Woensdag 16 juli 2014:
Dag 100 van onze tocht ging uneventfull voorbij. Echt een havendagje: rustig opstaan, wasje doen, boodschappen en lezen in het zonnetje. Drinkwater bijvullen, motor checken (Visuele check op lekkages, oliepeil, koelwaterpeil, wierfilter, waterscheider, bilge: alles okee).
Na zo’n actieve dag als gisteren is dat heerlijk. Morgen trekken we weer verder!
Dinsdag 15 juli 2014:
Zoals bekend verliest de gemiddelde persoon tijdens zijn nachtrust zo’n 1,5 liter water. Elke nacht komt er dus 3 liter water in ons vooronder, waar we slapen. Deze waterdamp condenseert op de koudste plek: onder de matrassen. Weliswaar hebben we een lattenbodem om de vochtigheid een beetje af te voeren, maar toch, als de zon schijnt, leggen we 1-2 keer per week de matrassen buiten om echt goed te drogen. Vanochtend, met een vlagerige wind ging het mis: er woei een matras in het water! We hoorden een gek geluid en in no time was ik buiten om met de pikhaak het drijvende (nog wel!) matras naar de kant de dirigeren, terwijl Gonnie van de boot af sprong om het uit het water te trekken. In de haven staat een brak mengsel van zeewater en veenrijk bruin rivierwater… We spoelden het goed af met zoet water en legden het de rest van de dag te drogen, nu goed vastgemaakt met touwen omdat we de rest van de dag weg zouden zijn.
Met de stoomtrein gingen we de North York Moors op door een schitterend gebied met ouderwetse stationnetjes. We stapten uit op Goathland, dat dienst deed als het behekste station Hogsmeade in de eerste Harry Potter film. Je merkt: het is bijna onmogelijk om door Engeland te reizen zonder meerdere Potterlocaties tegen te komen:
Goathland alias Hogsmeade
Vandaar liepen we terug naar station Grosmont, ongeveer 10 kilometer, deels hoog over de moors, deels door weiden en bos lager in het dal.
We liepen tussen schapen, koeien en parelhoenders. Door beekjes, heide en manshoge varens. Schitterend gebied! Van Diana hadden we een topografische kaart geleend dus we konden de weg goed vinden. Op één stuk na. Dat wil zeggen: de weg was er niet meer: een oude brug over de rivier was ingestort. Al honderd jaar geleden, hoorden we later. En dus moesten we weer helemaal omhoog om het pad te vinden dat boven de rivier door het bos terug naar Grosmont liep. Daar hadden we nog ruim een uur om iets te drinken en even bij te komen voor de trein terug vertrok, want het was een flink stuk lopen en voortdurend op en neer. Op het terras waar we zaten, zat ook een groep kerels die van het wandelen geen pap meer kon zeggen, vrijwel niet meer kon lopen, maar nog wel de ene na de andere pint achterover sloeg. Met veel gekreun en gesteun trokken ze hun wandelschoenen uit –we apologise for the smell- en hup, de volgende pint!
Thuisgekomen was de matras vrijwel droog. Nog even met de goede kant in de zon en met de föhn nabewerken en ik durf er weer op te slapen vannacht! Ondertussen gaan de locals nog even zeilen rond HW en wordt er door de roeiclub fanatiek getraind, hetgeen met veel (aanmoedigend) geschreeuw gepaard gaat. Overmatig gespierde mannen in een piepklein bootje!
Avondlicht over Whitby.
Maandag 14 juli 2014:
Na een mooie avond gisteren, was het vandaag prima zomerweer. ’s Middags trok er een zwak frontje over met wat buien, maar die gingen langs ons heen.
Vanochtend hadden we een bijzonder plezierige ontmoeting met Diana, een Britse dame uit Whitby die al vanaf het begin van onze tocht het zeil blog trouw volgt en ook regelmatig reageert. Haar eigen boot, een klassieke Engelse houten langkieler, ligt in Brouwershaven en elke zomer zeilt zij dus op de Grevelingen en omgeving. Erg leuk om haar in het echt te spreken en we hopen haar in Nederland nog eens te ontmoeten!
Vervolgens hebben we het stadje goed verkend. Smalle, gezellige straatjes, schitterende uitzichten bovenop de kliffen en aan de haven het bekende platte massatoerisme met Fish & Chips tenten, “amusements hallen” met gokmachines en natuurlijk de boot tripjes, die pas laat uit konden varen omdat het tij vanwege springtij uitzonderlijk laag was. Een boot die het toch probeerde, had grote moeite met aanleggen in de harde grond en de passagiers moesten een flinke stap / sprong nemen naar de vervaarlijk schuinhangende ponton.
