De scheiding tussen de getijstromen in en buiten de baai is goed te zien.

Maandag 26 mei 2014:

• Douglas eiland verkennen
• Weer: bewolkt, later zonnig, weinig wind, 13 graden

We willen toch ook iets van Isle of Man zien! Vandaag dus met het stoomtreintje (alweer!) naar Castletown, een klein havenstadje met een groot kasteel. Tijdens de reis uitzicht over het hele eiland en de zee beneden.

 ’s Ochtends was het eiland (helaas ook de hoge bergen) in wolken gehuld na wat regen vannacht, maar gaandeweg brak de zon door en werd het heerlijk weer. Het eiland is prachtig en landelijk, maar Douglas heeft echt een grote stad karakter, niet echt gezellig omdat een historisch centrum ontbreekt. Bovendien is deze weken de beroemde Manx TT. Een wereldwijd begrip voor iedereen die iets met motoren heeft. Wij hebben daar niets mee. De hele dag hoor je dat geronk. Verder valt het wel mee.

Castletown is een leuk klein stadje, hier de binnenhaven en het kasteel.

Morgen vertrekken we in alle vroegte naar Peel aan de andere kant van het eiland. Omdat de tidal gate van de haven dan nog dicht is, zijn we zojuist verhuist van de binnenhaven naar het ponton in de buitenhaven. Hier blijven we drijven en kunnen we weg wanneer we willen. Het is rustig weer, desondanks liggen we wel te deinen. Maar je moet maar denken, daar slaap je goed op. Morgen 5.45 gaat de wekker!

De buitenhaven van Douglas. We liggen aan de zuidelijke breakwater.

Zondag 25 mei 2014:
– Conwy – Douglas Isle of Man 59 mijl, 964 mijl totaal
– Vertrek 9.30 uur, aankomst 20.00 uur
– NO 3 afnemend windstil
– Weer: zonnig, 12 graden

Een flinke oversteek over de Ierse zee, met heel weinig wind, alleen in het begin konden we zeilen. Onze internet dongle doet het hier niet. Eigenlijk is dit ook niet Engeland. Durf het hier in ieder geval niet zo te noemen. Blijkbaar strekt dat zich ook uit tot de providers…

We zijn dus even zuinig met foto’s enzo. De dag verliep verder probleemloos en best wel eentonig met alleen eindeloze zee en motor gebrom. Het is wel een mijlpaal dat we hier zijn op het Isle of Man. Morgen meer!

Grijs dorp in een grijze omgeving. Rechts de afgegraven berg.

Zaterdag 24 mei:

• Met de trein naar Blaenau Ffestiniog, mijnstadje
• Weer: ’s ochtends droog, ’s middags veel regen. 12 graden

Het uitje van vandaag voldeed niet helemaal aan de verwachtingen. Blaenau Ffestiniog is een oud mijnstadje dat in de 19e eeuw tot grote bloei kwam door het delven van leisteen, oftewel Slate. In heel Wales (en trouwens ook in Schotland) is/was leisteen een belangrijk bouwmateriaal. Daken, muren, afrasteringen, alles wordt gemaakt van leisteen. Toen halverwege de 19e eeuw het smalspoor van de Welsh Highland Line werd aangelegd vanuit Porthmadoc, en later het “normale” spoor vanuit Conwy, werden halve en hele bergen afgegraven en de leisteen werd per trein door het hele land getransporteerd.

De half afgegraven berg met slate.

Toen beton en baksteen de hegemonie als bouwmateriaal overnamen, werd het winnen van slate een marginale business. De meeste mijnen sloten en overal zie je tussen de leisteen ruïnes van gebouwen, wegen en andere bouwwerken die destijds nodig waren bij het werk. De mensen trokken weg, de winkels sloten één voor één en het geheel maakt een desolate indruk, niet in het minst door de torenhoge bergen met leisteen, die niet gebruikt is. Er zijn nog 1 of 2 mijnen open en er worden schapen gehouden, dat is het wel.

De spoorlijn speelde een belangrijke rol in het vervoer van de leisteen.

Men doet aandoenlijk z’n best om toeristen te trekken. Zoals de schrijver Jonathan Raban in z’n boek Coasting zegt: “Alles wat niet meer werkt maken wij Britten tot een toeristische trekpleister.” Het dorpsplein is gerenoveerd met leistenen objecten en een gloednieuwe VVV, overal in het stadje hangen informatieborden met wetenswaardigheden en in de trottoirs zijn in leisteen famous words van local craftsmen & artists vereeuwigd (boekje  celebrating  Blaenau’s heritage on the streets gratis verkrijgbaar). Helaas verbloemen al die inspanningen niet de dichtgetimmerde winkels, de verlaten huizen met troep in het voortuintje en de doodgetrapte kakkerlak in de tearoom… En als het dan ook nog gaat regenen is de treurigheid wel compleet 🙁

De waterval die we niet bereikten.

