Maandag 16 juni 2014:

• Salen Loch Sunart – Loch Aline 22 mijl, 1307 mijl totaal
• Vertrek: 0900 uur = HW, aankomst 1300 uur = LW-2.
• Wind: geen, toenemend NW 4
• Weer: zonnig, 18 (!) graden

Alweer zo’n prachtige dag! Met een blauwe lucht voeren we een vrijwel windstil Loch Sunart uit. Voor de variatie gingen we langs de andere kant van een eiland langs met een een zeer smalle doorgang van diep water. Op de plotter ziet het er wel heel smal uit:

We moesten pal langs de noordzijde van het eiland varen, vlakbij de rotswanden, en daar was het nog steeds zo’n 20 meter diep:

Vervolgens gingen we bakboord uit de sound of Mull in, waar de wind langzaam toenam tot NW 4, zodat er pal voor de wind met de kluiver op de boom te loevert uitstekend te zeilen viel. Met stroom mee maakten we 6,5-7 knopen over de grond.

De hoge bergen van Mull onder een strakblauwe hemel.

Foto’s zoals bovenstaande kun je maar heel zelden maken in Schotland. Wij hebben het geluk dat er een groot en stabiel hogedrukgebied van meer dan 1030 Hpa ten westen van Engeland ligt, wat hier zorgt voor mooi weer en lichte NW winden. En het goede nieuws is dat het de rest van de week blijft liggen!

Het haventje van Loch Aline, met gloednieuw douchehuisje!

Ons reisdoel vandaag was Loch Aline, een klein loch van 0,5 x 2 mijl met een uitstekende beschutting. Ook hier is een mooi en gloednieuw haventje gebouwd met prima faciliteiten. De ingang is zeer smal en ondiep en twee uur voor LW hadden we flinke tegenstroom toen we het loch invoeren. De ferry wachtte gelukkig even met het smalle toegangskanaal indraaien tot wij tergend langzaam voorbij gestoomd waren.

Het smalle toegangskanaal van Loch Aline. Aan de overkant van de sound of Mull de hoge bergen van Mull.

Het dorp is een kwartiertje lopen. Er is een goede winkel, twee hotels, snackbar en een tankstation. Het dorp bestaat van de zandmijn. Er wordt hier zeer fijn kwartszand gewonnen, dat per coaster afgevoerd wordt. Onder de berg liggen 30 mijl aan gangen! De mijn ligt een paar honderd meter van de haven af en maakt flink kabaal, gelukkig is dat om vijf uur afgelopen.

Een enorme kwal. Het oranje lijf is ca 50 centimeter in doorsnede, de lange slierten zijn meters lang!

Inmiddels is de avondrust over het loch neergedaald. Behalve kwallen zien we dolfijnen, guillemots, een otter, een reiger en boven de bergen cirkelen grote roofvogels. En….. midges! Maar daar hebben we gelukkig een goed middel tegen, Skin do soft (oorspronkelijk bedoeld als verzorgende lotion), dat we in het Caledonian Canal ook nodig zullen hebben.

Het mini haventje van Salen

Zondag 15 juni 2014:

• Tobermory – Salen Loch Sunart 16 mijl, totaal 1285 mijl
• Vertrek: 1030 uur, aankomst 1330 uur
• Wind: NO 4-5
• Weer: wolkenvelden en zon 15 graden

De windverwachting was NW3-4, maar tussen de bergen en in de lochs betekent dat niet zoveel, zo hebben wij vandaag mogen ervaren. Dus in plaats van een relaxte tocht naar een schitterend loch  -met voldoende rotsen onder en boven water om een uitdaging qua navigatie te zijn- was het kruisen tegen ZO 4-5 in, met een rif in het grootzeil. Hoe dicht durf je bij die rotsen te komen voor je overstag gaat?

Eenmaal in het loch werd het grotendeels bezeilbaar, met zeer veranderlijke wind. Loch Sunart is buitengewoon mooi met nauwe doorgangen (waar het flink stroomt, we hadden de eb tegen) en wijdse vergezichten op grillig gevormde bergen aan alle kanten.

Halverwege het loch in Salen is een mini haventje met een ponton voor 8 boten. Maar wel met stroom, water, diesel, gas, gloednieuwe toiletten en douche (1 maand oud!), behoorlijk goed winkeltje annex café (1 week open!) en -min of meer- wifi! De dame van de haven vertelde dat dit hele schiereiland slecht internet heeft omdat het zo schaars bewoond is. Men heeft beloofd dat er een glasvezelkabel van Mull komt, maar in Tobermory is het hetzelfde verhaaltje… Vakantiegasten zoals wij slokken alle bandbreedte op, dus ’s avonds is de verbinding slecht. Vandaar dus nu al een stukje! Maar, echt een prachtig plekje, behalve dan dat een enorm motorjacht ons geweldige uitzicht op het loch ontneemt (zie de bovenste foto).