In de haven was de baggeraar aan het werk. Grote hompen zwarte grond werden in de duwbak gekieperd. We vonden nog plek in een leuk tentje om eens lekker te lunchen en daarna klommen we de 199 traptreden op naar de oude kerk en abdij ruïne boven. Dit gebied is in verschillende films gebruikt, waaronder een Dracula film. Beneden bij de haven kun je nog een authentic Dracula experience meemaken (een gewoon spookhuis dus!)….. Of het er iets mee te maken heeft, maar Whitby heeft iets met Gothics. Binnenkort is er een groot festival.
Hieronder een impressie van de foto’s van vandaag. De abdij zelf hebben we niet bezocht, want de deden we 6 jaar geleden al. Morgen met de stoomtrein naar de moors!
De buitenhaven van Whitby.
Zondag 13 juli 2014:
Vanochtend trok er nog een frontje over, maar gedurende de middag knapte het weer op. Dat had ook tot gevolg dat de wind geheel inkakte helaas. Gelukkig hadden we een flink tij mee, dus het schoot goed op zonder dat de motor al te hard hoefde.
De industrie bij de Tees.
De aanloop van Hartlepool.
Direct naast Hartelpool ligt de monding van de Tees, met grote industrie. Voor de kust is de afgelopen jaren een groot windmolenpark aangelegd. Ach, in een bepaald licht heeft het wel wat. Vrij snel daarna wordt de kust weer hoog met indrukwekkende kliffen, rood uitgeslagen van de mineralen. Prompt staat er een mijn op.
Overal waar een riviertje in zee uitmondt is er een klein schattig dorpje gebouwd. Zonder haven, de boten worden op het strand getrokken zoals dat vroeger overal gebeurde.
Whitby is al van verre te herkennen aan de ruine van de abdij bovenop de klif. Uiteraard gaan we die bezoeken! We kwamen precies met HW aan, dus het aanlopen van de ondiepe haven leverde geen enkel probleem op.
De aanloop van Whitby.
We moesten een kwartiertje wachten voor de draaibrug die de buitenhaven en binnenhaven scheidt en de havenmeester stond al klaar op de steiger om ons een ligplaats toe te wijzen. De witte en bruine huizen met rode daken ogen toch een stukje gezelliger dan al het grijs dat je in Schotland ziet. We blijven hier even liggen omdat we het stadje nader willen verkennen en het North York Moors National Park willen bezoeken. Het achterland is vaak minstens zo interessant als de havenplaats!
De binnenhaven vanaf onze ligplaats met de draaibrug.
Zaterdag 12 juli 2014:
De dag begon zeer zonnig en warm. We waren beducht voor de mistbanken die voorspeld waren, want 6 jaar terug voeren we dit traject in potdichte mist, en we wilden ook wel eens iets van deze kust zien. Gelukkig viel het mee. Het zicht verslechterde wel, maar tot mist kwam het niet.
Het eerste stuk kust bestond uit lage kliffen met daarvoor losse stukken rots in de meest grillige vormen, soms zelfs een natuurlijke boog vormend. De steden Seaham en Sunderland zijn voor ons weinig interessant, we varen er dus langs zonder aan te leggen. Daarna werd de kust glooiender, maar we voeren er ook verder vanaf en bovendien werd het zicht slechter. Even zag het er naar uit dat de lage wolken, die de heuvels aan het zicht ontrokken, op zee zouden neerdalen in de vorm van mist, maar gelukkig gebeurde dat niet.
Hartlepool heeft een kleine industriehaven voor de offshore industrie, dus de aanloop is niet bepaald romantisch. De marina bevindt zich in het oude dock, dat geheel opgeknapt is door projectontwikkelaars. Ze hebben flink hun best gedaan inclusief een Historic Dock met een oud dwarsgetuigd schip en museum, maar ook hier laat de crisis in de vastgoed zich flink voelen: veel flats en bedrijfsgebouwen staan leeg.
De haven zelf is dik in orde met opgeknapte douches (joepie!) en een bijzonder vriendelijke havenmeester, die alle weekenddrukte in z’n eentje blijkt aan te kunnen. Op dik een kwartier lopen is een grote Asda, dus we hebben even goed ingeslagen. Hartlepool en ook Tynemouth zijn echte doorgangshavens: prima voorzieningen in de haven zelf, maar verder weinig interessant.
