Flinke koppen op Poole Harbour, een binnenzee, ongeveer zo groot als de Gouwzee bij Marken.

Zaterdag 26 april 2014:

• Poole verwaaidag
• Wind: Z6-7
• Weer: Half bewolkt, meest zonnig, droog

Na een nacht met heel veel wind en regen, was het vandaag eigenlijk prima weer, zij het met veel wind uit het Zuiden. Dat betekent feitelijk dat het geen doen is om te zeilen: een aanlandige wind, hoge zeegang, vooral in de havenmond die pal in de wind ligt en waar het wind tegen stroom is. Bovendien zouden we dan Anvil Head en St. Alban’s Head op grote afstand moeten ronden, omdat daar met deze wind zware overfalls staan. Recht tegen de wind in. Overfalls zijn stukken zeer ruw en brekend water, die optreden waar het tij een hoek om moet of over een ondiepte heen, en dus snel stroomt, bij kapen dus onder meer. Bij weinig wind is er weinig aan de hand, zeker als die met het tij mee staat. Bij (flinke) wind tegen tij moet je daar niet wezen. Kortom: een dag verwaaid liggen. Onze eerste, dus geen geklaag!

Het havenfront van Poole vanaf de brug.

Gonnie heeft de hele ochtend hard gewerkt aan haar boek, en Joost heeft zijn vouwfiets uit de mottenballen gehaald en een tochtje gemaakt. Die Sunseeker werf (rechts op de foto), waar het gisteren over ging, blijkt nog veel groter dan gedacht, na de brug gaat het bedrijf nog zeker een kilometer door. Daar liggen ook de showrooms, met pal ertegenover een groot autobedrijf dat dealer is van Lexus, Lotus en Jaguar. Ach, als je net een jacht van 3 miljoen gekocht hebt, dan haal je aan de overkant toch gelijk even een Lexus om er comfortabel naar toe te rijden?

Na de lunch gingen we naar  het Poole Historic Museum. Eigenlijk doen we dat altijd als we ergens een dag verwaaid liggen. Bijvoorbeeld leuk om te weten: Vroeger liep de Solent (ooit een rivier) helemaal door tot aan Poole, waar hij in de zee uitkwam. De kalkformatie van the Needles en de vergelijkbare formatie van Old Harrie Rocks bij Poole vormden toen een grote lange  kalkrug, waar de rivier achter stroomde. Toen de zeespiegel steeg verdween de kalkrug door toedoen van de winterstormen in zee (bovengenoemde formaties vormen aan beide uiteinden de overblijfselen ervan) en ontstond de ondiepe Poole Bay en ook de binnenzee van Poole Harbour.

Poole Historic Museum

Morgen schuift de depressie, die al deze wind veroorzaakt, langs de Franse kanaalkust onder ons door, en krijgen we dus matige oostelijke wind, die in de loop van de dag verder afneemt en naar het Noorden krimpt. Dus als het meezit morgen weer op weg!

Anvil Head in de regen

Vrijdag 25 april 2014:

• Yarmouth – Poole Quay, 21 mijl, totaal 423 mijl
• Vertrek: 09.30, aankomst 13.30
• Wind: N4
• Weer: regen en koud, 9 graden, ’s middags droog en 12 graden

We moeten toch eens rekening gaan houden met het feit dat onze Noordkaper 31 beduidend sneller vaart dan onze oude North Bach 24. Met bezeilbare wind en tij mee moeten we gewoon ruim 6 knopen rekenen bij de tocht planning in plaats van 5. Nu waren we weer ruim te vroeg bij de ingang van Poole Harbour, waardoor de ebstroom nog hard naar buiten liep. En dat betekende weer een uur stevig motoren om de laatste 3 mijl af te leggen.

Hoe dan ook, het regende de hele tocht. Maar er stond goede wind, dus we gingen als een speer. Met ruim 3 knopen tij mee vlogen we de Solent uit. Bij Fort Hurst gingen we stuurboord uit het North Channel in. De in de kaart getekende overfalls stelden bij de aflandige windkracht 4 weinig voor.

Wel even met de hand sturen om te corrigeren voor de stroomwervelingen en draaikolken, eddy’s geheten. En dus zeiknat worden! Daarna ging het in rechte lijn met een knik in de schoot naar de ingang van Poole Harbour 18 mijl verderop. De stuurautomaat erop dus en beschut onder de grote buiskap uitkijk houden voor vissersbootjes en lobsterpots.