Dus advies aan iedereen die hier ooit komt te varen: laat je niet verleiden alleen de doorgaande routes te varen, maar duik ook regelmatig zo’n afgelegen loch in! We merken overal in Schotland dat men het gebied aan het ontwikkelen is w.b.t. de watersport. En dat vaak op een kleinschalige, groene manier. Je vindt dus steeds meer leuke aanlegplekken met faciliteiten. Voor anker kan natuurlijk ook altijd nog, elk loch heeft meerdere geschikte plekken bij verschillende windrichtingen.

We boffen enorm met het weer! De hele week blijft hoge druk de boventoon voeren en is het droog met niet teveel wind.

Zaterdag 14 juni 2014:

• Mallaig – Tobermory, 32 mijl, totaal 1269 mijl
• Vertrek: 0830 uur, aankomst 1420 uur.
• Wind: NNW2
• Weer: eerst laaghangende bewolking en wat motregen, later optrekkende bewolking en zon, 15 graden.

Vanochtend bij ontbijt en vertrek was het nog mistig, bewolkt en het motregende wat, maar tijdens onze tocht vandaag klaarde het vanuit het noorden steeds meer op met sunny spells. De wind was NNW en zwak, dus het was motoren geblazen. Als het even ietsje meer waaide ging de kluiver erbij voor wat extra vaart.

Wederom indrukwekkende kusten met de bergen nog omringd door stijgingswolken. Vandaag waren er zeer veel vogels op het water, vooral grote groepen Zeekoeten, maar ook de nodige Jan-van-gents.

Vele zeekoeten vandaag op het water, duizenden!

In Tobermory brak de zon goed door en was het gelijk warm. Na de boodschappen heerlijk in de kuip met een wit wijntje, wat kaas en nootjes. Dan is het leven goed! De komende dagen maken we wat uitstapjes naar lochs in de buurt van de Sound of Mull. Daarna gaan we richting Fort William en het kanaal. De weersverwachting voor de komende dagen ziet er goed uit! Ik zag zelfs ergens 20 graden staan! Dat hebben we nog niet meegemaakt. Maar, met een dikke fleece aan is het nu om 20.30 met 15 graden ook prima toeven in de kuip met een boek!

Ardamurchan lighthouse, het meest westelijke punt van onze tocht.

De wolken komen steeds lager te hangen…

Vrijdag 13 juni:

• Mallaig
• Weer: Regen, motregen en mist, 12 graden, weinig wind uit ZW

Vandaag waren we van plan richting Skye te trekken, maar dat ging niet door. Regen, motregen, mist en laaghangende bewolking. Murky weather noemen ze dat hier. De wind was licht en uit de goede richting, maar wat heeft het voor zin om door regen en mist te varen met weinig tot geen zicht en dan ergens aan een andere steiger doornat weer aan te leggen?

Nee, dan lekker een dagje relaxen, kopje koffie,  even naar het dorp voor boodschappen, lezen en ’s middags toen het even wat droger werd heeft Gonnie de boot flink schoongemaakt. Dat was wel eens even nodig.

De vissers liggen vlak bij lawaai te maken met dieselmotoren en generatoren.

De visserspier ligt stampvol boten in verschillende gradaties van roestigheid en voortdurend klinkt er wel een dieselmotor of generator. Dat is wel een nadeel, zelfs ’s nachts is het niet echt stil. Maar niet zeuren, verder een prima haven, zeker als het toiletgebouwtje over een jaar of 5 af is 🙂

Ook ’s nachts gaat het visserij gebeuren gewoon door. We slapen er prima doorheen.

Morgen gaan we -weer of geen weer- terug naar  Tobermory. Maar hopelijk is het zicht dan beter dan vandaag en is het gedaan met de drizzle. Dat hogedrukgebied moet toch ooit eens zon en warmer weer opleveren?

Het eiland op de achtergrond is Eigg, waar we een paar dagen geleden waren.

Donderdag 12 juni:

• Treinreis Mallaig – Banavie
• Weer: zonnig, toenemende bewolking, zwak frontje met motregen in de middag, 14 graden.