Vannacht komt er een frontje met regen en wellicht wat onweer over, morgen is de wind gedraaid en kunnen we goed naar Whitby, wat wél een heel leuk plaatsje met interessante monumenten, musea en achterland is. Daar zullen we wel even blijven!
Ook hier, bij de monding van de Tees, bouwt men windmolenparken in zee. Laag op het water zie je de vochtige lucht: bijna mist.
Coquet Island. Ook hier vele vogels en zeehonden.
Vrijdag 11 juli 2014:
Het was zeer rustig weer vandaag, zij het dat er nog steeds wat deining doorstond uit het NO van de harde winden van de afgelopen dagen. Gedurende de dag werd het wel minder. Zodra er 1,5 meter water boven de drempel van de haven stond vertrokken we. Vanwege de deining gingen we met een ruime boog om de Pan Bush Shoal vlak voor de havenmond en het eiland heen. Vanaf hier werd de kust steeds lager en steeds meer industrieel.
Blyth is een voormalige kolenhaven waar nog steeds veel coasters aanleggen. Enkele van de grote open kolenmijnen zijn nog steeds in gebruik. Geen tunnels en schachten zoals bij ons in Limburg, maar hier graaft men gewoon een hele berg af. Voor de haveningang moesten we tussen de aankomende en wegvarende schepen door laveren.
Cullercoats.
We passeerden Cullercoats, een klein en nu onbetekenend haventje. Iedere schipper kent echter de naam, omdat vanaf deze plek de navtex weerberichten voor de oostkust van Engeland de ether in gezonden worden. Achter de vuurtoren is de radio antenne te zien.
De noordpier van Tynemouth met de kasteel ruïne op de klif.
Langs de grote noordpier gingen we 2 mijl de river de Tyne op om naar de -achter een sluis gelegen- Royal Quays marina te gaan. Hier vlak bij ligt de aanlegplaats van de ferry van IJmuiden naar Newcastle. Als hij vertrekt schuift er zo’n flatgebouw langs. Hij doet er 16 uur over om bij IJmuiden te komen. Het vliegtuig doet het in 1,5 uur. En wij? Wij hebben nog ruim 5 weken!
De ferry naar IJmuiden vertrekt.
De blik oostwaarts: grijze luchten.
Donderdag 10 juli 2014:
Na drie zeer actieve dagen waren we toe aan een havendagje: uitslapen, brunchen, lezen enzovoort. Verder weinig bijzonders, behalve dan het weer: er was zeer veel regen voorspeld, maar die bleef gelukkig uit: het regengebied bleef hangen op de Noordzee en bewoog niet of nauwelijks.
De weersituatie is als volgt: lage druk ligt boven Duitsland en Denemarken, hoge druk ligt westelijk van Engeland. Ertussenin ligt het regenfront met veel wind. En dan is het maar net wie er wint: hoog of laag. Net voetbal 🙁 Vandaag trok het lagedrukgebied langzaam oostwaarts weg. Daardoor werd de afstand tussen de isobaren groter en dus de wind minder. Tevens kreeg de hoge druk wat meer invloed op onze omgeving, waardoor er steeds meer zon kwam.
De blik westwaarts: blauwe lucht!
Samen met de afnemende wind was het daardoor prima toeven in de kuip, met een boek. Een lekker rustig dagje dus en morgen trekken we weer verder.
Woensdag 9 juli 2014:
De wind gierde vanochtend door de stagen, maar verder was het prachtig weer. Oostelijk van ons, op zee, dreigde een donkere wolkenband, voorbode van heel veel regen die verwacht wordt. Hij kwam echter niet dichterbij de zon bleef de hele dag schijnen.
De Engelsen zijn beroemd om hun gecultiveerde tuinen. We gingen met de bus (25 minuten) naar Alnwick (spreek uit: “Ennik”) en belandden in een massa-toerisme spektakel. Het was erg druk, waarschijnlijk omdat dit de eerste echt mooie dag in tijden was? Hoe dan ook, de tuinen zijn niet alleen prachtig aangelegd en herbergen talloze soorten bloeiende planten en bomen, ze zijn vooral bekend om hun fonteinen. Er is een grote cascade (zie de bovenste foto) die op gezette tijden computergestuurd stralen water hoog de lucht in stuurt. Daarnaast zijn er speciale water effecten te zien:
Er is een bamboe doolhof, een rosarium, een kleurige bloementuin en -natuurlijk het meest spannend- de Poison garden!
