Grijs dorp in een grijze omgeving. Rechts de afgegraven berg.

Zaterdag 24 mei:

• Met de trein naar Blaenau Ffestiniog, mijnstadje
• Weer: ’s ochtends droog, ’s middags veel regen. 12 graden

Het uitje van vandaag voldeed niet helemaal aan de verwachtingen. Blaenau Ffestiniog is een oud mijnstadje dat in de 19e eeuw tot grote bloei kwam door het delven van leisteen, oftewel Slate. In heel Wales (en trouwens ook in Schotland) is/was leisteen een belangrijk bouwmateriaal. Daken, muren, afrasteringen, alles wordt gemaakt van leisteen. Toen halverwege de 19e eeuw het smalspoor van de Welsh Highland Line werd aangelegd vanuit Porthmadoc, en later het “normale” spoor vanuit Conwy, werden halve en hele bergen afgegraven en de leisteen werd per trein door het hele land getransporteerd.

De half afgegraven berg met slate.

Toen beton en baksteen de hegemonie als bouwmateriaal overnamen, werd het winnen van slate een marginale business. De meeste mijnen sloten en overal zie je tussen de leisteen ruïnes van gebouwen, wegen en andere bouwwerken die destijds nodig waren bij het werk. De mensen trokken weg, de winkels sloten één voor één en het geheel maakt een desolate indruk, niet in het minst door de torenhoge bergen met leisteen, die niet gebruikt is. Er zijn nog 1 of 2 mijnen open en er worden schapen gehouden, dat is het wel.

De spoorlijn speelde een belangrijke rol in het vervoer van de leisteen.

Men doet aandoenlijk z’n best om toeristen te trekken. Zoals de schrijver Jonathan Raban in z’n boek Coasting zegt: “Alles wat niet meer werkt maken wij Britten tot een toeristische trekpleister.” Het dorpsplein is gerenoveerd met leistenen objecten en een gloednieuwe VVV, overal in het stadje hangen informatieborden met wetenswaardigheden en in de trottoirs zijn in leisteen famous words van local craftsmen & artists vereeuwigd (boekje  celebrating  Blaenau’s heritage on the streets gratis verkrijgbaar). Helaas verbloemen al die inspanningen niet de dichtgetimmerde winkels, de verlaten huizen met troep in het voortuintje en de doodgetrapte kakkerlak in de tearoom… En als het dan ook nog gaat regenen is de treurigheid wel compleet 🙁

De waterval die we niet bereikten.

Dan maar een leuke bergwandeling naar een dichtbijgelegen waterval 100 meter hoger. Ook die was gedoemd te stranden in een schapenveldje met zoveel door de beesten platgetreden paden, dat het officiële public footpath door gebrek aan paaltjes met pijltjes tussen de rotsen en het zompige veen onvindbaar was.

Afijn, en toch was het best een leuke dag met een mooie treinreis door het dal van de river Conwy, dat je zag veranderen van een zilte getijdendelta in een meigroene bergvallei met een klaterende bergbeek. We zijn zojuist wezen eten in de drukke en luidruchtige havenpub (en het zaterdagavond bandje was alleen nog maar aan het opbouwen…) met echt pub eten en “Duitse” porties. Grappig dat in zo’n pub alle leeftijden en klassen bij elkaar komen.

Morgen weer varen!