Ochtendlicht over de Fishguard baai.

Vrijdag 16 mei:

• Fishguard – Pwllheli 58 mijl, totaal 835 mijl
• Vertrek: 0630, aankomst bij haven 16.30, wachten op tij, 18.30 in de haven.
• Wind: vrijwel niets
• Weer: Zonnig en mist, 13 graden

Om 0530 uur ging de wekker en een uur later vertrokken we uit een verstild Fishguard. Wat is dat ochtendlicht altijd prachtig! Maar… we waren de haven nog niet uit of de eerste mistbank diende zich aan:

De zeemist kondigt zich aan.

Je vaart erin, en het zicht loopt terug tot enkele tientallen meters, terwijl boven je de lucht blauw is en de zon schijnt. Dan zijn we blij met de AIS (waarop je andere boten ziet varen op de plotter) maar vooral ook de radar (want die geeft ook de tonnen en boten zonder AIS weer). Met vertrouwen voeren we dan ook verder in de witte soep.

De mistbank en de bergen daarachter.

Ben je er weer uit, en kijk je achterom, dan ziet het eruit als hierboven. Vervolgens werden alle schepen in de Aberporth firing range area verzocht zich te melden op kanaal 11. Blijkbaar ging men schieten. Wij mochten gelukkig doorvaren en we kregen ook de melding dat ons radarbeeld en AIS signaal sterk waren. Wel gaf ik in eerste instantie onze positie verkeerd door, omdat ik op een verkeerd venstertje van de plotter keek… Dom dom dom! De range officer corrigeerde mij direct a.d.h.v. ons AIS signaal. (AIS is een superhandig systeem, waarbij de boot voortdurend zijn naam, afmetingen, positie en koers uitzendt. Andere boten vangen die signalen op, en die zijn dan bij hen zichtbaar op de plotter en de laptop navigatie software. We zijn erg blij dat we dat hebben!)

Een eenzame zeekoet.

We staken Cardigan Bay over en zeker met het slechte zicht zie je vrijwel geen land. Maar dieren genoeg: allerhande vogels, zeehonden, dolfijnen en zelfs een griend. Deze laatste is al de vierde die we spotten. Het zijn kleine walvissen van zo’n 6 tot 8 meter lang. Ondertussen kwam de overkant in zicht, waarbij de mistbanken de bergen op geblazen werden:

Vandaag was het springtij, en de haven van Pwllheli is juist bij spring niet binnen te gaan bij LW. We moesten dus achter het anker twee uur wachten op voldoende water. Ook geen straf met dit mooie weer. Helaas waren de hoge bergen van Snowdonia door de laaghangende bewolking verborgen.

Het stadje.

De aanloop van Pwllheli.

Om 18.15 konden we naar binnen en een kwartier later lagen we aan de steiger. In drie dagen hebben we 166 mijl gevaren, tijd voor een paar rustdagen, waarin we ook weer eens kunnen wassen, de voorraden aanvullen, en we natuurlijk wat meer van Wales willen zien!

’s Avonds komen de Optimistjes tevoorschijn.

De aanloop van Fishguard.

We hebben toch nog puf om de foto’s uit te zoeken en een stukje te schrijven. Het weer was zeer rustig en ondanks de 12 graden scheen de zon met kracht, waardoor deze dag de eerste is zonder thermisch ondergoed en zeilpak aan. Sterker nog, de korte broek kwam uit de kast!

Jack sound vanuit het noorden.

Met dit zeer rustige weer durfden we wel door Jack Sound en Ramsey Sound, allebei nauwe doorgangen tussen rotseilandjes en de eveneens rotsachtige kust. Beide liggen op een Headland waar het tij met kracht omheen spoelt. In de nauwe doorgangen stroomt het dus enorm, met bijbehorende overfalls. Als het hard waait, en als het matig waait met wind tegen tij, dan is het daar ronduit gevaarlijk. Alles komt aan op een goede timing, dan is er niks aan de hand.

Aanloop Jack Sound.

