River Camel estuarium bij laag water. In de verte de monding in zee.

Dinsdag 6 mei:

• Weer: half bewolkt, ’s middags een bui, 13 graden

De reparatie van de lekkende kraan gisteren (die me een gebroken nagel en een snee met een Stanley mes in m’n vinger kostte) was tevergeefs: vanochtend lekte hij opnieuw, en niet een beetje ook. Er zat niets anders op: we hadden een nieuwe nodig. De dame bij de Tourist Information hielp ons voorbeeldig: ze zocht niet alleen de dichtstbijzijnde plumber op, maar belde ook direct om te vragen of ze ook mixer taps on stock hadden. Wij met de bus naar Wadebridge, waar we het bedrijf snel vonden. Ook daar geweldige service: voor 50 pond hadden we niet alleen een mooie kraan, de accessoires kregen we er gratis bij en vervolgens werden we door de jongste bediende met de privé-auto terug naar de haven van Padstow gebracht! Het monteren was nog een heel gepriegel daar onderin het kastje van de gootsteen, maar alles paste en een uurtje later konden we weer gewoon het water gebruiken!

In de 19e eeuw werd Engeland helemaal vol gelegd met spoorlijnen als het nieuwste moderne massa-vervoersmiddel. Elke plaats van enige betekenis kreeg zijn eigen lijn en station. De wegen stelden nog weinig voor en auto’s had je nog niet. Overigens werd het vrouwen afgeraden om met het spoor te reizen. Zogenaamd omdat hun tere gestel niet tegen het trillen en schommelen zou kunnen. In werkelijkheid was men bang dat de dames seksueel opgewonden zouden raken van het getril, maar dat werd natuurlijk niet hardop gezegd….

Toen na WO2 overal grote doorgaande wegen werden aangelegd en zeker vanaf de jaren ’60, toen bijna iedereen zich een auto kon veroorloven, was het afgelopen met de kleinere, onrendabele lijnen. Ze werden gesloten en de rails werden opgenomen. Wat bleef waren de vlakke, met veel moeite aangelegde trajecten door het landschap. Hier in het Camel estuarium is er een zeer goed begaanbaar fiets/wandelpad van gemaakt. Vanmiddag zijn we dus per fiets langs dat Camel trail langs de droogvallende rivier opnieuw naar Wadebridge gefietst. Onderweg kregen we een forse bui op ons hoofd, maar een warm potje thee, een scone en een stuk chocolate cake in een tea room maakten veel goed. Op de terugweg scheen de zon weer volop en genoten we van de weidse uitzichten over de rivier. Zie de foto’s!

Jan-van-gent in de haven van Padstow

Na twee lange vaardagen hebben we wel wat rust verdiend. We hebben geslapen als een blok. Het kan zo maar zijn dat we hier lang blijven. Het weer wordt de hele week unsettled. De volgende tocht brengt ons naar Milford Haven aan de overzijde van het Bristol Channel. Een tocht van zo’n 80 mijl, die dus deels in het donker zal plaatsvinden. Dan moet het wel redelijk weer zijn. Morgen willen we in ieder geval nog blijven. Woensdag en donderdag hangt het erom en vanaf vrijdag wordt het echt heel slecht. We zullen zien.

River Camel estuarium, de zandbank in het midden is goed te zien. Links de tonnen van de havenaanloop.

Het is vandaag Bank Holiday en dat betekent dat iedereen vrij is op maandag. Padstow is een soort Volendam van Cornwall, dus dan weet je wat dat betekent. Vanaf 10 uur hordes toeristen op de kade, ondertussen Cornish Pastries en Fish & Chips verorberend. De wind blaast zand, stof, snoeppapiertjes en zelfs Fish & Chips dozen de kade af het water in of de boot op, die dus onder de rotzooi zit.  Ook de bijbehorende meeuwen veroorzaken viezigheid. Ze hangen rond bij de kades in de hoop gevoerd te worden. En dat moet er dan ook weer uit… Als je even verder van de haven met alle toeristenwinkels weg loopt, is het direct rustig en is het een schilderachtig dorpje aan het prachtige, droogvallende estuarium van de River Camel.

