Dag 67: Oban 26 M
Donderdag 5 juni 2008
Na het lauw loenen dagje gisteren, vandaag weer een echte vaardag. Helaas wederom met nulkommanul wind. En met authentieke Schotse sfeer: laaghangende bewolking om de bergtoppen, mistflarden, waterig blauw af en toe en ‘s middags regen. Niettemin ook wederom een buitengewoon spectaculair landschap. Je kunt hier natuurlijk ook met vliegtuig, trein of auto komen, maar om hier zelf te mogen varen is toch wel heel bijzonder!
De pilots (vaarwijzers in boekvorm) hadden ons aardig bang gemaakt: Eerst door de nauwe doorgang Dorus Mor met maximaal 8 knopen stroom, dan vlak langs de golf van Corryvreckan met 8,5 knopen stroom (uitkijken dat je er niet ingetrokken wordt....) en vervolgens door de Sound of Luing, bezaaid met rotsen, eilandjes en ondieptes en ook 7,5 knopen stroom bij springtij. En wat is het vandaag: springtij! Op de kaart wemelt het verder van de symbolen die whirlpools, tiderips, overfalls & eddies aangeven en van mededelingen als “beware dangerous strong tidal streams”. Leuk!
Nu weten we best: die grote stroomsterktes treden alleen op halverwege eb en vloed en die overfalls en andere onaangenaamheden treden vooral op bij sterke wind tegen stroom en dan nog vooral tijdens de eb. Dus je zorgt gewoon dat je er tijdens de kentering aan het begin van de vloed bent en met de afwezige wind van vandaag moet er niets aan de hand zijn. Toch? Als je hierboven de foto van de Corryvreckan ten zuiden van het 450 meter hoge eiland Scarba ziet, lijkt er inderdaad niets aan de hand.
Toch bleek in de Dorus Mor dat ook tijdens de kentering er nog ruim 2 knopen stroom staat en dat de stroomrichting binnen 10 meter 180 graden kan draaien. Hier noemt men dat een Eddy, bij ons noem je zoiets een “Neer”. In feite een grote langzame draaikolk, zoals die in het felst van het tij mooi te ervaren is in de havenmond van Lauwersoog, Vlieland of Terneuzen. Daar vaar je gewoon met het gas open doorheen. Hier echter heb je een gebied van ruim een kilometer in het vierkant dat vol zit met dit soort draaikolken. Je houdt je roer recht en voor je het weet vaar je plotseling 45 graden in een andere richting. Je moet dus voortdurend corrigeren en ook de algehele navigatie bijhouden want links en rechts liggen riffen en onderwaterrotsen.
Nou klinkt dit allemaal heel spannend, maar het is prima te doen als je goed oplet en we hadden goed gerekend en waren er precies rond de kentering. Toch zou ik hier niet graag varen met 6 Bft wind tegen de stroom in, want dan is het ongetwijfeld een heksenketel. Het eiland Luing heeft enkele kleine nederzettingen. Waar ze van bestaan is ons een raadsel. Schapen en lobsters waarschijnlijk. Een tante van een oud-leerling woont hier...
Ten noorden van Scarba zijn de „infamous” Grey Dogs, een nog smallere doorgang waar de stroom zo hevig is dat er staande golven optreden: steile brekers die door de stroom op dezelfde plaats blijven. De oranje RIB op de foto vervoert toeristen naar dit spektakel: eerst een tijdje heen en weer varen voor de foto’s en dan vol gas en adrenaline erdoorheen. Zo in het begin van het tij zijn de brekers nog klein, zoals je ziet. In onze pilot staat een foto weer ze twee meter hoog zijn....
Het einde van de Sound of Luing wordt gemarkeerd door een rots met vuurtoren aan bakboord en een rots met baken aan stuurboord. Daartussen door en je bent in de Firth of Lorn alwaar zowaar wat zeedeining naar binnen loopt. De kust van Luing wordt hoog, rotsachtig en vol diepe spelonken, waarbij het gemiddelde bootje in het niet valt.
Gaandeweg wordt de bewolking dikker en lager en het kan niet uitblijven dat het gaat regenen. Ook dat levert indrukwekkende wolkenluchten op bij de hoge bergen van het grote eiland Mull dat aan de overkant ligt.
We varen de Kerrera sound in en komen aan bij Oban. Het eiland Kerrera vormt een uitstekende beschutting voor deze plaats die daarmee een natuurlijke haven heeft. De jachthaven ligt aan het eiland, maar er vaart elk uur een pontje naar de overkant. Oban staat onder meer bekend om zijn single malt whisky en wij gaan morgenochtend dan ook de destilleerderij bezoeken. Als we daarna nog ergens toe in staat zijn, varen we de 10 mijl naar Port Appin, een mooie ankerplek, bij het eiland Lismore.
