De matrozen in opleiding kregen niet alleen hun zeevaartkundige vakken, maar ook…. muziek!

Zaterdag 27 juli 2013

• Rustdag
• Wind: NO3
• Weer: drukkend warm, oplossende bewolking, ’s avonds regen  en onweer

Gisteren middag waren de wasjes al gedaan, dus vandaag konden we ons geheel weiden aan het geplande uitje naar de Historic Docks van Chatham.  Feitelijk is dat de belangrijkste reden om überhaupt de Medway op te varen. Chatham is heel lang het Marine scheepvaart bouwcentrum van Engeland geweest. De Nederlanders kennen ze hier goed. Onze nationale held Michiel de Ruijter voor lang geleden met zijn schip de ketting stuk, die de Engelsen ter bescherming bij Chatham over de Medway gespannen hadden en hij brandde vervolgens de gehele Engelse vloot daarachter tot de grond (het water) toe af.

De oude werven zijn vanaf de 16^e  eeuw tot in de jaren ’60 in gebruik gebleven, om daarna te vervallen. Jaren later zijn ze opgeknapt en tot één groot museum omgebouwd. Er zijn schepen van zeer oud tot tamelijk  recent te bewonderen, helse machinerie uit het stoomtijdperk, reddingsboten uit alle tijdperken, exposities over scheepvaartkundige geschiedenis.

De lijnbaan van 400 meter lang

Bijzonder is de lijnbaan, of Ropery zoals ze hier zeggen. Het is de langste werkende traditionele touwslagerij ter wereld en tevens het langste bakstenen gebouw van Europa. Een kwart mijl, ongeveer 400 meter lang. Waarom zo lang?

Dit overdekte dock heeft de grootste houten ongestutte overkapping ooit. Gonnie staat er ook op, dan zie je hoe groot het is!

Welnu, in de tijd van de grote zeeslagen, de gouden eeuw enzovoort, was het standaard regel dat grote slagschepen in water van 80 fathom/vadem (ca 40 meter) diep moesten kunnen ankeren. Daarvoor was een akertros van 3 x 40 = 120 meter lengte nodig vond men. (wij steken altijd minimaal 4 x waterdiepte als we ankeren).

Het touwwerk werd gemaakt van hennepvezels, die in elkaar gedraaid werden tot strengen. Die strengen werden dan gedrieën in elkaar gedraaid tot een iets dikkere streng (telkens met tegengestelde draairichting, anders zou het kersverse touw direct weer uit elkaar draaien. Door dit proces aan aantal malen te herhalen ontstond een kabel van de gewenste dikte. Hierbij wordt echter elke keer het touw iets korter (door het in elkaar draaien). De lijnbaan en het gebouw werden dus met een zodanige lengte ontworpen dat men uiteindelijk precies op de juiste lengte uitkwam.

Gigantische staalwals

Het was ca. 20 minuten fietsen dwars door het Victoriaanse universiteitscentrum van Gillingham, dus prima te doen. Bloedheet en benauwd, dat wel! Inmiddels is het ook hier ook hier gaan regenen en onweren, zij het minder zwaar dan verwacht.

Een leuk en historisch verantwoord dagje uit dus! Morgen weer zeilen, dan gaan we de Swale op, een nauwe zeearm tussen het vasteland van Kent en het eiland Sheppey. Zonder oorlogstuig!