Een doorkijkje naar de rivier. Geen mens meer te bekennen 200 meter van de haven…

’s Middag moesten we boodschappen doen. De Tesco is 2 kilometer verderop en 100 meter hoger op de klif…. Wij met de bus dus. Toen bleek dat ze vandaag zondagsdienst reden en er pas 2 uur later eentje terug ging…. Afijn, taxi’s waren niet beschikbaar, dus lopen met gevulde rugzakken. Berg af viel het gelukkig mee en hadden we nog enige prachtige uitzichten over de rivier.

Helaas werd het regenachtig, dus de rest van de middag spendeerden we aan klusjes zoals het maken van de lekkende kraan (dat was niet makkelijk!) en het naaien van de vlag, die aan het uitrafelen was. We hadden voor vertrek een nieuwe moeten kopen, want hij slijt waar je bij staat en de kleuren zijn ook al flets.

Hieronder nog enige foto’s van de wandelingen van vandaag:

Long Ships lighthouse bij Land’s End. Het is nauwkeurig navigeren tussen de rotsen door. Geen boei te bekennen!

Zondag 4 mei 2014

• Newlyn – Padstow: 60 mijl, totaal 669 mijl
• Vertrek: 10.00 uur, aankomst 20.30 uur (=HW-1)
• Wind: ZO 3, om 18.00 toenemend 4.
• Weer: Zonnig, 12 graden.

Na weer een lange dag zijn we veilig aangekomen in Padstow. Het was een prachtige tocht maar nu een borrel en naar bed. Morgen een echt verhaal!

UPDATE:

Rond 10 uur vertrokken we met prima weer. Langs de zuidkust van Cornwall zeilden we ZW waarts naar de Runnelstone boei, die een rif onder water afdekt. De kust is hoog en ruig met overal ondiepe grotten in de klif. Na de Runnelstone maakten we een hoek van 90 graden om weer dicht bij de kust te komen richting Land’s End. We namen de “sluiproute” binnendoor de Long Ships rotsen en vuurtoren. Eigenlijk eindigt daar pas Engeland. Het voordeel van binnendoor is niet alleen de kortere afstand, maar ook het feit dat dicht bij de kust de stroom veel eerder mee staat, dan wanneer je buitenom gaat. Het nadeel is dat er overal rotsen net boven of net onder water liggen en boeien of andere navigatiehulpmiddelen zijn er niet. Je moet het doen met “transits”: houd die en die rots in één lijn en vaar met een koers van 001 graden op de hoogste punt van The Brisons af, een rotseiland 4 mijl verderop. Met behulp hiervan en natuurlijk de kaartplotter ging het allemaal prima. We hadden een heftig stuk verwacht met grote lokale stroomverschillen en bijbehorende verwarde zee, maar met dit mooie weer was het allemaal rustig, maar wel heel spectaculair.

Een jaar of 15 geleden waren wij bij de bezoekerscentrum boven en ik weet nog dat ik dacht: wat zou het een kick zijn om daar te kunnen varen. En nu is het zover!

Na het meest westelijke puntje van Engeland bogen we verder af naar het NO voor een stuk van 40 mijl langs de Noordelijke kust van Cornwall. Overal staan de overblijfselen van oude tinmijnen uit de tijd van de industriële revolutie. Het weer was dusdanig rustig dat we moesten motorzeilen om op tijd bij Padstow te zijn (namelijk rond HW). Maar rond 18.00 trok de wind goed aan en kon de motor uit. Dat gebeurde nogal plotseling en het jacht dat met spinaker met ons meevoer (zie de foto) ging bijna plat. Met man en macht werd het megazeil binnengehaald.

Rond 19.30 rondden we Trevose Head en vandaar was het nog 6 mijl naar de haven. De aanloop over de Doombar was makkelijk met minimaal een diepte van 7 meter water een uur voor HW. De naam van de Doombar is minder onheilspellend dan je verwachten zou, want Doom komt van het oude Dunne, wat gewoon zand betekent.

