zondag 4 augustus 2013

• Oreford – Snape 11 mijl, totaal 455 mijl
• Vertrek: 7’40 (LW+1’40), aankomst 10’15 (HW-2’20)
• Wind: ZW3
• Weer: licht bewolkt, 23 graden

Vanochtend alweer vroeg uit de veren. We moesten met opkomend tij de Ore/Alde op. Tot aan Aldeburgh is het een brede rivier, je vaart gewoon in het midden. Na het stadje kronkelt hij het binnenland in en verbreedt zich tot een soort meer, dat echter voor 95% uit een ondiepe moddervlakte bestaat waar de smalle geul zich steeds ondieper wordend doorheen slingert. De geul wordt aangegeven met rode en groene steekbakens, alleen worden die sporadisch onderhouden, Bijna niemand vaart de rivier tot het einde op. Soms steekt er alleen een staakje zonder kleurteken boven water uit en moet je maar raden aan welke kant je er langs moet. Soms ontbreken ze helemaal…

Daarom vertrek je het liefst zo vroeg mogelijk in het tij, zodat de modderbanken nog droog liggen en je het verloop van de vaargeul zelf kunt zien. Voor ons zou dat betekenen om 0600 uur vertrekken. Dat was ons iets te gortig, half 8 leek ons aangenamer! We hadden tot 12.30 (=HW Snape), dus 5 uur om de 11 mijl te overbruggen, meer dan genoeg. Bovendien: met opkomend water kom je altijd weer los, mocht je in de modder lopen.

Wakker worden aan een mooring op de rivier is een speciale beleving met dat ochtendlicht en de rust. Met stroom en windje mee voeren we als enige stroomopwaarts. Een tijdje zwom er een bruinvis met ons op, de vin kwam telkens even boven water. Verder een enorme rijkdom aan vogelleven op de oevers: vogelboek en verrekijker erbij!

In de verte staat een groene prik. Maar hoe kom je daar?

Toen we na Aldeburgh in het “moddermeer” aankwamen, bleek dat het niet best met de prikken gesteld was. Toptekens ontbraken vaak, zodat je niet wist of ze rood (links houden) of groen (rechts houden) waren. Gelukkig bleek de elektronische kaartplotter de geul nauwkeurig weer te geven, dus daar hadden we houvast aan. Verder was het licht  weer, en dan kun je aan de golfjes vaak de loop en de sterkste stroom (=het diepste deel) goed volgen.

Bij Troublesome Reach (de naam zegt het al!) ging het echter mis: daar zijn een paar heftige kronkels in de zeer smalle geul en juist daar was het met de prikken droevig gesteld. Een afgebroken stompje zagen we aan voor een rode prik, maar het bleek ooit een groene geweest te zijn. Zuigend ploegden we de vette modder in. Vast! De vaarboom duwde ik zo 3 meter de modder in, dus dat hielp niet. Hard achteruit slaan met de motor wel! De zeehonden op de bank lagen erbij en keken ernaar!

Vreemd genoeg werden de prikken hierna veel beter, ze leken gloednieuw te zijn met heldere rode en groen vlaggetjes. Zonder problemen bereikten we Snape Maltings bijna 2’30 uur voor HW. Netjes! We waren het enige jacht dat vandaag deze reis maakte. Het is inmiddels de 3^e keer dat we hier zijn. Het is één van onze favoriete plekken in Engeland en we voelen ons een beetje Snape specialist :-).

Witte reigers met op de achtergrond Snape Maltings

In de oude graanschuren van Snape is nu het Benjamin Britten conservatorium en concertzaal gevestigd. Het is een schitterend beroemd cultureel erfgoed midden in prachtige natuur  en op zondag stroomt het vol met toeristen, zeker als er ook nog een Vintage fair is, een soort rommel/vrijmarkt. En allemaal langs onze boot aan de kade flaneren en foto’s maken! We hebben wel erg veel complimenten over onze marvelous boat gehad!

Als je toch hier bent, ga je natuurlijk naar een concert! Vanavond trad het Suffolk Youth Orchestra op met Muziek van –natuurlijk!- Britten en met de 5^e symfonie van Sjostakovich. Heel erg leuk om mee te maken!

Wat een contrastrijke dag! Aan de mooring op een brede rivier, ploegend door de modder je weg zien te vinden, drommen toeristen langs je boot en dan dit concert. We blijven hier lekker een dagje, ook al wordt het weer morgen wat minder.

Hieronder nog meer foto’s: