Een lange tocht en helemaal op de motor. De wind stond weliswaar mee, maar was te zwak om op te zeilen. Eerst over het Dokkumer Grootdiep naar Dokkum en daar nog wat boodschappen gedaan. Drie kwartier later voeren we over de Dokkumer Ee naar Leeuwarden. Nog steeds is te zien dat dit vaarwater ooit een waddengeul was: slingerend door het landschap met soms hoge wallen, de voormalige banken van het wad. Op de lager gelegen kleigedeelten graast vee, op de hoger gelegen oude zandbanken wordt maïs verbouwd.

Leeuwarden is een vreemde mengeling van oud en nieuw. Oude gebouwen, wolkenkrabbers, oude platbodems en ultramoderne motorjachten, alles ligt naast elkaar.

In  drie kwartier waren we door de drukke stad met z’n vele bruggen heen. Daarna het Harinxma kanaal met de spoorbruggen. Lang en saai. Ondertussen vielen er al enkele druppels en bouwde zich een akelige lucht op. Het was de hele dag al klam en benauwd en de barometer daalde als een bezetene. Dan heb je geen buienradar nodig om te weten dat er onweer komt. Vlak na de afslag naar Wergea was het raak: De wind nam toe tot 25 knopen in vlagen (pal tegen uiteraard) en de regen kwam met bakken uit de hemel onder begeleiding van bliksem en donder. Het regende zo hard dat het zicht terug liep tot 10 meter en we het gevoel hadden meer onder dan op het water te varen.

Normaal doen we bij regen de zeilpakken aan, maar omdat het zo benauwd was deden we het met korte broek, regenjack en waterschoentjes. Maar  de bui  was zó heftig dat we uiteindelijk toch doorweekt aankwamen. De passantensteiger lag vol, dus we hebben illegaal een plekje in de verenigingshaven gezocht. Nog geen havenmeester gezien. Het douchehuisje is uit de jaren ’60 en vlak daarbij leeft de plaatselijke bevolking zich uit met elkaar de sloot in gooien met eieren… waarschijnlijk een oud ritueel… Morgen hopelijk droger en dan verder Friesland in!