Ochtendlicht over de Fishguard baai.

Vrijdag 16 mei:

• Fishguard – Pwllheli 58 mijl, totaal 835 mijl
• Vertrek: 0630, aankomst bij haven 16.30, wachten op tij, 18.30 in de haven.
• Wind: vrijwel niets
• Weer: Zonnig en mist, 13 graden

Om 0530 uur ging de wekker en een uur later vertrokken we uit een verstild Fishguard. Wat is dat ochtendlicht altijd prachtig! Maar… we waren de haven nog niet uit of de eerste mistbank diende zich aan:

De zeemist kondigt zich aan.

Je vaart erin, en het zicht loopt terug tot enkele tientallen meters, terwijl boven je de lucht blauw is en de zon schijnt. Dan zijn we blij met de AIS (waarop je andere boten ziet varen op de plotter) maar vooral ook de radar (want die geeft ook de tonnen en boten zonder AIS weer). Met vertrouwen voeren we dan ook verder in de witte soep.

De mistbank en de bergen daarachter.

Ben je er weer uit, en kijk je achterom, dan ziet het eruit als hierboven. Vervolgens werden alle schepen in de Aberporth firing range area verzocht zich te melden op kanaal 11. Blijkbaar ging men schieten. Wij mochten gelukkig doorvaren en we kregen ook de melding dat ons radarbeeld en AIS signaal sterk waren. Wel gaf ik in eerste instantie onze positie verkeerd door, omdat ik op een verkeerd venstertje van de plotter keek… Dom dom dom! De range officer corrigeerde mij direct a.d.h.v. ons AIS signaal. (AIS is een superhandig systeem, waarbij de boot voortdurend zijn naam, afmetingen, positie en koers uitzendt. Andere boten vangen die signalen op, en die zijn dan bij hen zichtbaar op de plotter en de laptop navigatie software. We zijn erg blij dat we dat hebben!)

Een eenzame zeekoet.

We staken Cardigan Bay over en zeker met het slechte zicht zie je vrijwel geen land. Maar dieren genoeg: allerhande vogels, zeehonden, dolfijnen en zelfs een griend. Deze laatste is al de vierde die we spotten. Het zijn kleine walvissen van zo’n 6 tot 8 meter lang. Ondertussen kwam de overkant in zicht, waarbij de mistbanken de bergen op geblazen werden:

Vandaag was het springtij, en de haven van Pwllheli is juist bij spring niet binnen te gaan bij LW. We moesten dus achter het anker twee uur wachten op voldoende water. Ook geen straf met dit mooie weer. Helaas waren de hoge bergen van Snowdonia door de laaghangende bewolking verborgen.

Het stadje.

De aanloop van Pwllheli.

Om 18.15 konden we naar binnen en een kwartier later lagen we aan de steiger. In drie dagen hebben we 166 mijl gevaren, tijd voor een paar rustdagen, waarin we ook weer eens kunnen wassen, de voorraden aanvullen, en we natuurlijk wat meer van Wales willen zien!

’s Avonds komen de Optimistjes tevoorschijn.