Dan maar een leuke bergwandeling naar een dichtbijgelegen waterval 100 meter hoger. Ook die was gedoemd te stranden in een schapenveldje met zoveel door de beesten platgetreden paden, dat het officiële public footpath door gebrek aan paaltjes met pijltjes tussen de rotsen en het zompige veen onvindbaar was.

Afijn, en toch was het best een leuke dag met een mooie treinreis door het dal van de river Conwy, dat je zag veranderen van een zilte getijdendelta in een meigroene bergvallei met een klaterende bergbeek. We zijn zojuist wezen eten in de drukke en luidruchtige havenpub (en het zaterdagavond bandje was alleen nog maar aan het opbouwen…) met echt pub eten en “Duitse” porties. Grappig dat in zo’n pub alle leeftijden en klassen bij elkaar komen.

Morgen weer varen!

Vrijdag 23 mei 2014:

• Conwy, dag 2
• Weer: koud en regenachtig, wind NNE 5-6 af en toe 7, 12 graden

Toen we opstonden was er al 20 mm regen gevallen ’s nachts en de regen zette zich overdag in buienvorm voort. Koude, hard wind erbij en je hebt het weer waarbij je het liefst binnen zit bij een kop koffie of thee.

Peilloze diepte in de Prison Tower.

Ondanks de riante woonruimte van onze Noordkaper 31, is een hele dag binnen zitten ook niet leuk. Wij dus naar het kasteel, dat eigenlijk een goed bewaarde ruïne is. De wind huilde om de torens en de regen sloeg naar binnen. Je kreeg een goede voorstelling hoe het was om er in Middeleeuwse wintermaanden te wonen.

The Great Hall: het dak ging eraf…

Het kasteel en de gehele stadsmuur zijn destijds voor 15.000 pond (nu 45 miljoen) in vier jaar tijd gebouwd, een hele prestatie. Het draaide allemaal om de onafhankelijkheid van Wales. De Engelse koning Edward 1 bouwde overal in Wales kastelen om de onafhankelijkheidsbeweging in toom te houden. Engelse import mocht binnen de stadsmuren wonen en de Welshmen werden verbannen naar de onveiligheid buiten de muren.

Duiven- en meeuwennesten in alle hoeken en gaten.

De belangrijkste bewoners nu zijn de vogels, die in alle gaten -waarin vroeger de vloerbalken zaten- nestelen.

De drie bruggen, elk van hun eigen tijdperk.

Bij het kasteel liggen ook de drie bruggen over de rivier. De hangbrug was er het eerst, een mooi staaltje van 19e eeuws ingenieurswerk. Deze werd gebouwd nadat op kerstavond 1806 tijdens een vreselijke storm de veerboot verging en 13 opvarenden voor de ogen van de stadsbevolking verdronken. Veertig jaar later veroverde de spoorweg Engeland en Wales. Robert Stephenson (de grote Engelse spoorwegingenieur) legde de dubbele spoorbrug aan in 1846. De rechthoekige overkapping stamt uit een latere periode. In 1958 pas werd de verkeersbrug links aangelegd. En tenslotte werd in 1991 de Conwy Tunnel geopend, zodat de A55 snelweg niet meer via het stadje over de rivier hoefde. Het basin van de marina waarin wij nu liggen, werd destijds gebruikt om de immense betonnen tunneldelen te gieten, die later werden afgezonken in een grote uitgebaggerde geul. Net zoals bij ons eigen deltaplan.

Chappel Tower.

Nog even terug naar het kasteel: In de Chappel Tower was schuin boven de kapel een klein kamertje gebouwd (mét eigen toilet!), zodat de koning er in privacy de diensten kon volgen via een venstertje. Een koning die er overigens bijna nooit was omdat hij het te druk had met oorlog voeren…..

De ommuurde binnenstad vanaf the watchtower.

Donderdag 22 mei 2014:

• Was/rust/lees dag Conwy
• Weer: bewolkt en regenachtig, 12 graden, wind ONO 3

Zo mooi en zonnig als het gisteren was, zo koud, bewolkt en regenachtig was het vandaag. Na een regenachtige nacht was het ’s ochtends een paar uur droog en togen we met de fiets naar de stad. Erg leuk stadje, waar het middeleeuwse karakter nog goed bewaard is gebleven. Het is geheel ommuurd en het grootste deel van de stadsmuur kun je belopen, met alle mooie uitzichten van dien.