Onzichtbaar door de regen passeerde ons op 3 mijl de Tres Hombres (dat zagen we op de AIS), de enige Nederlandse zeilende vrachtvaarder, met een lading cacao voor Yarmouth. Hij zou gisteren al aangekomen zijn en we hadden hem graag zien binnenlopen, maar hij was vertraagd, waarschijnlijk door de lichte wind gisteren. Tja, dat heb je met zeilen.

Poole Quay Boat Haven is een vreemde mix van oude vissersbootjes en glimmende patserjachten, de zg. strijkijzers (zo zien ze eruit!). En er liggen nog 5 zeiljachten, waaronder (opnieuw) de Pandora, met bestemming de Scillies. Na een wandeling langs de kade ontdekten we waarom er hier in Poole Harbour zo ontzettend veel van die powerboats rondvaren: De Sunseeker werf staat hier in Poole, een van de bekendste strijkijzermerken!

Morgen komt er een diepe depressie het Kanaal in zeilen met veel regen en wind, dus dan blijven we hier liggen. Het uitzicht vanaf onze ligplaats is niet verkeerd!

Zo hoort een Britse haven te zijn: klassieke Smacks badend in het avondlicht!

Donderdag 24 april 2014:

• Rust- en wasdag Yarmouth
• Wind: Veranderlijk 2
• Weer: eerst mistig en koud, in de middag veel zon en 12 graden.

Vandaag begon kil, klam en mistig, maar vanaf het middaguur brak de zon door! Alles is gewassen, inclusief de slaapzakken. ’s Middags namen we de Needles Route met de open top dubbeldekker bus. Hij gaat elk half uur en onderweg kun je uitstappen en gewoon de volgende bus weer oppikken. We hebben half Wight gezien, wat een prachtig eiland! En een adembenemend uitzicht vanaf de hoge kliffen aan de zuidkant van Wight! Deze rustdag was echt de break die we even nodig hadden! De foto’s zeggen genoeg.

Chichester Harbour in de ochtendzon

Yarmouth Harbour in de middagregen

Woensdag 23 april 2014:

• Chichester Harbour – Yarmouth (Wight): 25 mijl, 402 mijl totaal
• Vertrek: 08.00 uur, aankomst 13.30 uur
• Wind: ZZO 3-4
• Weer: zonnig, toenemende bewolking, ’s middags regen, 11 graden

Dat was een lekker tochtje vandaag! We vertrokken met zon en goede wind anderhalf uur na HW. Chichester Harbour liep al leeg door de smalle ingang en zelfs met dood tij en windkracht 4 aanlandig stonden er al beste golven op de bar. (de ondiepte bij elke rivier/haven/lagune ingang)

En dan de Solent in: bewaakt door strenge forten en anti-onderzeebootmuren onder water, gebouwd tijdens WOII om marinestad Portsmouth te beschermen. Het grootste gevaar komt nu van de vele zeevaart en ontelbare ferry’s, groot en klein, die af en aan varen van en naar Wight en het continent.

Vervolgens kwamen we langs Cowes, het zeilparadijs van Engeland, en volgens sommigen van de wereld.

Hierna ging de stroom tegenstaan (anders hadden we weer om 06.30 moeten vertrekken…), maar dat was geen probleem want met een knik in de schoot was het prima zeilen. Ondertussen was de lucht betrokken en vielen de eerste druppels. Er was plaats genoeg aan de steigers van Yarmouth en we liggen naast de Pandora, een Nederlandse blauwe 24 voet kotter, die we in Dover ook al tegenkwamen.

Inmiddels komt er een groot regengebied over, dus de middag zal verder wel bestaan uit relaxen en een tukje doen. Morgen blijven we hier en hopen dan wat van Wight te zien. Maar… er moet ook gewassen worden!

Na een regenmiddag, breekt de lucht met de avondzon over de Solent

Het aanloop baken West Pole van Chichester Harbour met op de achtergrond Portsmouth met de Spinaker tower.

Dinsdag 22 april 2014:

• Brighton – Chichester Harbour (Sparkes Marina) 43 mijl, totaal 377 mijl
• Vertrek: 06.45 uur, aankomst 16.00 uur
• Wind: ZW 3-4 af en toe 5, later voornamelijk 3
• Weer: na de nachtelijke regen overdag  wolkenvelden en zon, 10 graden

Dat was wel erg vroeg vanochtend! Na een regenachtige nacht ging de wekker om 05.30 uur. Wie had het over vakantie 🙂 ? En dat was nog een compromis! Eigenlijk hadden we twee uur eerder moeten vertrekken, maar half vijf vertrekken was ons echt te gortig!

