Een ruim drie meter hoge golf onttrekt het zeilschip vrijwel geheel aan het zicht. Alleen het topje van de mast is nog zichtbaar.

Zondag 27 april 2014:

• Poole – Weymouth 31 mijl, totaal 454 mijl
• Vertrek: 10.30 uur, aankomst 15.30 uur
• Wind: ZO 4-5 afnemend O 3-4.
• Weer: Half bewolkt, buien, 11 graden.

De tocht van vandaag was veruit de ruigste en spannendste. De windvoorspelling was goed: ZO 4 tot 5 naar ONO 3 tot 4. Wat niet zo goed was, dat was de seastate: moderate to rough. Moderate betekent golven van 1,25m-2,5m. Rough betekent golven van 2,5m-4 m. Er stond nog een hoge deining uit het ZW van de harde wind van gisteren. Dwars daarop de windgolven van vandaag.  En de eerste 8 mijl van de tocht waren weliswaar bezeild, maar het was op dat stuk wel wind schuin tegen stroom.

St. Alban’s Head: afstand houden!

Dat de uitgang van Poole Harbour ruig zou zijn, daar hielden we rekening mee. De ebstroom stond daar pal op de wind. Aan de oostzijde van de geul een ondiepte waarop de golven braken, aan het ZW de Old Harrie Rocks, waar volgens de kaart flinke overfalls staan. En daar kwamen we middenin terecht. Het alternatief was om pal tegen de wind in nog 2 mijl de zee op te motoren. Kruisen was al helemaal onmogelijk met de 2,5m hoge en steile golven.

Afijn, laten we zeggen dat het een karakter vormende ervaring was om elke 10 seconden vast water over de boeg en kajuitdak te zien komen. Natuurlijk waren we vergeten de ventilator in de WC dicht te doen, dus daar was het een waterballet. Aan de andere kant: de boot bleef prima bestuurbaar en we maakten motorzeilend nog 4-5 knopen voortgang. Bizar: 14 knopen ware wind en golven van soms 4 meter hoog….

Toen we erdoorheen waren, werden de golven niet minder hoog, integendeel, maar minder verward en steil. We gingen op weg naar Anvil Head en St. Alban’s Head. Allebei kapen die onder deze omstandigheden met respect behandeld dienen te worden: afstand houden! En dat geldt vooral voor St. Alban’s Head: die zet zich onder water nog ca 3 mijl voort als de ondiepe St. Alban’s Ledge, waar ook grote overfalls staan. We besloten de Ledge dus te ronden en ruim 3 mijl afstand te houden van de kaap. In de verte zagen we het water opspuiten…

Portland Bill vanuit het oosten

Eenmaal voorbij de Ledge konden we gijpen en was het leed geleden. Alleen de hoge deining bleef over, maar die vlakte af omdat wind en tij in dezelfde richting stonden. Vanaf dat moment zeilden we relaxt langs Jurassic Coast. Die heet zo omdat op dit stuk kust een groot aantal prehistorische steenlagen aan de oppervlakte komen. Geologisch zeer interessant en er worden hier regelmatig allerlei fossielen en botten gevonden. Helaas is er een hele toeristenindustrie omheen gebouwd met opblaasbare dino’s en zo, maar dat maakt de kust er niet minder mooi op.

Jurassic Coast

Portland Bill kwam in zicht, één van de beruchtste kapen van Engeland en om 15.30 legden we aan bij de visitor’s ponton van Weymouth.  Hier waren de olympische spelen en de douches zijn dus flink opgeknapt! Het was een contrastrijke dag met omstandigheden, die je niet snel zult opzoeken, maar waarvan we nu wel weten dat de boot het aankan.

Weymouth is en blijft een vissersstadje ondanks de Olympische spelen.