Dinsdag 30 april Koningsdag:
- Terherne – Stavoren 21 mijl totaal 89,5 mijl
- Vertrek 13.30; aankomst 18.30, vrijwel geheel op zeil
- Wind: NNW-NNO 4-5
- Weer: half bewolkt, 10 graden
Stipt om negen uur stond Chiel, de bouwer van de Noordkapers op de stoep dan wel aan boord. Er stonden twee klussen op het programma:
- De zalingen voorzien van afgeronde uiteinden zodat de zeilen er niet meer door beschadigd konden worden.
- De ankerbak voorzien van een valpijp, zodat overslaand “groen” (=vast) water netjes de ankerbak in loopt in plaats van eroverheen te spatten en zodoende de bilge te vullen, zie onze ervaringen hier.
Klus 1 betekent in de mast gehesen worden met de kraan, de zalingen verwijderen en in de werkplaats voorzien van nieuwe uiteinden, die Chiel al eerder had meegenomen van de werf in Turkije. En passant werd de diamantverstaging voorzien van geleidewieltjes, met hetzelfde doel: voorkomen van schavielen van de voorzeilen en vooral van de kwetsbare gennaker.
Blij dit ik zelf niet omhoog hoefde! Nuchter commentaar van Chiel: “Ach , vanaf drie meter val je dood, dus die paar meter extra maakt dan ook niks meer uit!”
Ziehier het resultaat: keurig afgeronde hoeken, die geen vat krijgen op het zeil. Klus twee betekent de ankerlier verwijderen (nog een onvoorzien grote klus), gat in het dek en de RVS contraplaat aan de onderkant pas maken, alsmede de valpijp zelf op maat maken. Dat alles is een flinke friemelklus omdat je boven de ankerbak (te bereiken vanaf de voorpunt in de slaaphut) nauwelijks ruimte hebt, laat staan om kracht te zetten. Dank zij de vriendelijke hulp van Jacob van technisch bedrijf Oksewiel, die vaardig de slijptol hanteerde, is het allemaal netjes voor elkaar gekomen. We zijn erg blij dat deze zaken zijn opgelost.
Half twee waren de klussen klaar en vertrokken we van Oksewiel. De wind was gunstig om naar Stavoren te zeilen en aldus geschiedde. Eerst in het Prinses Margrietkanaal voor de wind alleen op de kluiver en later vanaf het Prins Friso kanaal met vol tuig. Heerlijk zeilweer, maar opnieuw gemeen koud met die Noordenwind! Op het einde van de lange en opvallend lege Fluessen waren we aan een borrel toe en dus moest de Schipperbitter er aan geloven (eentje maar hoor!).
Om half zeven voeren we Stavoren binnen waar bij ons favoriete plekje bij de Koebrug nog plek zat was. Helaas was ons eveneens favoriete eetcafé Max gesloten, dus uit eten bij het oerdegelijk, zeer traditioneel, maar prima Vrouwe van Stavoren, alwaar je ook in een “15.000 liter Zwitsers wijnvat” kunt overnachten. Wij prefereren onze Jan-van-gent, waar de kachel inmiddels genoegelijk snort!