Even een stukje over tochtplanning: Bij dit deel van de zuidkust gaat de westgaande stroom lopen op HW Dover, en dat was vandaag 04.38. Dan heb je 6 uur stroom mee en daarna gaan al die miljoenen liters water weer oostwaarts. Elke dag schuift het tijdstip van HW ca 50 minuten op. Hoe komt het dan dat we toch steeds om 07.00 weg moeten? Dat komt omdat we tegen het tij ingaan: we varen telkens met de ebstroom mee, tot aan Lands End. En naarmate je verder tegen het tij ingaat, wordt het steeds iets eerder HW. Kortom, die twee effecten werken elkaar tegen. De enige manier om later weg te kunnen is een dag blijven liggen, of kleine dagtochten maken.

Terug naar vandaag. We vertrokken dus eigenlijk twee uur te laat en hadden nog 4 uur stroom mee. Dat klopte. Wat er niet klopte was dat de ZW rond 09.00 uur naar het zuiden zou draaien. Dat deed hij niet, wat betekende dat we driekwart van de tocht de wind pal tegen hadden. En dat betekende weer: kruisen. Daardoor leg je een grotere weg af en maak je dus minder voortgang. We waren nog niet ver gekomen toen de stroom tegen ging staan. En toen was het wind én stroom tegen. Dat schiet al helemaal niet op en zeker niet met onze Noordkaper, die lang niet zo hoog aan de wind zeilt als een scherp schip met vinkiel. Motorzeilen is dan het antwoord.

We gingen vanuit Brighton in ZW richting om Selsey Bill heen: net als Cape Dungeness zo’n lage kaap. We voeren door het Looe channel: een diepe doorgang dwars door gevaarlijke ondieptes en riffen. Het cruciale punt Boulder Street (!) is slechts 50 meter breed en daar stroom het echt hard, zelfs een dag voor dood tij!

Daarna konden we afvallen en kon de motor weer uit. Met halve wind, zo’n 10 knopen, zeilden we met veel minder tegenstroom naar de ingang van Chichester Harbour, een enorme beschutte binnenzee.

De ingang van Chichester harbour

Via het West Pole baken voeren we met nog flink stroom mee een uur voor HW het bekken binnen. Direct na de ingang ligt aan bakboord Sparks Marina, wat handig is omdat je niet ver naar binnen hoeft voor 1 nacht.

Morgen mogen we uitslapen, van we staan pas om 07.00 uur op, om om 08.00 uur te vertrekken! Het weer blijft prima en de vooruitzichten zijn goed! We zijn na een week in Engeland al bij Wight!

Maandag 21 april 2014:

• Eastbourne – Brighton 21 mijl, 334 mijl totaal
• Vertrek: 7.45 uur uit sluis, aankomst 11.15 uur
• Wind: geen
• Weer: Half bewolkt, matig zicht, temperatuur oplopend van 6 naar 12 graden

Dat was een kort verblijf in de Sovereign Harbour van Eastbourne. Zes uur op en om zeven uur maakten we los. Bij de sluis was het een drukte van belang: alle stoere mannen gaan vissen in van die typische Britse vissersbootjes. In de sluis wordt het visgerei nog even gecheckt:

We gingen op weg naar de kaap van Beachy Head, die zijn naam geen eer aandoet, want er is geen strand te bekennen (de foto’s zijn zo flets door de hoge luchtvochtigheid en de daarmee gepaard gaande heiigheid):

Wel is er een vuurtoren, met veel moeite gebouwd, door een speciale kabelbaan aan te leggen om het materiaal van de 200 meter hoge rots naar beneden te transporteren. Het verhaal gaat dat dit één van de eerste vuurtorens is, die geautomatiseerd werd. Met als reden dat deze kalkrots de “populairste” zelfmoordplek van Engeland is. Elk jaar springen er zo’n 17 mensen naar beneden, en dat is natuurlijk niet leuk voor een vuurtorenwachter…

De stroom loopt hard om zo’n kaap heen en met wind staan er forse overfalls, grote stukken woest brekend water. In dat geval kun je er niet zo vlak langs varen en moet je afstand houden, maar nu is het heel rustig.

Na Beachy Head komen de Seven Sisters in beeld, hoewel, als je goed telt blijken het er acht te zijn…

En van daar ging het in rechte lijn over spiegelglad water naar Brighton, met de grootste marina van het land. Door het oponthoud bij de sluis waren we eigenlijk iets te laat en ging het tij het laatste stuk al een beetje tegen staan. Veel was het niet, want woensdag is het doodtij en hier langs de kust stroomt het minder hard dan op zee.