De stadswal, voor het grootste deel beloopbaar.

Het kasteel domineert de hele omgeving.

Het kasteel gaan we morgen bezoeken, vandaag liepen we de stadsmuren rond. Aan de kade staat het kleinste huis van de UK, 6 feet breed (1,80m) en 10 feet hoog (3m). De twee kamertjes zijn via een ladder verbonden. Je kunt met de dame in klederdracht op de foto en voor een pond even naar binnen koekeloeren, maar zo van de buitenkant was het wel genoeg vonden we. Ik kan toch niet door de deur…

The smallest house of Britain!

Op het hoogste punt van de stadsmuur staat natuurlijk de uitkijktoren, die in het verleden naderend onheil vanaf land en vanaf zee op tijd kon melden. Een groep scholieren stond foto’s van elkaar te maken en wij moesten er ook aan geloven!

Wij ook even op de foto!

Vanaf the watchtower. Achter het bos rechts zie je de masten van de marina.

Het bezoeken van historische Britse stadjes blijkt een gevaarlijke bezigheid! Gevaarlijker dan zeilen, zo lijkt het wel, als je overal dit soort bordjes met waarschuwingen tegenkomt:

Levensgevaarlijk! Wat je wel allemaal niet kan overkomen! Alles natuurlijk tweetalig hier in Wales.

Inmiddels neemt de wind flink toe en wordt het weer regenachtiger. Morgen wederom zo’n herfstdag, Als het meezit kunnen we zondag of maandag weer verder.

Menai Strait

Woensdag 21 mei 2014:

• Caernarfon – Conwy 21 mijl, 905 mijl totaal
• Vertrek 13.30, aankomst 17.45
• Wind: ZW 3, later NO 3
• Weer: zonnig, 13 graden

Vandaag hadden we een bijzondere en spannende tocht. Anglesey is een eiland, dat van de vaste wal gescheiden is door een smalle zeestraat van ca 16 mijl lang: Menai Strait. Dit levert een interessant fenomeen op qua getij: De vloedstroom die vanuit de Atlantische oceaan noordwaarts de Ierse zee binnenstroomt, stroomt eerst bij Caernarfon de Menai Strait binnen. Diezelfde stroom gaat vervolgens via een omweg van 30 mijl om Anglesey heen om aan de andere kant bij Bangor de Strait in tegengestelde richting binnen te stromen. Het niveauverschil van het water aan beide kanten van de Strait kan oplopen tot 2 meter!

Menai Bridge: weg en spoorlijn. Hierachter beginnen de Swellies.

Halverwege de Strait ligt een heel smal ondiep gedeelte, dat bovendien bezaaid ligt met rotsen en rotseilandjes: de Swellies. Het water perst zich daar met kracht doorheen, met stroomsnelheden tot 10 knopen. Het is één van de beroemde/beruchte fearfull passages van Engeland en hij stond al langer op ons verlanglijstje. Nederlanders zouden er een sluis bouwen, met een ophaalbrug erover, maar de Britten bouwden twee hoge bruggen eroverheen en lieten de rotschaos van de Swellies voor wat hij is.

De timing is heel kritisch: elke 12 uur (eigenlijk 24, want ’s nachts erdoor gaan is geen optie) heb je ongeveer 20 minuten om er goed doorheen te komen, op HW slack (dood tij, wat overigens 1,5 uur eerder is dan het HW zelf…). Ben je te vroeg, dan is de stroming nog zo sterk dat je op een rots gezet kunt worden, ben je te laat, dan kom je helemaal niet meer tegen de sterke tegenstroom op…

Op één van de rotseilandjes midden in de Swellies heeft men een huis gebouwd….

Alle pilots hebben uitgebreide beschrijvingen van hoe, wat en wanneer en sommige laten het zo gevaarlijk lijken, dat je er bijna vanaf zou zien. Eeuwig zonde, want Menai Strait is een prachtige vaarweg en de Swellies zijn spectaculair, maar met je aandacht erbij prima te doen. We vroegen de zeer aardige havenmeester van Caernarfon om zijn mening en hij was duidelijk: zorg dat je met de laatste vloed erdoorheen gaat, dan heb je tot aan Beaumaris aan de andere kant nog het tij mee.

De oostzijde van Menai Strait met in de verte de pier van Bangor.

