Vrijdag 13 en zaterdag 14 juli 2013

• IJmuiden – Harwich 129 mijl, 155 mijl totaal
• Vertrek 11.00, aankomst 14.00 Nl zomertijd (13.00 Engelse zomertijd)
• Wind: N3 tot 18.30, daarna windstil
• Weer: licht bewolkt, ’s nachts helder, ’s ochtends laaghangende bewolking en mistvelden. 15 graden op zee, ’s nachts 12 graden.

Gezien de verwachtte lichte wind vertrokken we om 11.00 in plaats van 14.00 uur. Eerst de dieseltank geheel vullen, wat gezien het ontbreken van wind geen overbodige luxe was. Buiten de pieren troffen we zo’n 12 knopen wind, voldoende voor een vaartje van ruim 5 knopen door het water. Bij zo’n lange tocht compenseer je niet voor stroom, maar hou je gewoon de kompaskoers naar je bestemming aan. Het ene tij wordt je naar het zuiden gezet en het volgende tij weer naar het noorden. Pas in het laatste tij compenseer je wel, zodat je op het goede punt uitkomt. Dat was in ons geval de North Shipwash boei, 110 mijl verderop, die de noordelijke aanloop van Harwich markeert.

Na een uurtje zeilen nam de wind af tot 6-7 knopen en zetten we de gennaker. Daarmee maakten we nog ruim 4 knopen vaart. Rond 16.00 uur ging het weer harder waaien en met 10-12 knopen wind ging het prima onder vol tuig. Zo’n 10-15 mijl uit de kust liggen vele schepen voor anker, we gingen er gewoon tussendoor. Daarna werd het rustiger, er voeren geen andere jachten met ons op. Wel kregen we zoals verwacht te maken met de grote zeevaart en te ontwijken boortorens (beide gaan niet opzij). Nu blijkt het grote nut van de AIS transponder, waardoor we op de kaartplotter en op de laptop de andere schepen zien varen en precies kunnen zien hoe dicht we er langs gaan (CPA= closest point of approach) en wanneer dat zal zijn (TCPA = time of closest point of approach).

Tegen 19.30 viel de wind geheel weg en moest de motor aan, en dat zou zo blijven de rest van de tocht. We lopen een wachtschema van 2 uur op en 2 uur af. In het algemeen wordt 3 om 3 uur aangeraden, maar dit bevalt ons goed. Meer dan hazenslaapjes zitten er toch niet in bij een oversteek, zeker met dat motorgeluid. De belangrijkste taak van de wachtloper is het in de gaten houden van de grote zeevaart , de navigatie en het bijhouden van het logboek. Die zeeschepen maken dat je je nooit verveelt, altijd  komt er wel eentje jouw kant op. Het is zaak ruim  op tijd actie te ondernemen om aanvaring te voorkomen.  S’ Nachts helpen de navigatielichten je heel goed hierbij.

Het wegstervende avondlicht en de opkomende sterrenhemel zijn schitterend op zee, dat maak je nergens zo intensief mee. In het donker en zeker na 24.00 uur is het zaak geconcentreerd te blijven en goed op de zeeschepen te letten! In het donker is het heel moeilijk afstanden te schatten en daar komt de AIS dan te hulp. Meerdere malen moesten we rigoureus uitwijken om niet in de problemen te komen.

Bij het ochtendkrieken zat het behoorlijk dicht met laaghangende bewolking en mistgebieden. Hoewel alle zeeschepen AIS hebben, hebben we toch ook even de radar bij gehad voor de zekerheid. Jachten en vissersschepen hebben nog lang niet allemaal AIS, dus die zie je niet.

Het laatste stuk langs de Suffolk kust was makkelijk en snel met het laatste tij mee (zo had ik het berekend) en gaandeweg brak de lucht steeds meer open. Bij Shotley Marina tegenover Harwich werden we zoals altijd zeer correct ontvangen, waarbij we ook weer leerden hoe Engelsen onze bootnaam uit proberen te spreken: “Jen ven Gent”.

Na even de benen gestrekt te hebben, werd de rest van de middag slapend doorgebracht, waarna het tijd was voor een pint Adnams en een rasechte Britse maaltijd: Fish & Chips!

Tegenover Shotley ligt de grote container terminal van Felixstowe, een 24/7 bedrijf dat voortdurend een zee van licht en een laagfrequent dieselmotorgeluid produceert. Voor de welverdiende nachtrust vormden beiden geen enkel probleem!