We liggen als enige passant in de passantenkom. Rust alom dus. Die is snel voorbij als je het haventerrein af gaat, dan kom je midden in de drukte van toeristenoord Brighton terecht, waar het nu met pasen extra druk is. Morgen opnieuw vroeg op, want ja, zo loopt het tij nu eenmaal 🙂

Cape Dungeness, één van de weinige lage kapen van Engeland, met op de punt een lelijke puist van een kerncentrale.

Zaterdag 19 april 2014:

• Dover – Rye 31 mijl, totaal 291 mijl
• Vertrek: 8.30 uur, aankomst 14.00 uur
• Wind: ONO 4-5
• Weer: half bewolkt, 9 graden (’s nachts enkele buitjes, overdag droog)

Een uitstekende zeildag vandaag! Flinke wind van achteren, dus we gingen alleen op het grootzeil van start. Achteraf was alleen op de kluiver handiger geweest, maar zo ging het ook als een speer. ’s Nachts en ook bij het opstaan kwamen er nog enkele buitjes over, maar tijdens de tocht bleef het droog. Op weg naar Cape Dungeness (zie de foto hierboven) met een 5 Bft van achteren en een zeegang van ca 1,5 meter.

Na de kaap konden we stuurboord uit en kwamen we wat in de luwte van de kaap, waardoor de zeegang aanmerkelijk afnam. De fairway boei van Rye was makkelijk te vinden en vandaar was het nog 1,8 mijl naar de droogvallende haven. Eén uur voor HW waren we bij de pieren, met minimaal 5 meter water. De aanloop en invaart waren makkelijker dan gedacht, zonder al te veel turbulentie en zijstroom.

Op de rivier zelf stond nog zo’n 3 knopen stroom naar binnen, en we moesten verplicht aanleggen bij het havenkantoor. Afmeren met zoveel stroom mee was al weer even geleden, maar we kregen het zonder kleerscheuren voor elkaar. Opdraaien tegen de stroom in en dan langzaam als een krab naar de steiger toe, waarbij je er voor zorgt dat de boeg altijd naar de wal blijft wijzen.

Het contrast tussen de rivier en de zee is enorm! Het is ook gelijk 4 graden warmer aan de wal! Met de sterk afnemende stroom (het was inmiddels bijna HW) voeren we de rivier verder op naar het buitengewoon pittoreske dorpje Rye, op een heuvel gelegen.

Aldaar vonden we een plaats aan de kade, waar tegen alle verwachtingen in stroom en water bleek te zijn! Het is mooi weer, het is Pasen en het dorpje is leuk: kortom, het stikt er van de toeristen en de doorgangsweg, die pal langs “onze” kade loopt, is stervens druk. Wat maakt het uit? We hebben een mooie tocht achter de rug en we liggen goed…. althans…… met hoog water:

Met laag water, rond 20.00 uur, nadat we terugkwamen uit de pub, bleek het allemaal iets anders te zijn:

Dit lijkt niet zo heel erg scheef, maar met een tweepersoons bed krijg je onherroepelijk problemen 🙂 we zullen zien! Om 24.00 uur drijven we weer. Maar hoe dan ook leuk om weer eens een nieuwe haven te bezoeken!

Morgen komt er een depressie uit Nederland langszetten, en we moeten even kijken wat dat qua wind en regen betekent. Of we vertrekken morgen rond HW (ca15.00 uur) richting Eastbourne, of we blijven nog een nachtje liggen. De dagen daarna is er weinig wind. dat wordt motoren, maar we kunnen dan wel een flinke slag westwaarts maken.

Dover Castle overziet de haven en het Kanaal.

Vrijdag 18 april 2014:

• Ramsgate – Dover: 17 mijl, totaal 260 mijl
• Vertrek: 9.30 uur, aankomst 12.00 uur
• Wind: N-NNO 4-5
• Weer: half bewolkt, 9 graden

Met een frisse Noordenwind vertrokken we van Ramsgate rond LW. We namen de binnendoor route door het Ramsgate Channel waar de kaart minimaal 2,5 meter water aangeeft. Dat is de reden dat vrijwel alle jachten omvaren buiten langs de Goodwin Sands. Onterecht, want we hadden op LW minimaal 3,8 meter water, een dag na spring.