In de poison garden werd je rondgeleid langs alle giftige tot dodelijke planten door een kundige gids, die in een half uur een stuk of 20 manieren vertelde om mensen met planten te vermoorden…. En dat alles natuurlijk met Britse humor. Wij moesten gelijk aan de Agatha Christie verhalen denken.
Alleen over de opium en cannabis planten was hij zeer serieus betreffende de brain damage die het gebruik ervan zou veroorzaken.
Een tunnel van klimop.
Het Treehouse, gebouwd op en tussen bomen. Hans en Grietje, zeiden we beiden.
De touwbrug naar het “Treehouse” was wat wiebelig, maar we kwamen er goed overheen.
Een bezoek aan Alnwick betekent ook -voor iedereen die ook maar iets met boeken heeft- een bezoek aan Barters Bookstore. De grootste winkel in tweedehands boeken van Engeland, gevestigd in het voormalige station van Alnwick. Bovenop de boekenkasten rijden daarom modeltreintjes rond:
De hele oude stationshal is gevuld met boeken van alle leeftijden, genres, soorten en maten. De oude stationsrestauratie functioneert nog steeds als zodanig (de keuken staat tussen de boeken in het magazijn) en het geheel heeft een heel eigen, onnavolgbare Britse sfeer. In makkelijke fauteuils kun je even gaan zitten lezen, je pakt zelf een kopje koffie en doet wat geld in een doosje. Tussen de boekenkasten hangen citaten van beroemde schrijvers. Zonder problemen kun je hier een heel genoegelijke dag doorbrengen, zelfs als je geen boekengek bent. Boven de kassa hangt een poster “Keep calm & carry on”. Dat zegt het wel zo’n beetje!
Teruggekomen in de haven was de wind iets afgenomen, maar toen we na het eten even bij de havenmonding gingen kijken, braken de golven flink in en voor de havenmonding.
De golven breken in de haveningang. Uitvaren is er onder deze omstandigheden niet bij.
Morgen waait het nog steeds 6 Bft. aan de kust en pas ’s middags nemen wind en zeegang wat af. En er gaat regen vallen, veel regen. Kortom, dat wordt een havendagje. Ook wel lekker na drie dagen activiteiten met veel reizen en lopen!
De lucht wordt heiiger boven Coquet River. Voorbode van de regen van morgen.
Dinsdag 8 juli 2014:
In minder dan een uur waren we in Newcastle: met de bus naar Alnmouth Station en dan nog 25 minuten met de trein. Het goot van de regen toen we vertrokken, maar eenmaal in Newcastle werd het vrij snel droger en zonniger. We bezochten eerst de “Lit& Phil” library, een stokoude bibliotheek en de literaire en filosofische club. Zo vind je er nog maar weinig helaas.
Vlak daarbij de kathedraal, die ook de moeite waard was. Vervolgens ging het omhoog door het stadshart, waar veel overdekte winkelcentra zijn met die typische Britse sfeer, naar het monument van Earl Grey (die van de thee ja!).
Het universiteitsmuseum was een beetje een allegaartje: levende en fossiele natuur (inclusief skelet van een Tyrannosaurus Rex), de cultuur van de oude Grieken, Romeinen en Egyptenaren, en natuurlijk Hadrian’s wall, de muur die de Romeinen aan het begin van onze jaartelling dwars door Engeland bouwden om de barbaren (de Schotten dus…) buiten het Romeinse rijk te houden.
Vervolgens naar beneden door het oude deel van de stad over de High level bridge (zie de foto hierboven, waarop ook het kasteel te zien is waaraan de stad zijn naam dankt), een 19e eeuws hoogstandje van architectuur in smeedijzer. De rode lage draaibrug stamt uit dezelfde tijd, daarvoor moest men het met veerponten doen. De fundering van deze bruggen vormde een probleem, omdat er maar liefst 12 meter rivierslib lag boven de stevige rotsbodem. Dankzij de ontwikkeling van heimachines op stoomkracht kon men het werk klaren.
De bouw van de zeven bruggen en het knooppunt van spoorwegen midden in de stad heeft flinke bressen geslagen in de originele bebouwing. De stad heeft dan ook een heel onlogische plattegrond en oud en nieuw staan dwars door elkaar heen, ook in het oude centrum.
