitten in de kuip met een biertje!