Met Ramsgate op de achtergrond gingen we als een speer, want stromen wilde het wel! Er stond 15-18 knopen wind met soms een uitschieter naar 21 knopen, maar omdat we de wind achterlijk hadden, voelden we aanzienlijk minder wind en voeren dus ongereefd.

De white cliffs of Dover

Na het pittoreske plaatsje Deal met zijn pier kwamen de hoge kliffen van Dover in zicht, met op de hoek het baken van South Foreland:

South Foreland: bruin water, meegevoerd van de Goodwin Sands

Van daar was het nog 3 mijl naar de haveningang van Dover. Het Franse vasteland kwam in zicht (15 mijl verderop) en de Ferry’s voeren af en aan. Als jacht moet je dan tussen twee afvaarten/aankomsten door de haven in piepen, maar de havendienst begeleidt je daarin professioneel per marifoon. Vervolgens wilden we diesel tanken, maar net voor ons was een motorsailor (een Franse boot uit Eembrugge!!!) die maar liefst 600 liter innam. Dat duurde even. Het betalen ook trouwens… Wij namen genoegen met eentiende van die hoeveelheid.

Dover beach….

We vonden een plekje in het tidal basin van Dover Marina, vlak bij het kiezelstrand. Het was slechts 10 graden, maar in het zonnetje uit de wind onder de buiskap is het prima toeven!

Donderdag 17 april 2014:

• rustdag
• Wind: Z 3 toenemend 4-5, later ruimend W5 – NW 3-4
• Weer: Zonnig, 16 graden, later toenemende bewolking en een spatje regen.

Na negen dagen varen zijn we toe aan een rust-, was- en klusjesdag, zeker nu we in Engeland zijn. Het was rustig weer vandaag met aanvankelijk veel zon. Een zuidelijke wind voerde warme lucht aan en buiten was het goed toeven. Later op de dag nam de bewolking toe en schampte ons een storing met een spatje regen, terwijl de wind toenam en later ruimde en weer afnam.

Ramsgate bij nacht, met links de Port control met de groene lichten die aangeven dat het veilig is om de haven te verlaten. Voordat je vertrekt dien je Port control aan te roepen en om toestemming te vragen. Nu is het rustig rondom de haven, maar in seizoen varen de ferry’s af en aan.

Het bebouw van de Port control is opgeknapt en beneden zit er een cafe/restaurant in. Het is nog te winderig en te koud om lekker op het terras te zitten, dat dan ook leeg blijft.

De lege haven met op de achtergrond de stad. We hebben nu goed internet geregeld: we hebben een zg. mifi dongle: een kastje met een Engelse simkaart dat een lokaal draadloos netwerkje in de lucht houdt. Bij de supermarkt koop je een top up voucher en online voer je de pin code op dat voucher in. Klaar! Voor 15 pond per maand hebben we vrijwel onbeperkt internet overal waar bereik is. Overal dus, behalve als we wat verder uit de kust varen.

De Jan-van-gent in de haven, met op de achtergrond de krijtrotsen en daarop de karakteristieke skyline van Ramsgate. Met de toenemende zuidelijke wind liep de deining van de Noordzee recht de haven in en met HW midden op de dag lagen alle boten fors mee te deinen. Inmiddels is de wind gedraaid en liggen we weer rustig.

Dit soort snelle werkboten zie je hier veel. Ze vervoeren personeel en materiaal naar de vele windmolen parken die voor de kust en in de Thamesmonding gebouwd worden. En denk je dat er één toerist minder om komt? Welnee, dat soort narrow-minded discussies laten we graag achter ons in Nederland!De bekende bogen van Ramsgate. In de bogen zijn opslagruimtes, scheepswinkels en tearooms gevestigd. Het heeft wel iets van de werfkelders van Utrecht, maar dan veel groter. Helemaal links  het Ramsgate home for smack boys, gesticht in 1881.  Smacks zijn de zeilende vrachtboten van de 19e eeuw, vergelijkbaar met onze eigen platbodems. Ze vervoerden vracht tussen London en de hele oostkust. Behalve de schipper was er een smack boy aan boord, een jongen die niet of nauwelijks betaald alle vuile rotklusjes moest doen. Om deze jongens -die een afschuwelijk leven leidden- op te vangen en te laten bijkomen (en om te voorkomen dat ze het slechte pad op gingen!) was er het Home for smack boys. Nu zit er een makelaardij voor grote luxe zeiljachten in. The times are a changing!

Morgen weer zeilen, met een noordelijke wind naar Dover!