Ondanks het laatste tijdstip hebben we toch nog even echt gekookt, want we waren echt aan een een goede maaltijd toe. Maar daarna was het snel einde verhaal en de kooi in na twee heel lange zeildagen. Erg fijn dat we een mijlpaal in de tocht binnen 4 weken gehaald hebben.

Hieronder de verzamelde foto’s van vandaag:

Zaterdag 3 mei 2014:

• Plymouth – Newlyn 66 mijl, totaal 609 mijl
• Vertrek: 9.00 uur, aankomst: 20.30 uur
• Wind: ZO 3-4
• Weer: bewolkt, laat in de middag steeds zonniger, 10 graden

Vanochtend tijdens het ontbijt hebben we een knoop doorgehakt. Het dilemma: vandaag en morgen prima rustig weer met ZO wind kracht 3-4. Vanaf maandag verdrijft een lagedrukgebied de huidige hoge druk en staat er een dikke 6-7 op zee (22-28 knopen). Met regen en al. En we hadden juist gepland om vandaag naar Falmouth te gaan, morgen naar Newlyn en dan maandag Land’s End te ronden, waar je echt rustig weer en goede wind voor nodig hebt, want het is een tocht van 60 mijl naar de eerstvolgende beschutte haven, Padstow. Maar voor maandag zat die tocht rond Land’s End er dus niet in met die harde wind en de week daarop eigenlijk ook niet.

Lizard Point

De keus was dus: zondag blijven steken bij Newlyn of Penzance en een weekje Cornwall als landrot doen, óf: in één ruk door naar Newlyn (66 mijl) en dan zondag met prima weer rond Land’s End naar Padstow. Het laatste dus, want dan hebben we één van de lastigste punten van de reis maar gehad, en in Padstow is het ook goed verwaaid liggen. Wel heel jammer dat we niets van Plymouth gezien hebben (geweldige oude stad!) en dat we de prachtige havens van Fowey, Helford River en Falmouth links… eh… rechts hebben moeten laten liggen. Maar die Zuidkust: die doen we nog wel een keer uitgebreid!

Binnen een half uur hadden we opgeruimd, boodschappen gedaan, getankt en zeilklaar gemaakt en om 9.00 uur waren we vertrokken. De eerste drie uur licht stroom tegen en het daarbij horende steile zeetje van 1,5 meter, daarna tot de befaamde/beruchte kaap Lizard Point stroom mee.

Bij de kaap kregen we stroom tegen en flink ook en bovendien kwamen we in de overfalls terecht, die vanwege de lichte wind goed te doen waren. Eenmaal in Mount’s Bay viel de stroom vrijwel weg en ging het in rechte lijn de 15 mijl de baai over naar Newlyn, waar de havenmeester zowaar klaar stond om onze lijnen aan te nemen (en zijn opschrijfboekje te pakken voor het innen van, een overigens zeer redelijke, 18 pond).

Morgen dus via Land’s End naar Padstow. We nemen de “binnendoor” route tussen het vaste land en de Long Ships rotsen. Dat vereist rustig weer en nauwkeurige navigatie, maar het scheelt bijna 5 mijl en door dicht bij de kust te blijven heb je bijna 10 uur tijstroom mee.

Heel in de verte ligt Land’s end.

Morgen komen we pas rond 21.30 uur in Padstow aan, dus of er dan nog een stukje op het weblog komt? We zullen zien.

St. Michael’s mount, de Engelse tegenhanger van Mont St. Michel.

Start Point

Vrijdag 2 mei 2014:

• Dartmouth – Plymouth 35 mijl, totaal 543 mijl
• Vertrek: 11.00 uur, aankomst 17.30 uur.
• Wind: NE 3 ruimend ZO
• Weer: bewolkt – opklarend – bewolkt

We gingen iets te vroeg weg voor het tij, dus het eerste uur hadden we nog een beetje tegenstroom. Met halve wind konden we nog goed zeilen, hoewel er niet meer dan 10 knopen stond. Bij het ronden van Start Point (zie foto hierboven) kregen we de wind pal van achteren en omdat de stroom inmiddels goed mee stond, voeren we de wind dood. Gelukkig draaide de wind kort daarna naar het ZO en nam iets toe, dus met de kluiver op de uithouder te loevert maakten we weer goede voortgang met de motor uit.

