Droogvallend in de haven van Bridlington.

Zondag 20 juli 2014:

• Scarborough – Bridlington: 21 mijl, 1786 mijl totaal.
• Vertrek: 0845 (HW-3), aankomst 1240 (HW+1)
• Wind: geen, toenemend N3, aan het einde even 4
• Weer: wegtrekkende regen, slecht zicht, gaandeweg meer zon, 17 graden.

In ons streven langzaamaan te doen houden we in elk plaatsje dat we aandoen even “vakantie”. De reden dat we morgen een dagje in “Brid” blijven is echter pure luiheid. Ik vertelde al eerder dat het tij niet goed staat. Om morgen in Grimsby aan de Humber te komen zouden we rond 0300 uur op moeten en voor 0400 uur vertrekken, anders liggen we weer vast in de modder van deze droogvallende haven. Door een dagje te blijven kunnen we dinsdag een uurtje later op…

De rotsen verdwijnen in de mist.

Vannacht heeft het nog behoorlijk geregend en die regen trok rond 0800 uur weg, een vochtige en mistige lucht achterlatend. En windstil, dat ook. Gaandeweg werd het zicht steeds slechter totdat we zelfs de kust op een mijl afstand niet meer zagen. Gelukkig klaarde het rond Flamborough Head op, zodat we de grillige kaap goed konden zien. Het kalksteen verweert sterk en vormt grotten, bogen, pilaren en kleine eilandjes vlak voor de kust. Een waar vogelparadijs. De Jan-van-genten die we zagen, zouden wel eens de laatste van onze tocht kunnen zijn (behalve degene waar we op zitten natuurlijk!)

Flamborough Head. Van overfalls was vandaag niets te merken.

Verder was het vandaag de dag van de kapotte dingen. Het begon ermee dat de stuurautomaat geen koers meer wilde houden. Uit en aan zetten hielp niet. Uiteindelijk moesten we het kompas opnieuw kalibreren, wat je doet door een kalibratie instelling te kiezen en vervolgens de boot langzaam enkele rondjes te laten draaien. Dat proces neemt zo’n 10 minuten in beslag en we moesten het herhalen omdat we eerst de verkeerde kant op draaiden (lettend op de vele lobsterpots). Dat verklaart ook waarom we iets langer over de tocht deden dan berekend. In ieder geval doet de stuurautomaat het nu weer normaal.

Toen ik het roer ophaalde voor het droogvallen, bleek dat de kabel van de roer-neerhouder afgesleten was. Ik hield het losse eind in m’n handen. We vonden al dat het sturen wat zwaar ging en hier was de oorzaak: zonder neerhouder staat het draaibare deel van het roer iets naar achter, wat het sturen inderdaad zwaarder maakt. Omdat de bevestiging van het kabeltje onder water door een ring naar een harpje op het draaibare roerdeel gaat, zat er niets anders op om in zwembroek te water te gaan en het te maken. Dat moest ik doen voordat het water teveel gezakt was en de hele boel (en ikzelf…) in de modder zou zakken. Ik was weer erg blij met de kuipdouche om me na afloop schoon te kunnen spoelen, want het water hier is erg modderig.

En dan wil ook het weerstation, althans, de buitenvoeler, niet meer werken. Vorig jaar heb ik daar ook al mee zitten rommelen. Morgen maar weer eens uit elkaar schroeven. Het moet iets zijn met corrosie, waardoor de stroomtoevoer onderbroken is. Maar het kan ook zijn dat hij het vanzelf weer gaat doen…

De nieuwe pontons, waarover jarenlang gebakkeleid is, zijn er eindelijk!

We moeten onze mening over Bridlington bijstellen: 6 jaar geleden lagen we nog aan de kademuur, nu zijn er pontons met water en stroom. Havenmeester, watchkeeper en mensen van de jachtclub zijn allervriendelijkst. De vice-commodore kwam direct kennismaken en ons welkom heten. We kregen ook gelijk de code van het gebouw van de jachtclub om te kunnen douchen als de club dicht is. Naast het havenkantoor zijn ook de douches voor de vissers. Die zijn weliswaar redelijk schoon, maar zien er niet uit. De boodschappen zijn minder ver weg dan gedacht en er is best nog iets cultureels te doen naast het platte strandvermaak. Eén van de jachtclubleden, die een praatje kwam maken, vroeg zich af waarom er zo weinig Nederlanders hier kwamen en of Brid slecht aangeschreven stond. (De havenmeester van Scarborough vroeg zich ook al af waarom iedereen altijd naar Whitby ging). Van de drie havens op dit rijtje is Whitby inderdaad het makkelijkst aan te lopen en heeft de meeste jachtfaciliteiten. En met de abdij, het pittoreske stadje op de klif en het achterland vormt het ook een trekpleister. Brid is louter een kustplaats met lokale visserij en strandplezier, Scarborough zit er tussenin. Toch is Brid ook voor kieljachten op noordelijke en zuidelijke koers een prima tussenstop: Goed rekenen met het tij en langs de kade kun je ook met een kieljacht goed droogvallen, je zakt dan met je schip enigszins in de modder, dat kan daar echter prima tegen. En de hartelijke ontvangst speelt toch ook mee!