Het kasteel bij Stonehaven

Zaterdag 28 juni 2014:

• Stonehaven – Arbroath: 30 mijl, 1574 mijl totaal
• Vertrek: 1200 uur (LW+3), aankomst 1630 (HW+0030)
• Wind: NNO 4-5, af en toe 6
• Weer: op zee zonnig, op het land bewolkt en buien, 12 graden

Vanochtend om 0900 uur was het laag water en lagen we dus droog op het zand. Precies op half tij en op het het moment dat de stroom ging meelopen dreven we voldoende om te vertrekken. Op zee stond een stevige wind, maar de zeegang was minder hoog dan de dagen hiervoor. Misschien omdat de wind iets noordelijker was en dus vrijwel vanaf het land waaide. Bovendien hadden we het springtij mee en de wind pal achterlijk, dus de schijnbare wind was ruim een Beaufort minder dan de werkelijke wind, 10 tot 15 knopen.

Kliffen met kloven: duizenden vogels!

We hadden een hoge rotskust, waar op de kale rotsen duizenden en duizenden vogels woonden / nestelden. Dichter bij de baai van Montrose (een grote schepen haven) bestond de kust uit glooiende heuvels, dorpjes en piepkleine haventjes.

Glooiende heuvels wisselden de kliffen af.

Overal op deze heuvels wordt graan verbouwd. Meer dan 100.000 ton is er jaarlijks nodig voor de Whisky stokerijen…. Het zou veel beter zijn als de boeren elk jaar andere gewassen verbouwen, maar ja, die Whisky…. Die moet toch gemaakt worden.

Rode rotsen met opnieuw veel vogels.

Na Montrose werd de kust weer hoger, maar geologisch gezien totaal verschillend met donkerrode rotsen.

Gaandeweg nam de zeegang wel wat toe, maar wat wil je met bijna 6 Bft.

Inmiddels was de zeegang wel wat toegenomen, omdat het nu regelmatig 6 Bft. waaide. Maar het bleef allemaal prima onder controle. Wat wel lastig was: onder dit stuk kust wemelt het van de lobsterpots. Dat zijn series kooien om krabben en kreeften in de vangen. Ze liggen op de bodem, verbonden met lange touwen met aan de uiteinden een touw naar de oppervlakte, voorzien van een hopelijk goed zichtbaar boeitje met vlaggetje.

Lobsterpots, honderden!

Dat touw aan het boeitje ligt vaak over langere afstand vlak onder de water oppervlakte, en kan makkelijk in zwaard, roer of schroef verward raken, zeker als de motor draait. Je moet er ruim langs dus, maar hier liggen er zoveel dat het een soort doolhof/slalom wordt om ze te ontwijken. We waren er al voor gewaarschuwd. Goed opletten dus en natuurlijk ging alles goed (in Wales zijn we een keer dwars over zo’n touw aan de oppervlakte heen gevaren, met draaiende motor en al, en dat ging goed. Waarschijnlijk is onze boot niet zo gevoelig hiervoor omdat het zwaard schuin naar achteren staat en de schroef in een raam zit, waar het touw langs kan glijden).

Arbroath vanuit zee.

De aanloop van Arbroath is in zoverre lastig, dat links en rechts van de aanloop droogvallende rotsen dicht onder water liggen. De geleide lijn bestaat uit 2 palen, een lange en een korte, die je in één lijn moet houden. Dan zit je precies goed. Het helpt ook dat de pierhoofden helder wit geschilderd zijn. Onderstaande foto geeft dat goed weer.

De aanloop van de haven tussen de ondergelopen rotsen door. In het midden de korte en lange paal in één lijn.

Boven het bakboord havenhoofd zie je de signaling tower. Deze is gebouwd (voordat er telefoon of radio was) om te communiceren met het Bell Rock Lighthouse, dat 10 mijl verderop in zee staat. Dat gebeurde door één of meerdere ballen te hijsen in de mast. De vuurtorenwachter op zee kon die door de verrekijker zien en antwoorden door zelf ook ballen te hijsen.

We hebben drie langere tochten achter de rug en zijn nu weer op bekend terrein, want Arbroath hebben we ook tijdens onze vorige zeiltocht in 2008 aangedaan, voordat we door het Forth & Clyde canal gingen. Een beetje thuiskomen dus en om dat te vieren zijn we lekker uit eten gegaan in het restaurant op de haven, waar we destijds heel wat uurtjes met de laptop (gratis wifi) hebben doorgebracht, dubbend over wat te doen. De harde NO wind die ons de afgelopen dagen in de rug blies, stond toen pal tegen omdat we de andere kant op wilden gaan.

We blijven hier zeker een dag liggen.