Nog even iets over de vuurtoren op de foto: Als je hem goed bekijkt (vergroot hem uit door erop te klikken), dan zie je een lange betonnen goot naar beneden lopen, uitmondend in een klein soort gebouwtje. Veel Britse vuurtorens hebben dat. Dat is een water aangedreven misthoorn, stammend uit de tijd van voor de elektriciteit. Bovenin, bij de vuurtoren zelf, ligt een basin met een flinke voorraad (regen) water. Gelukkig gaan mist en regen vaak samen 🙂 In de betonnen goot ligt een stalen buis, verbonden met de misthoorn, die werkt volgens het systeem van een orgelpijp, maar dan groter en met een grote toeter eraan. Bij mist wordt op gezette tijden boven de kraan opengezet, waardoor een grote hoeveelheid water zich door de buis naar beneden stort, de lucht in die buis voor zich uit stuwend. Hierdoor gaat de misthoorn loeien. Als het water de misthoorn bereikt, stopt hij natuurlijk. Dan gaat de kraan dicht, loopt het water door de hoorn weg, en wordt er weer lucht in de buis gelaten. Enzovoort. Men heeft vast een ingenieus systeem bedacht met kleppen en staaldraden, zodat het mechaniek automatisch werkt. Tja, dit soort dingen vind ik dus leuk 🙂

Ruige kusten met een natuurlijke rotspoort.

Als de zon even doorbrak, was het zeewater direct…. zeegroen!

Na een aantal zonnige uren betrok de lucht weer met lage bewolking, niet direct wat je verwacht met hoge druk weer. Plymouth Sound is beschermd door een enorme breakwater die de haven beschermt tegen stormen uit het ZW en aan weerskanten staan oude forten, die hun functie om deze marinestad te beschermen tegen de vijand al lang verloren hebben. Op zee oefent de marine.

De breakwater.

Een marinefregat op zee aan het oefenen

Forten op de kust.

Plymouth is een grote stad, maar heeft nog steeds de oude citadel, waarachter direct de jachthaven en het oude centrum liggen.

De citadel

Het plan voor de komende dagen is om via Falmouth en Newlyn maandag Land’s End te ronden. Alleen, de windverwachting voor maandag wordt steeds slechter. Het kan dus zomaar zijn dat we komende week in Cornwall doorbrengen. Op het land wel te verstaan. Ook geen straf!

De wolken breken open: na regen komt zonneschijn.

Donderdag 1 mei:

• Dartmouth dag 3
• Weer:  buiige regen in de ochtend, opklarend 2e helft van de middag, 13 graden.

Dit was de derde dag in Dartmouth. Veel regen in de ochtend en het begin van de middag. Vanaf 15.00 uur werd het beter. Even een time out nemen bevalt ons goed, hoewel we erg veel zin hebben om morgen weer te vertrekken. We moesten verhuizen van onze ligplaats naar de passantensteiger, een lawaaiig plekje, want op de wal waren ze bezig met een luidruchtige compressor. Om 17.30 hielden ze ermee op, wat goed uitkwam, want we konden het pre-dinner biertje in een zonnige en rustige kuip nuttigen. Erg fijn na al dat binnenzitten met die regen!

Verder zijn we nog naar de stad aan de overkant geweest voor de boodschappen. Dat was het wel vandaag! Morgen hopelijk een mooie tocht naar Plymouth!

Stadsgezicht over het water.

Woensdag 30 april 2014:

• Dartmouth dag 2
• Wind: Z-ZW 3
• Weer: Na optrekkende mist zonnig, ’s middag regen, 12 graden.

Omdat het de hele middag geregend heeft, lieten we ons plan varen om na LW 1400 de rivier op te varen en ergens aan een mooring te gaan liggen. Wat heb je aan een pittoreske omgeving als je binnen zit te schuilen?