Zodra de flap gate van Victoria Dock open ging, vertrokken we. De 5,5 mijl naar Menai Bridge legden we snel af, zodat we 20 minuten voor HW slack aankwamen. Er stond nog zo’n 2,5 knoop stroom mee op het smalste stuk (30 meter breed, en je moet zo dicht bij de wal varen dat je bijna kunt afstappen…), dus in tien minuten waren we er doorheen, alle vaaraanwijzingen nauwkeurig opvolgend. Om je heen zie je het water kolken rond rotsen vlak onder water, maar het is volstrekt helder hoe je moet navigeren. Echt een belevenis!

Brittania Bridge vanuit het oosten.

Zoals gepland ging de stroom vanaf Beaumaris flink tegenstaan. Zo’n drie mijl verderop gingen we stuurboord uit en verlieten we de betonde vaargeul om over de Penmaen Swatch naar Conwy te gaan. Een swatch is een ondiepe doorgang over droogvallende zandbanken. Echter, anders dan bij onze eigen Waddenzee, is hier geen ton te bekennen. Je moet het doen met transits: je moet zoals in dit geval 2 radiomasten “ongeveer” in één lijn houden en varen in de richting van de autotunnel 3 mijl verderop aan de overkant.

Op Penmaen Swatch. Conwy is het stadje links van de hoge bult rechts. Zie je de autotunnel?

Gelukkig hebben we ook nog de plotter zodat je kan zien waar je vaart. Het ging allemaal prima, minste waterdiepte was 4,6 meter direct na het verlaten van de vaargeul, daarna werd het al weer dieper. Hierdoor konden we een mooi stuk afsnijden.

Aan mooie uitzichten geen gebrek! Een kwartier na lokaal HW liepen we de haven van Conwy aan. Net als Caernarfon ook een historisch ommuurd stadje met een groot kasteel. We blijven hier enkele dagen om te wachten op goede wind voor de volgende tocht naar Isle of Man!

De aanloop van Conwy via een droogvallende toegangsgeul.

Dinsdag 20 mei 2014:

• Pwllheli – Caernarfon 49 mijl, totaal 884 mijl
• Vertrek 0600 uur, aankomst 1400 uur
• Wind: NO 3 draaiend ZO 3-4
• Weer: regen, daarna half bewolkt, mager zonnetje, 15 graden

Ochtendlicht over Wales in de regen.

Om vijf uur opstaan is wel heel vroeg, zeker als het ook nog regent….. Om zes uur waren we vertrokken, en dat leverde bovenstaand plaatje op. Met een bezeilbare NO wind gingen we met de laatste eb mee richting Bardsey Sound. Ook weer zo’n passage, die je volgens de pilots minutieus moet timen om niet in grote problemen te komen… We waren er om 09.00 uur, officieel een half uur te laat, maar in plaats van de vloedstroom mee hadden we nog een beetje tegenstroom. Van overfalls of zelfs maar een beetje klotszee was niks te merken. Inmiddels draaide de wind mooi met ons mee het hoekje van Lleyn Peninsula om naar het ZO, zodat we relaxt onder de hoge wal over een vlakke zee met halve wind konden zeilen langs de schitterende bergen, waarbij de Snowdon (hoogste berg in Snowdonia) langzaam dichterbij kwam. Met de flinke vloedstroom haalden we ruim boven de 7 knopen zodat de 24 mijl naar de Caernarfon Bar Fairway boei snel geslecht was.

Ook over die Bar hadden de pilots veel te zeggen. Van de havenwebsite had ik een kaartje gedownload met de meest recente boeiposities, en dat was nodig ook, want zowel de papieren als de elektronische kaarten klopten niet meer. De nieuwe boeiposities had ik als waypoints in de plotter gezet, dus de navigatie was makkelijk.

De NW zijde van Lleyn Peninsula. Heel in de verte onzichtbaar Bardsey Island, waar we vandaan komen.

In de narrows van de ingang van Menai Strait stroomt het hard, met 8 knopen vliegen we naar binnen.

Al snel kwam het indrukwekkende waterfront van Caernarfon in zicht, waarvan de binnenstad geheel ommuurd is en het kasteel de hele omgeving domineert, met op de achtergrond de hoge bergen.

We liggen in het Victoria Dock (zie hieronder) en hebben vanmiddag wel even bijgeslapen, waarna we lekker in de pub gegeten hebben. Morgen hebben we de ochtend aan onszelf, want we hoeven pas in de middag weg, voor ook weer een spannende passage: De Swellies!

Victoria Dock ligt achter een vloeddeur. Daardoor blijf je drijven en val je niet droog.