15 minuten na doodtij (zoals berekend volgens alle pilots) waren we in Jack Sound, en we hadden nog 1,5 knoop stroom tegen. Er stonden nog kleine overfalls:

Met harde wind is dit andere koek hoor, zie ons bericht over de tocht van Poole naar Weymouth! De navigatieaanwijzingen van de pilots kenden we vrijwel uit het hoofd en ook de kaart hadden we goed bestudeerd. En dan gaat het prima en heb je de kaartplotter eigenlijk helemaal niet nodig.

St Ann’s head met prachtig gelaagde rotsen.

De Bitches in Ramsey Sound.

Het lifeboat station aan de vaste walkant van Ramsey Sound.

Van Jack sound is het 8 mijl naar Ramsey sound. In St. Brides bay kregen we al flink stroom mee. Ramsey sound is veel  breder dan Jack Sound, dat is makkelijk, maar halverwege wordt de helft van de doorgang van het vaarwater versperd door de Bitches, een stel puntige rotsen die haaks de Sound in steekt. Even verderop ligt Horse Rock vlak onder water je op te wachten. Aan boeien doen ze hier niet. Maar, ook hier viel de stroom erg mee en overfalls waren er al helemaal niet.

Kortom, met rustig weer en de juiste timing heb je een spectaculaire en veilige tocht door twee van de fearfull passages van Engeland. We hadden er al twee gehad (Land’s End Long Ships passage en natuurlijk Portland Bill) en er komen er binnenkort nog meer, zoals Bardsey Sound en in Menai Strait the Swellies.

De rest van de tocht naar Fishguard voerde langs een spectaculaire rotskust, met als hoogtepunt Strumble Head, waar het zo hard stroomde, dat we er met 10,5 knopen vaart voorbij stoven. Ook hier vielen door het rustige weer de overfalls en eddies (draaikolken) erg mee.

Onze ankerplek bij Lower Fishguard.

We liggen geankerd in een rustig Lower Fishguard met nog 3 andere zeiljachten.

Ochtendlicht over Dale. Zo wil je wel wakker worden!

Donderdag 15 mei 2014:

• Dale – Fishguard, 36 mijl, 777 mijl totaal
• Wind: ZO 3 afnemend windstil
• Weer: Zonnig, 12 graden

Ik schrijf nu alvast iets over vandaag, want we komen pas laat aan vanavond. We vertrekken vanmiddag pas rond 1400 vanwege het tij en twee ingewikkelde smalle doorgangen, waarvan de passage nauwkeurig getimed moet worden. Het gaat om Jack Sound en 7 mijl verderop Ramsey Sound. Met springvloed stroomt het daar 7 knopen, dus dan moet je daar niet zijn, met vele verraderlijke rotsen onder en boven water. We plannen de tocht dus zo, dat we daar rond doodtij aankomen, dan is het met dit prachtige weer prima te doen. Je kunt ook buitenom alle eilenden en ondiepten, maar dat maakt de tocht een heel stuk langer en minder interessant ook.

De baai van Dale Flats.

De baai waarin we liggen is een oase van rust, een heerlijk plekje om een rustige ochtend door te brengen. Inmiddels komen er nog enkele ander boten liggen, die net als wij wachten op het tij. Als we morgen doorgaan naar Pwllheli (“Pathelly” zeg je), vertrekken we alweer om 06.30 uur, dus of ik  vandaag nog iets bij dit stukje aanvul, staat te bezien. Waarschijnlijk eten we wat en dan is het slapen!

Het gehucht Dale, met rechts van de huizen de droogvallende ponton waar je aan land kunt.

Dinsdag 13 mei:

• Weer: half bewolkt – onbewolkt, 14 graden
• Wind: NW 4-5

Vandaag volsta ik met de wandelfoto’s. Morgen rond 0600 uur vertrekken we voor de oversteek naar Milford Haven, Wales.

Maandag 12 mei:

• Wind: ZW5-6, seastate moderate to rough.
• Weer: half bewolkt, koude wind, buitje.