In plaats daarvan heeft Gonnie flink verder gewerkt aan haar boek en heb ik (voordat de regen kwam) een forse wandeling gemaakt over het coastpath. Heel Engeland is wandelend om te trekken via coastpaths, die goed aangegeven en onderhouden zijn. Je hebt voortdurend stunning views en het is klif op klif af. Via een landweggetje over de glooiende velden bovenop de klif keerde ik weer terug naar de haven.

’s Middags was het tijd om de planning voor de komende dagen door te nemen en vooral de tocht rond Land’s End. Die is niet alleen lang (60 mijl), maar het stuk rond Land’s End zelf behoeft een zeer precieze timing. Je moet er precies op tijd zijn om geen enorme tegenstroom te hebben. Een complicatie is, dat je rond HW in Padstow moet zijn, anders is de haven onbereikbaar. Kortom, een heel gepuzzel. Vooralsnog lijkt maandag de juiste dag te zijn, al komen we dan na zonsondergang in Padstow aan. We zullen zien. Voorlopig liggen we voor op schema. Morgen blijven we nog hier in Dartmouth, vanaf vrijdag krijgen we goed weer en een goede wind om verder westwaarts te trekken.

Hieronder de foto’s van vandaag:

Dinsdag 29 april 2014:

• Dartmouth rustdag.
• Weer: veranderlijke wind, half bewolkt, 13 graden

Na de heftige dag van Pool naar Weymouth en de lange dag van Weymouth naar Dartmouth trakteren we onszelf op een mini vakantie in het Dart estuarium. Eén van de mooiste plekken op de Engelse zuidkust. Vanochtend gingen we naar de stad aan de overkant met de ferry: wandelen, koffiedrinken en boodschappen doen. Vanmiddag brachten we op de boot door, en zojuist zijn we terug van uit eten, alweer aan de overkant van de rivier. We weten nu wat Skate wing is: Roggenvleugel. Erg lekker!

Morgen gaan we de rivier een stukje op naar een schilderachtig plekje om de nacht door te brengen aan een mooring. Donderdag keren we hier weer terug, dan staat de wind goed om onze tocht verder te vervolgen richting Land’s end. Hieronder de foto’s van vandaag:

De aanloop van Dartmouth

Maandag 28 april 2014:

• Weymouth – Dartmouth 54 mijl, 508 mijl totaal
• Vertrek: 09.00 uur, aankomst 19.15 uur
• Wind: N 3-4 afnemend windstil, vervolgens WZW 3
• Weer: half bewolkt, droog, 11 graden

We zijn vandaag een flink eind opgeschoten! 2,5 uur voor HW Dover moet je weg uit Weymouth om Portland Bill te ronden zonder in de gevaarlijke overfalls terecht te komen en om optimaal van de stroom te profiteren. In onze ijver om weg te blijven van de kaap zelf (gisteren hebben we ons lesje wel geleerd!), kwamen we wel wat dicht bij de Shambles bank, waar de zee toch ook weer wat verwarder en hoger was. Maar niets vergeleken met gisteren, toen het volgens de schipper van een boot die met ons meezeilde a bit bumpy was. Het ronden van Portland Bill zelf ging probleemloos en na een half uurtje pikten we de ebstroom van het kanaal op.

Meeuwen in het kielzog

We hadden betere wind dan verwacht, zo’n 10-12 knopen uit het noorden, dus de lange slag over Lyme bay naar Dartmouth was goed te zeilen. Met stroom mee maakten we zo’n 6 knopen goed. Om 16.00 uur was de pret uit. De wind zakte in tot het nulpunt om een uurtje later met kracht 3 tegen te gaan staan. Toen kenterde ook het tij, dus de motor moest flink werken en meer dan 4 knopen over de grond haalden we er niet uit.

Het zicht was minder dan voorspeld en de kust kwam pas laat in zicht. De aanloop van Dartmouth is makkelijk als je de rotsen in zee vermijdt en de tonnen goed aanhoudt. Het is een prachtige rivier en een erg leuk stadje. Na de lange dag van vandaag en de heftige dag van gisteren, zijn we wel weer aan een rustdagje toe. Bovendien willen we de bovenloop van de Dart verkennen, dus we blijven even in dit gebied.