Wie in Schotland is, moet verplicht een reis maken met de West Highland line, zelfs als je met de auto bent. De lijn loopt vanaf Glasgow naar Oban, Fort William en eindigt in Mallaig. Een meesterstukje van 19e eeuwse ingenieurskunst. Hij voert dwars door het vrijwel onbewoonde Schotse hoogland met spectacular views over bergen, lochs en de zee beneden. Wij gingen tot Corpach/Banavie omdat daar de ingang is van het Caledonian Canal, waar we over dik een week zelf met de boot zullen zijn. We konden het sealock vanuit de trein zien, qua navigatie zag het er allemaal heel duidelijk uit. Hieronder een aantal foto’s, grotendeels genomen door de treinruiten.

Op weg naar Eigg

Dinsdag 10 juni 2014:

• Tobermory – Eigg, 21 mijl, 1222 mijl totaal
• Vertrek: 12.30, aankomst 16.15 uur (HW-1)
• Wind: Z3-4, later afnemend 2 en draaiend ZW
• Weer: Half bewolkt, eind v.d. middag paar buitjes, 14 graden

Het is werkelijk niet te geloven, maar hier op het kleine eiland Eigg met maar liefst 87 inwoners hebben we Internet! Er was weinig wind, maar de eerst helft van de tocht was het goed zeilen. Boven de hooglanden dramatische wolkenluchten, die zich aan het eind van de middag ontlaadden in buien. Uiteraard net op het moment dat we aan het aanleggen waren…

Ardnamurchan point. Op de achtergrond Eigg.

Eerst voeren we de Sound of Mull uit richting Ardnamurchan point, dit is het meest westelijke stukje Brits vasteland. Verschillende eilanden werden achter het headland zichtbaar en het was even puzzelen wat wat nu precies was.

Daarna in rechte lijn op Eigg af, langs het kleine eiland Muck. Eigg heeft een natuurlijk haven, een inham achter riffen en een eilandje. 10 jaar geleden is er een nieuwe pier gebouwd voor de ferry, en er is een kleine kade gemaakt waaraan jachten kunnen droogvallen. Je vaart tussen twee palen door, die de riffen afdekken, op de ferry slipway af, en dan tussen twee kleinere paaltjes naar de aanlegplaats. Een uur voor HW stond er zo’n 2,7 meter water.

Het hoge eiland Rum met stijgingswolken om de top.

We liggen hier in ons eentje in de beschutte baai aan de kade. De bodem is vlak en schoon zand, je kunt hem zien liggen, zo helder is het water. Bij de pier ligt een gebouwtje met daarin een cafe – restaurant, dat helaas vandaag om 17.00 gesloten is. In hetzelfde gebouwtje een verrassend goed gesorteerde winkel. Die 87 mensen moeten natuurlijk ook eten en de ferry vaart niet elke dag.

Achterom kijkend naar Ardnamurchan point.

Het zwaard en het roer zijn omhoog, vanavond rond 23.30 is het LW, en dan liggen we droog. We liggen hier prima met de wind op kop, mocht er nog een buitje overkomen. Morgen gaan we naar Mallaig aan de vaste wal, een kort tochtje van slechts 13 mijl. Hieronder nog twee foto’s van de plek waar we liggen, terwijl het water alweer valt. Eenzaamheid troef met de ZW wind die met 4 Bft door de stagen loeit!

Maandag 9 juni 2014:
-Oban – Tobermory 24 mijl, 1201 mijl totaal
– vertrek 0930, aankomst 1400
– wind: zeer weinig, gaandeweg ZO3
– Weer: halfbewolkt, 16 graden, eind van de middag een buitje.

Het Internet is zeer traag en wisselvallig, dus even een kort berichtje via de iPad. Prima dagje vandaag met mooi weer door de Sound Of Mull. Eerst op de motor, maar halverwege stak er een windje op en konden we met de kluiver op de uithouder 5 knopen vaart maken met stroom mee. Tobermory is de hoofd”stad” van het eiland en het is een levendig plaatsje, uiteraard met eigen stokerij.

Het befaamde stadsgezicht met de gekleurde huisjes.

Vanaf hier gaan we nog verder noordwaarts, met waarschijnlijk nog minder internet. Maakt niet uit, de natuur is prachtig en het is beschut varen hier tussen de eilanden.

UPDATE: hier wat extra foto’s van de tocht nu we weer kunnen uploaden:

Uitzicht vanaf Kerrera: de Schotse hooglanden.