Vandaag ging zonder vermeldenswaardige gebeurtenissen voorbij. Boodschappen, klusjes, lezen, loopje, van die dingen.

We willen morgen heel graag vertrekken uit Padstow. Dat zou dan om 05.00 uur zijn met HW. Er staat nog steeds een dikke vijf, increasing 6 at times. Noordwest, dus hoog aan de wind. Dan voel je een Beaufort meer. De verleiding is groot om nog een dag te wachten, dan staat er een Beaufort minder en zijn de golven afgenomen tot minder dan een meter. En…. pas om 06.00 uur weg!

Update: okee, het wordt woensdag. De rest van de week lijkt het rustig te blijven en met goede wind. Morgen dus een wandeldagje!

De oude kade van Little Petherick

Zondag 11 mei:

• Wind: W-ZW 5-7 occ. 8, seastate rough
• Weer: halfbewolkt, enkel buitje, 14 graden

Voor morgen, maandag is de wind nog 5-6 occ. 7 met seastate moderate to rough. Was het een korte tocht van 4-5 uur met aflandige wind en het tij mee, dan hadden we gevaren, maar voor een tocht van 14 uur over open zee is het te ruig voor ons. Dinsdag biedt betere kansen. De lage druk trekt weg en hoge druk bouwt zich op, wat uitzicht biedt op mooi en rustig weer.

Gonnie had zin om te lezen (studieboek!) en Joost om te wandelen, dus zo gezegd zo gedaan. Ik ging met de bus naar het gehucht Little Petherick aan een zijarm van het estuarium om via het coastpath terug te lopen. Een wandeling van ruim 2 uur met grote hoogteverschillen en schitterende uitzichten. Hieronder enkele foto’s met uitzicht op de droogvallende kreken.

Vanavond uit eten geweest bij de plaatselijke Italiaan, die -het moet gezegd worden- een heel stuk beter was dan de gemiddelde NL pizzeria. Geen schouderham van de Aldi of ansjovis uit blik, nee, echte parmaham en verse ansjovis. En een echte houtskool oven met bijbehorende rooksmaak. Echte mozzarella, niet van dat gesmolten plastic dat je soms krijgt. Erg lekker!

Felle buien en opklaringen wisselen elkaar af.

Zoals ze in Friesland zeggen: de stront woei van de dijken! Maar die hebben ze hier niet. Dijken. De wind maakte het ook een stuk kouder dan de 12 graden die het was, hoewel het ’s ochtends in de zon en onder de buiskap met een boek nog prima uit te houden was.

Ik heb m’n wandelschoenen thuisgelaten. Stom. Daarom vanmiddag voor 50 pond redelijk goede schoenen gekocht en die natuurlijk gelijk uitgeprobeerd. Vanaf het oorlogsmonument ten noorden van Padstow hadden we een goed beeld van de zee:

Voorlopig zijn we dus harbour bound. Of we maandag kunnen vertrekken hangt er nog om. We zullen zien.

Padstow Harbour vanaf de overkant. Onze mast is te zien links van het bruine bakstenen gebouw achter de havenmuur.

Vrijdag 9 mei 2014:

• Wind: ZW 5-6
• Weer: redelijk zonnig, 14 graden.

De weerberichten zijn bijgesteld: Een diep Atlantisch laag komt langszeilen de komende dagen en dat geeft in het hele Kanaal en ook in Nederland zeer veel wind. Op het IJsselmeer wordt het zondag windkracht 7-8, hier in Cornwall waarschuwt men voor windkracht 9 en golven van 4-6 meter hoog. Zaterdag op het eind van de middag is de wind alhier op zijn hoogtepunt, om tijdens de zondag af te nemen. Als hij snel afneemt kunnen we maandag rond 0400 uur vertrekken en anders wellicht om 16.00 ’s middags. We zullen zien. Hier in de haven liggen we dus nog minimaal twee dagen prima beschut.

Vandaag was het eigenlijk prima weer, los van de stevige wind. Het was voor het eerst dat vanochtend de kachel niet aan hoefde om de nachtelijke kilte te verdrijven. Boodschappen doen en lekker lezen in het zonnetje in de kuip!

