Alle vissers zijn binnengelopen voor de nacht. ’s Ochtends in alle vroegte vertrekken ze weer.

Maandag 21 juli 2014:

• Bridlington
• Weer: Zonnig, 20 graden, wind N3-4

Vandaag probeerden we achter de historie van Bridlington te komen. Het is een voor de hand liggende plaats voor een haven: beschut tegen alle winden van zuid met de klok mee tot noordoost. Waar een riviertje in zee stroomt heb je dan al snel een haven.

Het begon allemaal met de stichting van de Augustijnse abdij begin 12e eeuw. Daar is nu alleen de kathedraal en de toegangspoort, de Bayle van over. Beiden hebben we bezocht. In de abdij waren we getuige van een voorspeelexamen van een jonge organist (voor Joost een flashback van z’n eigen jeugd en z’n orgellessen!) en in de Bayle was een museum over het dagelijks leven in Bridlington gedurende de afgelopen eeuwen. De abdij was één van de grootste wolproducenten van het land en de wol, bouwmaterialen, steenkool en andere goederen moesten per schip vervoerd worden. Dit stuk oostkust tot aan helemaal Harwich heeft een grote kusterosie te verduren. Hele dorpjes verdwijnen in zee. Dat proces gaat nog steeds door, maar toentertijd maakte het het onderhoud van de havenpieren bijzonder intensief en dus duur. De pieren bestonden uit twee rijen houten palen die in het zand gedreven werden. Daar tussen in werden stenen gestort (zonder verband, beton was er nog niet). Elke winter werd deze gammele constructie zwaar beschadigd. Toen de abdij de haven onrendabel vond worden, werd hij meermaals geleasd door een aantal lokale zakenlieden maar deze clubs van Harbour commissionairs gingen keer op keer failliet. Het onderhoud van de pieren bleek te duur.

St. John van Bridlingotn, geflankeerd door zijn scribent en de lokale alchemist.

Toen Henry VIII zich koning verklaarde bezette en roofde hij de abdij leeg, waarbij de meeste gebouwen vernietigd werden. Ook hij deed pogingen de haven te versterken. De haven was in die tijd vooral een handelshaven en doorvoer haven. die handel was niet altijd legaal! Zelfs de abt van de abdij werd tweemaal van smokkelarij beschuldigd!

De kerkgangers hebben de hele geschiedenis van de kerk in tapestry weergegeven. Kneuterig maar heel goed gedaan!

Pas in de 19e eeuw verving men de houten pieren door stenen pieren die met cement bij elkaar gehouden werden. Tot de komst van de spoorwegen was de kust vaart de snelste en belangrijkste manier om goederen en personen te verplaatsen. De tolheffing werden de kosten van de haven gedekt. In 1846 kwam de spoorlijn naar Bridlington en was het in één keer gedaan met de kustvaart. Een plan om het spoor naar de haven door te trekken mislukte omdat het hoogteverschil te groot was… Men ging zich toeleggen op botenbouw en vooral visserij, en die laatste functie is nog steeds de belangrijkste.

Elke visser heeft z’n eigen opslagruimte.

Er werd een overdekte vismarkt en ijsfabriek gebouwd alsmede opslagruimte. Een plan om van Brid een Europese ferry terminal te maken sneuvelde vanwege de ondiepte van de baai, die het voor grote schepen onmogelijk maakt om hier te komen. De gemeente doet al jaren vergeefse pogingen om de haven over te nemen van de Harbour Commissionairs. Dat zal ongetwijfeld de reden zijn dat het maar niet wil lukken om een marina te vestigen. De vissers gaan voor het toerisme! Als compromis na eindeloze discussies liggen er sinds twee jaar pontons in de haven. Voor ons een hele vooruitgang. De jachtclub is actiever dan ooit!

Deze klassieke boten zijn een Yorkshire one design, sommige 100 jaar oud en perfect onderhouden om er mee te racen.

Tijdens de oorlogen zat de RAF in een gebouw bij de haven, alwaar T.E. Lawrence , beter bekend als Lawrence of Arabia, korte tijd gelegerd was in de jaren ’30. Een andere bekende figuur is de schilder David Hockney, die in het laatste deel van zijn leven hier woonde en de Yorkshire landschappen schilderde. Zijn bekendste werk is echter wel deze:

Een navolger van David Hockney?

Morgen staan we voor dag en dauw op om verder te trekken. Het weer ziet er prima uit!