Zondag 22 juni 2014:

• Fort Augustus – Sea port marina Inverness: 26 mijl, totaal 1395 mijl
• Vertrek: 0945 uur, aankomst 1645 uur
• wind: ZW 2-4
• Weer: bewolkt, af en toe regen

Vandaag hebben we o.a. mogen genieten van stereotiep Schots weer. Regen dus. De dag begon met een zonnetje, maar de lucht trok al snel dicht. In Nederland kunnen we vrij goed zien aan de lucht  wat voor soort weer we krijgen en ook wat voor soort regen: een buitje, een forse bui (met of zonder wind), aanhoudende lichte regen enzovoort.  Hier gelden andere regels. Het kan hier voortdurend “half” regenen: niet droog en ook geen doorzettende regen. Gelukkig was het het grootste deel van de dag vrijwel droog tijdens onze tocht over het langgerekte Loch Ness. We hadden de lichte wind pal achter en vertrokken zeilend op de genaker (ons lichtweer zeil). Toen de wind na een uur toenam tot zo’n 15 knopen gingen we over op de kluiver en toen de wind daarna helemaal inkakte, was de motor aan de beurt.

Hier wordt nog actief aan bosbouw gedaan. Oude percelen worden gekapt en vervangen door jonge aanplant.

Halverwege Loch Ness ligt Urquhart Castle. Reeds in 580 was daar een versterkte nederzetting, maar het kasteel zelf werd in de 13e eeuw gebouwd. De 30 meter brede en 5 meter diepe greppel, die het kasteel scheidt van het “vaste land” is destijds met de hand in de rots uitgehakt… Het kasteel (zoals de meeste middeleeuwse kastelen) kent een lange geschiedenis van bloedige opstanden en twisten. Eind 17e eeuw verloor het zijn strategische functie en verviel het tot de ruïne die het nu is.

Urquhart Castle

Pas aan het eind van de tocht begon het echt te regenen, en nadat we de sluizentrap van Muirtown naar beneden doorlopen hadden, legden we doornat aan bij Seaport Marina (nee niet in IJmuiden maar bij Inverness!). Twee sluizen en een spoorbrug scheiden ons nog van de zee.

Een weir of stuwdam.

Op gezette tijden liggen er stuwdammen in het kanaal, weirs genaamd. Deze voeren overtollig water van het kanaal af naar de rivier beneden en houden als zodanig het kanaalpeil constant. Je ziet ze van een afstand bijna niet aankomen, het is dan een bijna onzichtbare streep in het water. Pas van dichtbij, als je er al bijna voorbij bent, zie je dat het water zich enkele meters naar beneden stort. Gelukkig staan ze duidelijk op de kaart en met waarschuwingsborden aangegeven.

En zo zijn we plotseling via The Great Glenn in Oost Schotland. We laten het hooggebergte achter ons en gaan de zee weer op. Graag hadden we nog iets gezien van het centrum van Inverness, maar de wind is goed morgen om verder te gaan, dus dat doen we dan. Hier komen we vast nog wel een keer!

Oh ja, het monster heeft zich niet laten zien 🙂