Een van de vele stadjes, elk met z’n eigen haven.

Dinsdag 24 juni 2014:

• Lossiemouth – Whitehills, 23 mijl, totaal1466 mijl
• Vertrek: 0930, aankomst 1400 uur
• Wind: NO3, later ONO
• Weer: opentrekkende lucht, ’s middags heel zonnig, 12 graden

Aan deze kust liggen de plaatsjes dicht bij elkaar. Elk plaatsje heeft z’n eigen haven, in grootte overeenkomend met de grootte van het plaatsje. De havens zijn allemaal tegen de noordelijke winterstormen beschermd door een metershoge betonnen muur, met een smalle doorgang, die van de wind is afgekeerd. Op de foto hierboven is dat goed te zien.

In onbruik geraakt spoorwegviaduct. Ook hier weer zo’n enthousiast gebouwde spoorlijn, die door de lage bevolkingsdichtheid totaal onrendabel bleek, vooral toen iedereen een auto kreeg…

Vanuit deze havens werd tot begin jaren ’90 kleinschalig gevist, en dat was direct de grootste inkomstenbron van deze dorpen. Toen deze kleinschalige visserij niet langer rendabel bleek, was dat een grote klap voor dit gebied. Een aantal havens legde zich toe op faciliteiten voor de pleziervaart, en daarom heb je in dit gebied op korte afstanden van elkaar prima havens voor jachten. Geen grote marina’s, maar kleine haventjes.

Bijzondere rotsformaties langs dit deel van de kust. Dit is een natuurlijke boog.

We hebben verder weinig van Lossiemouth gezien, want om 0930 uur waren we al buiten de pieren. Het tij wacht op niemand! Ondanks het rustige weer stond er een steil zeetje. Dat komt omdat in dit gebied de tijstroom zich splitst: de helft gaat landinwaarts richting Inverness, de andere helft gaat via Rattray Head zuidelijk de Noordzee op.

De havenmeester van Whitehills is zonder meer de klantvriendelijkste die we tot nu toe tegenkwamen. Hij stond klaar op de pier en maakte zelfs foto’s van onze aankomst! Direct na het vastleggen kregen we het geheugenkaartje om ze op de computer te zetten:

De aankomst bij Whitehills.

We varen de haven binnen.

Dit dorpje is duidelijk beter onderhouden dan Lossiemouth. Het gras is gemaaid, de faciliteiten zijn prima en het beton op de pier wordt gerepareerd. Daardoor doet de walstroom het even niet, wat ons gelijk korting opleverde (ja, Hollanders…)

Onze boot in het buitenbasin van het piepkleine vissershaventje. In de verte waait de Hollandse vlag, speciaal voor ons gehesen!

Het weer is schitterend, zij het koud (uit de zon) met die zeewind, en we blijven hier een dagje. Het ziet ernaar uit dat de wind de komende week in de goede hoek blijft, dus we hoeven niet te haasten.

Een iets andere lucht dan gisteren!

De noordelijke hooglanden heel ver weg. Het witte “gebouw” is de brug van een schip, waarvan de romp achter de horizon ligt.