Het kasteel en de oude binnenstad liggen op een een geologisch fenomeen, dat men hier “Crag & tail” noemt.
Maandag 30 juni 2014:
- Edinburgh per trein
- Weer: zonnig, 16 graden, later een buitje in Arbroath.
We wilden graag een keer Edinburgh zien, maar qua zeilen ligt het erg buiten de route en er is geen jachthaven, en Arbroath heeft een prima treinverbinding. Toen we op Edinburgh Waverley uitstapten, werden we enigszins overvallen door de grote stad drukte. Dat waren we niet meer gewend na al die kleine havenplaatsjes!
De oude stad vanaf het kasteel.
Edinburgh is echt een grote stad bomvol kunst en cultuur, je kunt er zo twee weken doorbrengen en nog niet alles zien. We wilden het beroemde kasteel zien en de oude binnenstad. Het kasteel ligt bovenop een oude vulkaankern (gestolde lava), uiteraard het hoogste punt van de omgeving. De vulkaanberg zelf bestond uit veel minder hard materiaal, dat door verschillende ijstijden weggeschoven werd richting zee. Behalve pal achter de kern, waar het sediment bleef liggen. Zo ontstond dus een hoge punt (de kern) met daarachter zeewaarts een langgerekte, geleidelijk aflopende verhoging. Crag & tail noemt met dit geologische verschijnsel.
Elk detail wordt gecheckt, elke kous moet exact recht zitten…
De wisseling van de wacht.
We liepen omhoog richting kasteel en kwamen direct terecht in een vorm van massatoerisme zoals je dat ook in Amsterdam ziet. Alleen heeft men hier wat minder haast en wat meer oog voor menselijke details. Eerst moesten we wachten op de wisseling van de wacht (een tot in de puntjes uitgevoerd protocol), daarna heel lang in de rij voor kaartjes. Men neem de tijd voor je en dat is toch ook wel prettig. Het kasteel zelf is erg groot, maar het blijft een drukte van belang met al die nationaliteiten van de bezoekers.
Opvallend is dat sommige mensen gewoon hun videocamera aanzetten en turend naar het schermpje al filmend de hele tijd rondlopen. Ze zien alles door dat schermpje, niet in werkelijkheid…. Het achterste van de drie moderne kanonnen op de de foto hierboven is het one o’clock canon. Elke dag, behalve op zondag, goede vrijdag en 1e kerstdag wordt dit kanon exact om 13.00 uur afgeschoten. Dit was oorspronkelijk bedoeld om iedereen in de stad een tijdsreferentie te geven. Een hele meute toeristen (inclusief wij…) staat vol verwachting op het moment te wachten, en toch schrikt iedereen zich een hoedje als de knal komt en is men net te laat met dé foto… Vanaf het kasteel heb je een fenomenaal uitzicht op de omgeving, waaronder de Firth of Forth, de zeearm die ver het land in loopt, en waar wij zes jaar geleden over voeren richting Forth & Clyde canal.
Er zijn diverse gebouwen te bezichtigen, maar alles is erg militair geladen alhier, en dat trekt ons dan weer minder. Maar toch de moeite waard! hieronder wat foto’s:
De koninklijke hal.
De “well”, de bron van het kasteel, 43 meter diep en de enige manier om aan drinkwater te komen in tijden van belegering.
Een enorm kanon, genaamd “Mons Meg”, met een voor die tijd enorm bereik van 3 kilometer.
De Royal mile, gebouwd op de “tail” geleidelijk aflopend vanaf het kasteel. In de verte zie je de zee. Rechts de schitterende kathedraal. De typische vorm van de klokkentoren zie je veel in Schotland.
De Royal mile was en is de ruggengraat van de oude stad. Alle belangrijke grote gebouwen staan hier: rechtbank, beurs, kathedraal. Haaks op deze brede straat liggen talloze zeer smalle (soms maar 1 meter!) steegjes, closes geheten, die vanaf de tail naar beneden lopen. Vroeger stonden hier de opeengestapelde huisjes van de gewone mensen van de stad, soms wel 12 verdiepingen hoog.
Eén van de vele “closes”.
Later, in de Victoriaanse tijd, werden die sloppenwijken afgebroken en als fundament gebruikt voor de grote gebouwen die er nu staan. Maar de onderste rijen zijn nog deels in tact, en je kunt erin met een guided tour (toneelstudenten in klederdracht die wat bijverdienen met hun dramatische verhaal), wat een boeiend inzicht in het leven in een 17e eeuwse stad oplevert (inclusief de smerigheid en de ziekte, waaronder de pest, die 1/3 van de bevolking uitroeide).
De boeienkoning.
Edinburgh zit zoals gezegd boordevol cultuur. Het filmfestival was net afgelopen, het Magic festival net begonnen. Op straat veel optredende artiesten, waaronder deze boeienkoning, die bovenal een heel humoristische presentatie had met typisch Engelse humor: “Raise your arm if you hate yourself!”. Alleen twee toevallig passerende agenten steken hun arm op. Van die dingen!
In een zijstraat vonden we een leuk tentje om wat te eten en te drinken en moe doch voldaan stapten we de trein terug weer in. Volgende keer in Edinburgh doen we alle leuke musea en andere activiteiten! Morgen weer zeilen!