Zondag 8 juni 2014:

• rust/wasdag Oban
• Wind: ZO 4-5
• Weer: half bewolkt, 16 graden, ’s middags een buitje

Heerlijk dagje, mooi weer, stevige wind. Er moest gewassen, schoongemaakt, gelucht en dit was er een prima dag voor! ’s Middags zijn we wezen lunchen bij de bar op de haven. Heerlijke King Prawn in ginger Salad gegeten. Het is een apart etablissement: toen we hier zes jaar geleden waren, stond er een klein snackbar-achtig tentje waar men sea food bereidde. Omdat het hier nog wel eens wil regenen, had men er een soort feesttent naast gezet als afdak. Het viel ons toen al op dat – hoe slecht weer het ook was- de tent altijd liep als een trein. Inmiddels heeft men de keuken uitgebreid naar de schuur achter het tentje en ernaast een houten gebouwtje neergezet, zodat het meer een restaurant uitstraling heeft. Best gezellig daarbinnen! Het bizarre is echter, dat de serveersters van het kooktentje/schuur door de regen, door de feesttent, opnieuw door de regen het eten naar de gasten binnen moeten brengen…. Het eten is er niet minder om. En bij regen heb je een extra snelle bediening!

Het uitzichtpunt boven de haven biedt geweldige vergezichten op het eiland Mull en de Schotse hooglanden verder naar het Noord-oosten. De foto’s zie je hieronder. Daarna zijn we met de ferry naar de stad gegaan: nieuwe boeken gekocht, een grote paraplu, eten voor morgen en… Skin so soft. Van oorsprong is dit een huidlotion, maar in de praktijk blijkt dit het enige afdoende middel te zijn tegen de beruchte Schotse midges! En het ruikt een stuk aangenamer dan Deet. We hadden nog een fles van 6 jaar terug, maar ja, is dat nog goed? Het spul is bijna nergens te krijgen, maar in een buitensportzaak annex chandlery slaagden we.

Morgen gaan we door de Sound of Mull naar Tobermory op…. Mull!

Zaterdag 7 juni 2014:

• Crinan – Oban 24 mijl, totaal 1177 mijl
• Vertrek: 0900 uur door sluis, aankomst 1315 uur
• Wind: OZO 3-5
• Weer: half bewolkt, toenemende bewolking, 14 graden

De tocht van Crinan naar Oban is zeer afwisselend en landschappelijk en qua navigatie de moeite waard. We moesten door twee nauwe doorgangen met veel stroom en draaikolken: Dorus Mor en Sound of Luing. Bij de eerste staat enorm veel stroom, de tweede is bezaaid met ondieptes en rotsen, uiteraard zonder boeien erbij!

Hierboven de stroomrafelingen bij Dorus Mor. Dankzij het rustige weer prima te doen. Een mijl verderop ligt de Corryvreckan, de gevaarlijkste doorgang van Schotland. Die laten we links liggen.

We gaan stuurboord uit richting Sound of Luing, met het hoge eiland Mull in de verte. De doorgang wordt gedekt door twee vuurtorens, waar je midden tussendoor moet. Ook hier zie je de draaikolken in het water van de harde stroom en de ongelijkmatige bodem. Op de plotter zie je waar we eigenlijk tussendoor varen met 7,6 knoop vaart. Daar zie je ook aan de blauwe stroompijl, dat de harde stroom je dwars wil wegzetten richting rotsen. Opletten met sturen dus!

Dit is de werkelijkheid op dezelfde plek:Vervolgens voeren we langs het eiland Easdale, dat één grote leisteen groeve geweest is en voor een deel is weggegraven/gebikt. Het is als het ware uitgehold: het midden van het eiland is weg, daar staat water in.

Inmiddels pakten donkere wolken zich samen achter ons op nadering van een Atlantisch front, maar gelukkig ging het pas regenen, nadat we in Oban boodschappen gedaan hadden.

We gingen aan op Kerrera Sound, dat is de kloof links van het midden op de foto. Inmiddels nam de wind ook toe tot 5 Bft, dat zie je aan de donkere strepen verderop op het water. In Oban ligt de jachthaven op Kerrera Island, maar er vaart een gratis ferry op en neer naar de stad. En daar kwamen we dan eindelijk de bagpipes tegen! Ongelofelijk hoe hard dat klinkt, een rockband is er niks bij!

De man met het stemapparaatje rechts stemt de drones, de doorklinkende tonen, van elk lid van de band.

Hier een kort filmpje ervan: Bagpipes in Oban

Inmiddels is het front over en is het weer droog, met 15mm regen op de teller. In Nederland schijnt het 30 graden te zijn, wij doen het met de helft. We genieten niet minder! Morgen blijven we hier, want er moet nodig gewassen worden, daarna gaan we verder noordwaarts!