Vanmiddag zijn we met het pontje naar de overkant van het estuarium gevaren en hebben daar een flinke wandeling gemaakt door een duinachtig landschap. En weer mooie vergezichten. Inmiddels zitten we weer knus in de warme kajuit en wachten het noodweer af. Vannacht komt er veel regen over, morgen wordt het buiig en een wind met stormkracht. We liggen hier prima!

Dit weerbericht zegt genoeg!

Herfst was het vandaag! Koud, regen en zelfs hier in de beschutte haven giert de wind door de stagen. Die wind wordt de komende dagen nog sterker met gale force 8. Vanaf maandag stijgt de luchtdruk en knapt het weer op.

Voor ons ligt een boot uit Watchet (plaatsje aan het Bristol Channel.) Die mensen kwamen maandag aan, hebben de boot neergelegd en zijn naar huis vertrokken, wachtend op beter weer. En op de post van gisteren reageerde Johanna, die vorig jaar een rondje UK deed en die maar liefst 10 dagen verwaaid lag in Padstow. Geen enkele reden tot zorgen dus!

Vanochtend was het schrijven voor Gonnie en puzzelen op de komende trajecten voor mij. De oversteek naar Milford Haven is (letterlijk) straightforward, maar daarna volgt Cardigan bay met zijn ver uitstekende headlands en bijbehorende tidal races. Het is allemaal een kwestie van timing: als je op het juiste moment op de juist plek bent, is er niets aan de hand. Maar het is wel zaak je tochtplanning goed voor te bereiden.

Prideaux Place

Vanmiddag was het een mooie gelegenheid om het plaatselijke manor te bezichtigen, Prideaux Place genaamd. Typisch Engels, typisch Tudor en tegelijkertijd een allegaartje van stijlen en boordevol gepropt met kunst én kitch! In de zitkamer kussens met teksten als Life is good if you’re loved by a Labrador… We werden rondgeleid door ook al weer zo’n typische Engelse dame op leeftijd met bijbehorende humor. Best leuk op z’n tijd.

Waar de zeedeining naar binnen loopt is het een heksenketel!

Woensdag 7 mei 2014:

• Weer: half bewolkt, een enkel buitje, 13 graden
• Wind: ZW 5-7, seastate moderate to rough

We liggen hier nog wel even, in ieder geval tot en met het weekend. Met 7 Bft. in de windverwachting en rough in de seastate (=golven van ca 3-4 meter) varen we niet en al helemaal niet op lange tochten. En in het weekend wordt het nog erger met windkracht 8 en golven van 4 meter en hoger. In de haven lijkt het bedrieglijk kalm. In de ochtendzon is het goed toeven in de kuip. In het verleden hebben we ons daar nog wel eens door laten foppen. Dan vaar je naar buiten en krijg je plotseling de volle laag. Volgende week knapt het weer vast wel op!

Favoriete bezigheid 1: Fish & Chips uit kartonnen dozen eten.

Boven ons hoofd op de kade zitten de hele dag mensen te eten. Ze hebben ook allemaal honden, die samen met de meeuwen schooien om de restjes.

Favoriete bezigheid 2: Crabbing!

De toeristen kopen in de vele toeristenwinkeltje speciale Crabbing sets. Die bestaan uit een haspel met visdraad en een haakje, een schepnetje, een doosje voor het aas en een plastic emmertje om de gevangen krabben in te bewaren. Je doet een stukje oud brood, vleeswaar of wat dan ook min of meer eetbaars aan het haakje en laat het geheel het water in zakken aan een kade muur. Bijt er een krab, dan haal je op en houdt een familielid vliegensvlug het schepnetje onder de krab voor die in de gaten heeft dat hij boven water zweeft en loslaat. Uren zijn ze ermee zoet!

Vanochtend was het dus lezen in de kuip, vanmiddag een fikse wandeling in de baai. Eigenlijk een heerlijke dag dus!