Aan de overkant van de rivier, Gateshead geheten, is de oude meuk van de havenindustrie vervangen door moderne gebouwen. De zilveren “rups” is het enorme muziekcentrum, daarnaast is de Baltic, een oude graansilo, verbouwd tot het centrum voor moderne kunst. Zes jaar geleden waren we daar ook al en toen waren alle zalen gesloten wegens het inrichten van exposities. En nu waren opnieuw 3 van de 5 verdiepingen gesloten om dezelfde reden… In de overgebleven twee levels werd een minimaal aantal moderne kunstwerken geëxposeerd. Ik ben een fan van moderne kunst, maar je begint je wel af te vragen of de hoeveelheid in verhouding staat tot het enorme (en ongetwijfeld peperdure) gebouw. Zoals Gonnie het zei: in een beetje galerie in Amsterdam vind je meer en interessantere moderne kunst. De museumwinkel bood ook niet meer dan de standaard verzameling posters, kaarten, serviesgoed, “educatief” speelgoed en T-shirts. Je zou hier toch iets gedurfders verwachten. Een teleurstelling dus. Nou oké, de chocoladetaart bij de thee was lekker!
Direct bij de Baltic ligt de millennium bridge. Deze bestaat uit twee halve cirkels, met kabels aan elkaar verbonden. Dit is wel een gewaagd ontwerp, en alle toeristen (behalve wij dan) staan op de kade zichzelf met die brug op de foto te zetten. Vanaf hier liepen we langs de kade terug naar het station. Na vijf uur lopen waren we best wel moe! Gelukkig scheen de zon, en bij de boot aangekomen was het goed borrelen in de kuip!
Vijftig tinten grijs…
Jonge eidereendjes komen schooien om eten…
Maandag 7 juli 2014:
Vandaag zijn we precies 3 maanden onderweg! Wat hebben we al ontzettend veel meegemaakt en gezien! En we hebben nog alle tijd om rustig naar Nederland terug te keren. We nemen ons voor het kalm aan te doen en vooral ook veel van het achterland te bekijken.
De noordelijke havenpier heeft de winterstormen niet overleefd: er is een stuk afgebroken, kort geleden aan de algenlaag te zien…
Dat komt goed uit: het lijkt erop dat we hier een heel aantal dagen gaan blijven. Morgen is het nog rustig weer met enkele buien, maar woensdag en donderdag waait het windkracht 7 uit het noorden, wat op deze kust een hoge zeegang betekent. Er worden golven van 4 meter en hoger verwacht. Dan is het onveilig, zeg maar ronduit gevaarlijk om de havens uit te gaan of binnen te lopen. Een lage druk gebied trekt over Nederland naar Denemarken, terwijl westelijk van Engeland een rug van hoge druk ligt. Tussen die twee gebieden worden de isobaren naar elkaar toe gedrukt, wat de harde wind veroorzaakt.
Coquet river met in de verte Amble en Coquet Island.
We kunnen morgen naar North Shields of Sunderland varen en daar 2 dagen blijven liggen, maar dit is zo’n fijne haven en leuk plaatsje, dat we liever hier blijven. Bovendien hebben we plannen voor uitstapjes in de omgeving.
Warkworth Castle.
Vandaag was Warkworth Castle aan de beurt voor een bezoek. We fietsten de 2 kilometer naar het gelijknamige plaatsje. Echt fijn, die vouwfietsen! Het kasteel is uit de 14e eeuw en is eigenlijk het “weekendhuisje” van de familie Percy, die eeuwenlang heerste over Northumberland en hun hoofdkasteel in Alnwick hebben (dat overigens gebruikt is als “Zweinstein” in de Harry Potter films). Vergelijk het maar met Windsor Castle nabij London, dat ook het buitenverblijf van de Engelse koning was.
Het buitenste deel is grotendeels een ruïne, maar de stronghold of keep is nog in behoorlijk goede staat, zij het dat de houten plafonds en daken ontbreken. Opvallend is de verdeling van de voorraadkamers: 1 voor het eten, 1 voor het bier en 2 voor de wijn… Dat dit kasteel vooral gebruikt werd om hoge gasten te ontvangen blijkt ook uit het feit dat de gastenverblijven tweemaal zo groot zijn als normaal voor een dergelijk kasteel. De Percy’s lieten het breed hangen!
Terwijl de avond valt over kasteel en rivier maken wij plannen voor de komende dagen. De verbindingen hier zijn uitstekend (je bent in enkele uren in London als je wilt!). We gaan in ieder geval naar Alnwick en naar Newcastle.
Een stille avond over de rivier met links in de verte het kasteel.