Forten bewaken de ingang.

Bovenop de klif een uitkijkpost van de kustwacht met daaronder verdedigingswerken, die nu totaal geen nut meer hebben.

Dartmouth geeft je ook in april het gevoel op de Middellandse zee te zijn.

De rotsen in zee zijn goed afgedekt door kardinale tonnen.

Een ruim drie meter hoge golf onttrekt het zeilschip vrijwel geheel aan het zicht. Alleen het topje van de mast is nog zichtbaar.

Zondag 27 april 2014:

• Poole – Weymouth 31 mijl, totaal 454 mijl
• Vertrek: 10.30 uur, aankomst 15.30 uur
• Wind: ZO 4-5 afnemend O 3-4.
• Weer: Half bewolkt, buien, 11 graden.

De tocht van vandaag was veruit de ruigste en spannendste. De windvoorspelling was goed: ZO 4 tot 5 naar ONO 3 tot 4. Wat niet zo goed was, dat was de seastate: moderate to rough. Moderate betekent golven van 1,25m-2,5m. Rough betekent golven van 2,5m-4 m. Er stond nog een hoge deining uit het ZW van de harde wind van gisteren. Dwars daarop de windgolven van vandaag.  En de eerste 8 mijl van de tocht waren weliswaar bezeild, maar het was op dat stuk wel wind schuin tegen stroom.

St. Alban’s Head: afstand houden!

Dat de uitgang van Poole Harbour ruig zou zijn, daar hielden we rekening mee. De ebstroom stond daar pal op de wind. Aan de oostzijde van de geul een ondiepte waarop de golven braken, aan het ZW de Old Harrie Rocks, waar volgens de kaart flinke overfalls staan. En daar kwamen we middenin terecht. Het alternatief was om pal tegen de wind in nog 2 mijl de zee op te motoren. Kruisen was al helemaal onmogelijk met de 2,5m hoge en steile golven.

Afijn, laten we zeggen dat het een karakter vormende ervaring was om elke 10 seconden vast water over de boeg en kajuitdak te zien komen. Natuurlijk waren we vergeten de ventilator in de WC dicht te doen, dus daar was het een waterballet. Aan de andere kant: de boot bleef prima bestuurbaar en we maakten motorzeilend nog 4-5 knopen voortgang. Bizar: 14 knopen ware wind en golven van soms 4 meter hoog….

Toen we erdoorheen waren, werden de golven niet minder hoog, integendeel, maar minder verward en steil. We gingen op weg naar Anvil Head en St. Alban’s Head. Allebei kapen die onder deze omstandigheden met respect behandeld dienen te worden: afstand houden! En dat geldt vooral voor St. Alban’s Head: die zet zich onder water nog ca 3 mijl voort als de ondiepe St. Alban’s Ledge, waar ook grote overfalls staan. We besloten de Ledge dus te ronden en ruim 3 mijl afstand te houden van de kaap. In de verte zagen we het water opspuiten…

Portland Bill vanuit het oosten

Eenmaal voorbij de Ledge konden we gijpen en was het leed geleden. Alleen de hoge deining bleef over, maar die vlakte af omdat wind en tij in dezelfde richting stonden. Vanaf dat moment zeilden we relaxt langs Jurassic Coast. Die heet zo omdat op dit stuk kust een groot aantal prehistorische steenlagen aan de oppervlakte komen. Geologisch zeer interessant en er worden hier regelmatig allerlei fossielen en botten gevonden. Helaas is er een hele toeristenindustrie omheen gebouwd met opblaasbare dino’s en zo, maar dat maakt de kust er niet minder mooi op.

Jurassic Coast

Portland Bill kwam in zicht, één van de beruchtste kapen van Engeland en om 15.30 legden we aan bij de visitor’s ponton van Weymouth.  Hier waren de olympische spelen en de douches zijn dus flink opgeknapt! Het was een contrastrijke dag met omstandigheden, die je niet snel zult opzoeken, maar waarvan we nu wel weten dat de boot het aankan.

Weymouth is en blijft een vissersstadje ondanks de Olympische spelen.