Zaterdag 12 juli 2014:

• Tynemouth – Hartlepool: 25 mijl; totaal 1722 mijl
• Vertrek: 11.45 (LW+2), aankomst 16.45 (HW+0030)
• Wind: ZO 3
• Weer: zonnig, toenemende bewolking en heiig, 16 graden

De dag begon zeer zonnig en warm. We waren beducht voor de mistbanken die voorspeld waren, want 6 jaar terug voeren we dit traject in potdichte mist, en we wilden ook wel eens  iets van deze kust zien. Gelukkig viel het mee. Het zicht verslechterde wel, maar tot mist kwam het niet.

Het eerste stuk kust bestond uit lage kliffen met daarvoor losse stukken rots in de meest grillige vormen, soms zelfs een natuurlijke boog vormend. De steden Seaham en Sunderland zijn voor ons weinig interessant, we varen er dus langs zonder aan te leggen. Daarna werd de kust glooiender, maar we voeren er ook verder vanaf en bovendien werd het zicht slechter. Even zag het er naar uit dat de lage wolken, die de heuvels aan het zicht ontrokken, op zee zouden neerdalen in de vorm van mist, maar gelukkig gebeurde dat niet.

Hartlepool heeft een kleine industriehaven voor de offshore industrie, dus de aanloop is niet bepaald romantisch. De marina bevindt zich in het oude dock, dat geheel opgeknapt is door projectontwikkelaars. Ze hebben flink hun best gedaan inclusief een Historic Dock met een oud dwarsgetuigd schip en museum, maar ook hier laat de crisis in de vastgoed zich flink voelen: veel flats en bedrijfsgebouwen staan leeg.

De haven zelf is dik in orde met opgeknapte douches (joepie!) en een bijzonder vriendelijke havenmeester, die alle weekenddrukte in z’n eentje blijkt aan te kunnen. Op dik een kwartier lopen is een grote Asda, dus we hebben even goed ingeslagen. Hartlepool en ook Tynemouth zijn echte doorgangshavens: prima voorzieningen in de haven zelf, maar verder weinig interessant.

Vannacht komt er een frontje met regen en wellicht wat onweer over, morgen is de wind gedraaid en kunnen we goed naar Whitby, wat wél een heel leuk plaatsje met interessante monumenten, musea en achterland is. Daar zullen we wel even blijven!

Ook hier, bij de monding van de Tees, bouwt men windmolenparken in zee. Laag op het water zie je de vochtige lucht: bijna mist.