Maandag 19 mei 2014:

• Weer: veel regen in de nacht, ’s ochtends tijdelijk droog, middag en avond heftige onweersbuien. Wind: ONO 3, in buien Z5-6

Zoals al gezegd hadden we geen zin om al om 0500 uur te vertrekken vanochtend en als we dat gedaan hadden, dan hadden we de eerste 4 uur plensregen gehad. Daarna werd het even droog, maar in de middag trok er een nieuw buiengebied over met onweer erin. Inmiddels is er ruim 21 mm regen gevallen. Geen weer om erop uit te trekken. We zaten buiten wanneer het kon, en anders binnen lekker zitten lezen of schrijven met een kopje koffie of thee. Ook niet verkeerd. Voor een dagje…

Lezen en schrijven dus

Bijzonder, zo’n symmetrische locomotief, die dus altijd vooruit rijdt!

Zondag 18 mei 2014:

• weer: zonnig, heiig, wind ZZW4-5

De komende week wordt unsettled. Lage druk houdt zich op bij het ZW van Engeland en dan hangt het er maar helemaal vanaf waar de kern zich precies bevindt ten opzichte van ons, hoe de wind zal staan en hoeveel regen er komt. Verschillende bronnen van weerberichten zijn dan ook niet eensluidend. Dat er regen, wind en onweer komt is zeker, maar hoe, wanneer en waar, dat is nog ongewis. De komende tocht naar Caernarfon is in zoverre ingewikkeld, dat we om een groot schiereiland heen moeten, met een tij-kritische passage op de punt (Bardsey Sound), en dat we bij de aanloop van Menai Strait een Bar (drempel) over moeten, die ook goed weer, goed tij en een goede wind vereist.

De haven van Porthmadoc, zo’n 10 mijl van Pwllheli.

Hoe dan ook, vandaag was een “uit”dagje: we pakten de bus naar het leuke havenplaatsje Porthmadoc, alwaar diverse historische spoorlijnen samenkomen. In de 19e eeuw was dit gebied een grote leverancier van leisteen (Slate), dat een belangrijk bouwmateriaal vormde. De Ffestiniog railway werd aangelegd om de leisteen van de groeven hoog in de bergen naar de haven te vervoeren, alwaar het materiaal verder per schip ging. In het begin reden de volgeladen wagons d.m.v. de zwaartekracht naar beneden en werden de lege wagons  door paarden weer omhoog getrokken naar de groeve. Halverwege de 19e eeuw namen stoomlocomotieven de rol van de paarden over.

Nadat baksteen, cement en beton leisteen als bouwmateriaal voorbij streefden, en verharde wegen de rol van het spoor overnamen, raakten de lijnen in verval. Met de komst van het toerisme werden ze gerenoveerd en lopen ze -sic- als een trein, mede door de inzet van veel vrijwilligers. Je waant je een eeuw terug in de tijd… (los van de pictogrammen dan…)

Een heel mooi tochtje de bergen in en halverwege met de tegemoetkomende trein weer terug. Schitterende uitzichten over rivierdalen, bergketens, kwelders en de zee. Wat een prachtig gebied is dit! Hieronder wat foto’s. Morgen blijven hier nog, vooral omdat we geen zin hebben om om 0400 uur op te staan voor een gunstig tij…. en daarna hangt het dus af van de weersvooruitzichten. Genoeg te doen in dit gebied!

Zaterdag 17 mei:

• Rustdag Pwllheli
• Weer: zw 3 toenemend 4-5, zonnig, 14 graden

Lekker dagje met heerlijk weer: Eerst naar het dorp voor de supermarkt, een middelgrote Asda. De lekkere Indiase hapjes die ze daar hebben kunnen we nooit weerstaan. Vervolgens was de boot aan een grote poetsbeurt toe, na alle stof en gruis die in Padstow aan boord waaide. Hij blinkt nu weer in de zon.

De aanloop van Pwllheli.

Het was vandaag veel helderder dan gisteren dus we konden een paar mooie foto’s maken van de bergen van Snowdonia, die gisteren aan het zicht onttrokken waren:

Op de achtergrond de bergen van natuurpark Snowdonia.

Heerlijk om na drie lange vaardagen een dagje lekker te tudderen op de boot en te genieten van het mooie weer. We liggen nog enkele dagen hier, anders moeten we midden in de nacht weg voor de volgende tocht naar Caernarfon in de Menai Strait.  We willen de omgeving verkennen, maar helaas rijdt de trein niet. Een oude spoorbrug is verzakt bij het slaan van palen voor de nieuwe…. Jammer, want de treinreis langs de kust van Wales is spectaculair. Dat wordt dus bussen of fietsen!

Het dorpje is leuker dan we dachten, met veel winkels.